διακοπή εργασιών

 eat well travel far
Και τώρα τι ; κάτι γλάροι πετάνε από πάνω μου καθώς το καράβι απομακρύνεται από το νησί και μου υπενθυμίζουν ότι τώρα πάλι πίσω στα σκάτα. Στο τσιμέντο και στην υγρασία κάτω απ’ τους 40 βαθμούς. Πίσω στο ατελείωτο τρέξιμο για το κίνημα που με βοηθάει, παρά το λαχάνιασμα, να βρίσκω λόγο να ανασαίνω, πίσω στο ατελείωτο ζεστό αλκόολ που θα με ρίξει για ύπνο και θα εξαφανίσει την πιθανότητα να λειτουργήσει το έντερο μου μία μέρα καλά.

Πίσω στην σκόνη λοιπόν εκεί που δεν θα χρειάζεται να ανησυχώ και για το πότε θα προλάβω και να χαλαρώσω/ και να βρω κάνα ερωτικό αντικείμενο ή και να ζήσω τον έρωτα του καλοκαιριού/ και να προλάβω να τα πω όλα, με τις φίλες μου χωρίς στιγμή να πάει χαμένη.

Το ηλιοβασίλεμα αποκρυσταλλώνει όλο το συμπυκνωμενο ρομαντισμό
που αναγκαζόμαστε να χωρέσουμε μόλις σε 5 μέρες.

περιμένω πότε οι πλούσιοι φίλοι μου
θα σταματήσουν να είναι ιδεολόγοι
και να φτιάχνουν συνεργατικά μαγαζιά
και να μη δέχονται να πάρουν εργαζόμενους
για χάρη του υποτιθέμενου, ταξικού, ανήκειν
μπας και με προσλάβουν επιτέλους,
μπας και μπορέσω
και γω να τη βγάλω κάπως
αντί να σφίγγομαι κάθε φορά
που μου ζητάνε να κάτσουμε
σε κάποιο εστιατόριο

σκέφτομαι πόσα λεφτά βγαίνουν
από καντίνες μπυρών για το κίνημα
και σκέφτομαι για μια στιγμή να τα αρπάξω και να φύγω
αλλά η ηθική με πνίγει και έτσι συνεχίζω και ζητάω
δανεικά απ’ τις συντροφισσες μου.

Δύο κοπέλες, η μία μέσα στην αγκαλιά της άλλης, κλαίνε με αναφιλητά σκεπτόμενες όλες τις περασμένες σχέσεις τους. Τα εμπορεύματα και η εργασία ποτέ δεν ήταν τόσο αυτοργανωμένα όσο σήμερα και εγώ κρατιέμαι ζωντανός μόνο μέσα σε ασφυκτική πίεση.

“Πόσο θα ‘θέλα να ήσασταν εδώ, που σας χρειάζομαι”

poso tha thela

Επιστολή, Πέμπτη 30 Ιουνίου, 5:00, μέσα απ’ τη σκηνή

Τις τελευταίες μέρες υπάρχετε συνεχώς μέσα στις σκέψεις μου. Αυτό που βιώνω σε αυτήν την ουτοπική-δυστοπική, πλήρως καταναλωτική αλλά και με στιγμές φαντασιακής ελευθερίας, πίστα δεν μπορώ να πιστέψω ότι το ζω χωρίς εσάς.

Ο πρώτο λόγος ήταν γιατί απ’ την αρχή, μεταξύ τόσο χιλιάδων ατόμων με κυρίευσε μία τεράστια μοναξιά, τόσο μεγάλη ώστε να έχω οδηγηθεί γι άλλη μία φορά σ’ αυτές τις υπερβολικές περιγραφές.

Όσο και αν ανατρέχει κανείς στις στιγμές ερωτικής συνύπαρξης, αυτές λίγο η πολύ ανατρέχοντας πίσω ανακαλούν ένα παρελθόν που δεν εμπεριέχει την τωρινή μοναξιά. Η αναπόληση βασίζεται στο αίσθημα της έλλειψης, και η έλλειψη προέρχεται από μία παλαιότερη στιγμή που αισθανθήκαμε κάποιο είδος φαινομενικής “ ολοκλήρωσης”. Μίας ολοκλήρωσης που πολλές φορές δημιουργείται μετά το τέλος του βιώματος, που είναι σε μεγάλο κομμάτι φαντασιακή αλλά που εν τέλει εμπεριέχει μία κάποια αίσθηση του “ όλου” .

Τελευταία εξαιτίας και της χρόνιας έλλειψης μιας ερωτικής σχέσης “εμπιστοσύνης” στη ζωή μου και φυσικά λόγω της εκφραστικής ανάγκης να φτάσω σε ένα απτό συμπέρασμα σ’ αυτή τη θεωρητικό-συναισθητική ακροβασία που σας γράφω, συμπεραίνω ότι νιώθω αυτή τη μορφή της ολοκλήρωσης, κάποιες στιγμές, μέσα από σχέσεις που έχω με εσάς και με άτομα σαν και εσάς.

Δεν προσπαθώ να ανυψώσω τη μορφή “ φιλία” καθώς επίσης δεν θεωρώ τη σχέση μας οριοθετημένη από κάποια και μόνο ταυτότητα φιλίας. Το ότι η σιωπή πέρα από εκνευριστική είναι και ηλίθια, νομίζω είναι κάτι που έχει αναδειχθεί συχνά μέσα απ’ την επαφή μας. Απ’ τις φορές που μένω με ανοιχτά τα μάτια να ακούω αυτά που επικοινωνούμε η μία στην άλλη. Απ’ την άλλη ξέρω καλά ότι δεν σταματάμε να συγκρουόμαστε, να μην συναντιόμαστε, να ασφυκτυούμε, να ζηλεύουμε και να μουτρώνουμε ή έτσι νομίζω. Και αυτό μπορώ ονομάσω σχέση ως μορφή συνάντησης.

Μάλλον έτσι κι αλλιώς δεν είμαι ικανός να περιγράψω τη σχέση μας και ούτε θέλω να τη βάλω σε ένα τρίπτυχο σχήμα καθώς κάτι τέτοιο δεν ισχύει. Απλά σας σκέφτηκα μαζί γιατί ήξερα ότι ήσασταν μαζί και έτσι αποφάσισα να σας γράψω έτσι.

Όλα αυτά που βιώνω εδώ, στο καλύτερο φεστιβάλ του κόσμου όπως διαρκώς μου επαναλαμβάνουν γνωστοί και άσχετοι, με κάνουν να σας σκέφτομαι συνεχώς και κάποιες φορές μέσα απ’ τον “φανταστικό” ενθουσιασμό σας να προσθέτω και λίγο απ’ τον δικό μου να να νιώθω όμορφα.

Κάθε κατάσταση που βιώνεται στο σήμερα νομίζω ότι μπορώ να αφεθώ μέσα της μόνο αν προγενέστερα καταργήσω την αξία της. Ο κίνδυνος για την παρουσίαση της ελευθερίας και της χαράς ως κάτι που προκύπτει μόνο μέσα απ’ τα πενιχρά θραύσματα αυτού του κόσμου είναι ορατός. Ο συμπυκνωμένος χρόνος και χώρος πολλές φορές φορές μας αποσυμπιέζει και μας δημιουργεί μια ψευδαίσθηση περί στιγμών ελευθερίας. Στιγμές ελευθερίας σήμερα μπορούμε να φαντασιωνόμαστε εμείς, ο Ρωμανός όπως είδαμε παλιότερα ακόμα και ο ακροδεξιός στον Αγ. Παντελεήμονα όταν ζει κάτω απ’ το βάρος ενός κατασκευασμένου αλλά και μη φόβου.

Εμένα μου αρέσει να κοιτάζω απ’ την ανάποδη κάπως.
Είμαστε εμπορεύματα, συναντιόμαστε ως τέτοια, κατανοούμε ότι δεν υπάρχουν ξεπεράσματα μέσω κάποια αποκομμένης συνειδησιακής διαδικασίας και μέσα σ’ όλα αυτά ζούμε. Ζούμε όλες εκείνες τις στιγμές που διαλεκτικά συναντιόμαστε και αφήνουμε ένα κομμάτι μας διάτρητο προκειμένου να το τρυπήσει η άλλη (και ταυτόχρονα να τρυπηθεί απ’ αυτήν την διείσδυση).

Οπότε εδώ είναι σκατά και ταυτόχρονα αστείρευτα γεμάτα με υπέροχα αυτοργανωμένα εμπορεύματα. Θα ήθελα να τα βιώναμε όλα αυτά μαζί γιατί μαζί σας η φαντασιακή κοινότητα των ανθρώπινων σχέσεων γίνεται υλικότατη.

Καλά πόσο drama queen.

*1. Η έλλειψη είναι μεγάλο πράγμα. Ιδιαίτερα όταν έχεις φτάσει στο σημείο να βλέπεις ζευγάρια στο δρόμο και να βιώνεις μια ζήλια. Τότε η μορφή της αναπόληση μίας σχέσης ως αυταξίας περνάει στο πεδίο της φετιχοποίησης.

holiday communism 0.3

holiday communism 0.3

Μια κοπέλα στη μέση του πάρτι χορεύει μόνη για ώρα και χαμογελάει.
Ένας τύπος πάει και τη σκουντάει.
Μετά βάζει τα γέλια.
Αυτή τρομάζει και παίρνει ένα νευριασμένο αλλά ταυτόχρονα διστακτικό ύφος και του πετάει μια απαξιωτική ατάκα. Αυτός ενώ ταυτόχρονα συνεχίζει να γελάει με τους φίλους του, γι αυτό που έκανε, στη συνέχεια πάει κοντά της χαμογελώντας και αρχίζει να της μιλάει με επεξηγηματικό και απολογητικό ύφος. Οι φίλοι του κοιτάζουν πότε γελώντας με τα μάτια και πότε με ένα χαιρέκακο μειδίαμα.
Αυτή μετά τη σύντομη στιχομυθία τους γυρνάει μπροστά της. Μετά από λίγο καταλαβαίνει ότι δεν έχει κάποιον άλλο, γυρίζει, χαμογελάει και αρχίζει και χορεύει μαζί του. Αυτός συνεχίζει να μιλάει παιχνιδιάρικα ενώ χορεύει.

Το κλίμα μεταξύ τους θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως όμορφο.
Αυτή γυρνάει μπροστά και συνεχίζει να χορεύει με μεγαλύτερη ευχαρίστηση πια.
Μετά από δυο λεπτά, γυρίζοντας για να δει τον καινούργιο της φίλο, καταλαβαίνει ότι αυτός μαζί με τους φίλους του έχει εξαφανιστεί.
Γυρίζει συχνά και γυρίζει προς τα πίσω προσπαθώντας να συνειδητοποιήσει την απουσία του.

Αυτή είναι η ιστορία της ζωής μου.

Η αποξένωση που σε κάνει ζωντανό ακόμα και αν σε επιθυμούν άγνωστοι. Στις κοινωνικές σχέσεις, τις οποίες βιώνουμε, η μοναξιά ως κομμάτι σύνδεση με τον οποιοδήποτε. Η ατυχία του να αισθάνεσαι ζωντανός μόνο όταν είσαι αποδεκτός. Μόνο όταν σε επιθυμούν ακόμα και οι χειρότεροι μαλάκες του κόσμου. Πηγαίνοντας με τα νερά τους γιατί ακριβώς δεν έχεις δικά σου να σε κινήσουν.

Holiday communism 0.2

holiday communism 0.2
Στο μεταμοντέρνο κόσμο με στοιχεία ουτοπίας και δυστοπίας που οι άνθρωποι έχουν για εργασία
μόνο την απόλυτη και εντατική διασκέδαση τους, ανάμεσα σε μουσική, ναρκωτικά και πλήθος ανθρώπων.

Εδώ δεν επιτρέπονται οι καβγάδες, ούτε η αυθαίρετη πώληση ναρκωτικών από ιδιώτες,
εδώ τα παρεκκλίνοντα πεσίματα τιμωρούνται και η ένταση στη φωνή θεωρείται κατακριτέα.
Και όλα αυτά θα μπορούσαν να σε πετάξουν έξω απ’ τον παράδεισο.

Εδώ οι γερμανικές σημαίες πάνω στα κουτάκια μπίρας καλύπτονται από ροζ σπρέι
και οι οπαδοί των εθνικών ομάδων αναγκάζονται να κλειστούν μες στα αμάξια τους για να παρακολουθήσουν τον τελικό του παγκοσμίου κυπέλλου.
Οι straight άντρες βάζουν πάνω τους πούπουλα και χρυσόσκονη
και η κάθε κοινότητα περιφρουρεί το χώρο και την ομοιομορφία της.

Ο θρίαμβος του πολιτισμού και της δεκτικότητας.
Από κάτω απ’ τις απαγορεύσεις όμως, τα φαινόμενα κοχλάζουν.

Holiday communism 0.1

 

holidays communism 0.1Ακούω ασταμάτητα φερμουάρ να ανοιγοκλείνουν. Φερμουάρ κυρίως σκηνών, αλλά και τσαντών, sleeping bag, παντελονιών.

Η ζέστη σε καίει από μέσα προς τα έξω.

Όλοι είναι χαρούμενοι και φτιαγμένοι εδώ.
Αλλάζουν stage, γνωρίζοντας ανθρώπους και μιλάνε με όλους για τα ίδια θέματα. Έχουν ανακαλύψει ένα νέο κώδικα επικοινωνία. Άγνωστοι μεταξύ αγνώστων κατασκευάζουν μία νέα φυλή, η οποί δεν είναι έτοιμη να πετάξει όπως μία άλλη* κάποτε αλλά επιζητεί τη ζωή της στο τώρα.

Δε σκέφτεται το μέλλον, ούτε το παρελθόν. Ζει στη στιγμή διαγράφοντας κάθε προγενέστερη χαρά και λύπη. Διαγράφοντας κάθε γρατζουνιά και κάθε σημάδι.

Άλλωστε όλοι αυτοί έχουν ένα κοινό, μια μυστική συμφωνία τους ενώνει όλους αυτούς. Μια υπόρρητη συλλογική απόφαση.

Η κατανάλωση ενός κοινού προϊόντος.

Και εγώ πάλι άτυχος. Που δεν πλήρωσα το προϊόν και νιώθω μόνο και χωρίς κανένα ενδιαφέρον να το καταβροχθίσω.

Γιατί λείπουν όλες και όλοι αυτοί που με γεμίζουν καθημερινά με τη θλίψη και το μοίρασμα τους. Μόνο ένας είναι απ’ αυτούς στην απέναντι σκηνή, τον παρακολουθούσα για ώρα, αλλά δυστυχώς δεν τόλμησα να τον φωνάξω γιατί είχαμε διαφορετική βάρδια και φοβόμουν μην τον ενοχλήσω. Επιπλέον ήξερα ότι αυτός είχε αυτήν ενοχλητική αρρώστια της αυτοπεποίθησης που συχνά σε κάνει να ξεχνάς να δείχνεις εμπιστοσύνη στους άλλους.

Εδώ δεν δουλεύουμε εθελοντικά για τα παιδάκια στην αφρική, πουλάμε/ καταναλώνουμε, καταναλώνουμε/πουλάμε ναρκωτικά και ποιοτική ηλεκτρονική μουσική για να ενισχύσουμε τον κοινωνικό ανταγωνισμό.

Μετά όμως η μοναξιά οδηγεί στα ξένα βλέμματα. Άλλωστε ο ερωτικός είναι ο πιο κοινωνικά νομιμοποιημένος τρόπος για να έρθεις σε επαφή με κάποιον.

Αλλά ξέχασα, εγώ δεν γνωρίζομαι με όλους αυτούς τους ανθρώπους.
Δεν μπορώ να τους αγγίξω, ούτε να τους μιλήσω, είμαστε σε μια πολύχρωμη γυάλα και πρέπει να προσπαθήσω να γλιτώσω. Κλείνομαι στη σκηνή και αρχίζω και γράφω μέχρι να ξεραθούν τα βλέφαρα μου και να πέσουν.

Τον τελευταίο καιρό με προβληματίζει που δεν θέλω πλέον να ξεφύγω αλλά να ζήσω.

festivals, diverse architecture, nightlife, contemporary arts and a high quality of living

berlin simpleΣε ένα εναλλακτικό καφέ στο Kreuzberg πριν από 3 εβδομάδες απέλυσαν μια σερβιτόρα. Μετά από 2 εβδομάδες από το γεγονός, μία εργατική πορεία πέρασε από εκεί και σαν μορφή διαμαρτυρίας αλλά και στοχοποίησης του μαγαζιού, γέμισε το κτίριο με κόκκινες μπογιές. Πρόσοψη, τραπεζοκαθίσματα, παράθυρα, πόρτα ακόμα και μερικοί πελάτες έγιναν κόκκινοι.

Το χρώμα έσταζε παντού αλλά την επόμενη μέρα που είχε στεγνώσει λίγο η ιδιοκτήτρια έβαλε κάποιους απ’ τους εργαζόμενους να αρχίσουν να καθαρίζουν. Τους είπε όμως να καθαρίσουν μόνο τα παράθυρα και να αφήσουν τα τραπέζια, τις καρέκλες, τους εξωτερικούς τοίχους, την πόρτα ακόμα και κάποιους θαμώνες, γεμάτα με το κόκκινο χρώμα που είχε αφήσει πίσω της η διαμαρτυρία καθώς το μαγαζί είχε μείνει για πολύ καιρό χωρίς ανανέωση και αυτό το καινούργιο χρωματάκι θα έκανε το μαγαζί πάλι να μοιάζει με σύγχρονο έργο τέχνης. Μία βδομάδα αργότερα δικαιώθηκε, το μαγαζί ξαναγέμισε και είχε ακόμα περισσότερο κόσμο από πριν. Κανείς δεν έμαθε τι απέγινε η σερβιτόρα και αυτοί που διαμαρτύρονταν για την απόλυση της. Ίσως να είχαν γίνει και αυτοί θαμώνες του μαγαζιού. Βερολίνο είσαι.

Ο πιο συνήθης λόγος φυλάκισης εδώ είναι η μη δυνατότητα καταβολής του 3ου προστίμου για το τρένο. Την πρώτη φορά που σε πιάνουν χωρίς εισιτήριο το πρόστιμο είναι 60 ευρώ. Τη δεύτερη επειδή επανέλαβες την πράξη σου, γίνεται 120. Την τρίτη επειδή είναι εμφανές ότι το κάνεις κατ’ εξακολούθηση, γίνεται 600. Πολλοί λαθρεπιβάτες κατ’ εξακολούθηση δεν έχουν να πληρώσουν τα 600 και έτσι καταλήγουν στη φυλακή. Τα 2/3 των γερμανικών φυλακών γεμίζουν με ανθρώπους που δεν είχαν να πληρώσουν εισιτήριο στα μέσα μαζικής μεταφοράς.

Κάποιος φίλος, για χρόνια αγοράφοβικός, είπε ότι το Berghain είναι το μοναδικό μέρος που μπορείς να νιώσεις πραγματικά ελεύθερος. Και εμείς που περιμέναμε σαν χαζοί τον κομμουνισμό, μείναμε με ανοιχτό το στόμα και τρέξαμε και στολιστήκαμε μήπως και μας δεχτούν.

Πρόσφατα στο Berghain ένας dj έβαλε Britney. Χωρίς remix, χωρίς καμία αλλοίωση, χωρίς καν ενισχυμένο μπάσο. Πολλοί φρίκαραν, άλλοι σοκαρίστηκαν και σε κάτι λίγους άρεσε. Έγινε θέμα και συζητιόταν για βδομάδες σε όλο το Βερολίνο. Σιγά σιγά άρχισαν να οργανώνονται διαμαρτυρίες για να μην ξαναπαίξει αυτός ο dj. Ποτέ δεν έμαθα πια ήταν η κατάληξη του απλά ίσως ήταν ο τρόπος του να εκβιάσει την είσοδο της Britney στο μέρος που τα 2/3 του κόσμου τρώνε πόρτα.

Ένας καινούργιος νόμος για την αναβάθμιση της κοινωνικής δικαιοσύνης προτάθηκε πρόσφατα από τα πιο προδευτικά κομμάτια της γερμανικού κοινοβουλίου. Από εκεί που το κάθε άδειο μπουκάλι που μάζευε κάποιος τα βράδια από πλατείες έδινε 20 λεπτά μετά την επιστροφή στο μηχάνημα, προτάθηκε για τις άστεγες η τιμή της επιστροφής του κάθε άδειου μπουκαλιού να ανέβει στα 50 cent. Έτσι και λιγότερους καθαριστές θα χρειαζόντουσαν (που να πληρώνονται υπερωρίες) και οι άστεγες λόγω της συνεχής κίνησης από πλατεία σε πλατεία, από μπουκάλι σε μπουκάλι και από βράδυ σε βράδυ δεν θα πέθαιναν απ’ το κρύο.

Στο γερμανικό μετρό επιτρέπεται να είσαι όπως θέλεις και να κάνεις ότι θέλεις αρκεί να έχεις να πληρώσεις εισιτήριο. Μια άκρως συντηρητική και ρατσιστική εργατική τάξη θα ξεπηδήσει κάτω απ’ το γερμανικό έδαφος που την έχουν πετάξει τόσα χρόνια και θα τσακίσει τα πάντα. Όταν οι θετικές διακρίσεις της αστικής κοινωνικής γέρνουν προς την μεριά των μη προνομιούχων, τότε οι προνομιακές θέσεις αλλάζουν πλευρά. Ένας άντρας απ’ την Ρωσία και ένα κορίτσι απ’ το Βιετνάμ κάθονται και σε ένα συνοικιακό queer καφέ και συζητάνε τις διαφορετικές εκφάνσεις της μοναξιάς τους.

Οι καλοί φράχτες κάνουν τους καλούς γείτονες

belly dotry

Ποτέ δεν άντεχα το σώμα μου

ακόμα θυμάμαι όλα αυτά τα λόγια,
λίγο πριν απ’ το δημοτικό και έπειτα
μία προς μία τις φράσεις και τα πρόσωπα,
το πώς αφράτεψα, πώς πέταξα βυζί, πως μου είναι στενές οι μπλούζες και πρέπει να αγοράζω όλη την ώρα καινούργιες

η φίλη της μάνας μου, ο γυμναστής, οι κυρίες απ’ το χωριό

όταν ήμουν 16 χρονών και ενώ είχα μπει για τα καλά στη δεύτερη φάση κατανάλωσης αλκοόλ,
έχασα 20 κιλά μέσα σε δύο μήνες με ένα ακατανόητο τρόπο και τότε είδα για πρώτη φορά τα πάντα να αλλάζουν

ένιωσα τα βλέμματα να είναι διαφορετικά
τότε κοιτάχτηκα για πρώτη φορά στον καθρέφτη και από τότε νιώθω πάντα κάτι να περισσεύει

κάθε φορά που πάω στην παραλία ρουφιέμαι ασταμάτητα μήπως και καταφέρω να μοιάζει λίγο διαφορετικό το σώμα μου
αλλά συνεχίζω να το νιώθω το βάρος

ο λόγος που επιμένω να φοράω κάποια μορφή εσωρούχου σε κάμπους και λαγκάδια, ελεύθερα κάμπινγκ και λιβάδια, σε ακτές και σε ντουβάρια δεν είναι τόσο λόγο ότι θέλω να κρύψω αυτό το κάποιου είδους πέους που διαθέτω αλλά γιατί έτσι μπορώ να κρύψω αυτό το τριχωτό εξόγκωμα που έχω για κοιλιά κάτω απ’ το λάστιχο που στηρίζει το βρακί μου

Δεν βγάζω την μπλούζα μου ποτέ, συνήθως ούτε όταν πηδιέμαι και όταν δεν είναι το πάχος τότε αρχίζω και παρατηρώ τις τρίχες που σκεπάζουν το σώμα μου και δυσχεραίνουν ακόμα περισσότερο τη σκέψη για την υλική υπόσταση μου

και μου είχαν πει ρε γαμώτο ότι όταν αρχίσω να δουλεύω
θα τα ξεπεράσω όλα αυτά
και τώρα να ψάχνομαι
αν θα πρέπει
να αποδεχτώ το σώμα μου
ή να κάνω κάτι για να το αλλάξω

πολιτικά μου είπαν
η απάντηση είναι κάπου στη μέση
πολιτικά τους είπα,
ότι η απάντηση βρίσκεται
στο τρίψιμο, στο ξέφτισμα, στο σφίξιμο,
στην συνάντηση με τους άλλους,
όσο κι αν πονάει αυτή

γιατί όταν ο διαχωρισμός δημιουργεί ατομικές περιφράξεις αυτοπροστασίας,
τα σύνορα υψώνονται σε κάθε μας βήμα
ζητώντας με παράπονο απ’ την αστική κοινωνία
λίγο περισσότερο δικαιοσύνη ή απλά λιγότερο πόνο
ο αγώνας συνεχίζεται όπως έλεγε και ο πατέρας μου
εννοώντας κάποτε και κάπου, κάτι εντελώς διαφορετικό
έχοντας την εντύπωση ότι αυτό δεν έχει καμία σχέση με τον εαυτό του,
νομίζοντας ότι ο κόσμος είχε ανάγκη την αλλαγή του

οι παράλληλες σφαίρες και ένα καθήκον που ξεψύχησε

η θεωρία των παιγνίων

OLYMPUS DIGITAL CAMERAΕίχαμε γνωριστεί παλιά και θυμόμουν μόνο το βλέμμα της σε κάποιο παλιό λεωφορείο. Εγώ ακόμα και τότε όπως πάντα, κοιτούσα κλάσματα και μετά γυρνούσα απότομα στον υπόλοιπο κόσμο του λεωφορείου φοβισμένος όπως πάντα με τα σημαινόμενα μέσα απ’ την τακτική του eye contact. Δεν έχω πολυκαταλάβει ακόμα πώς λειτουργεί η διαδικασία του “φλερτ”.

Ούτε με τα μάτια αλλά ούτε με τα λόγια. Το σύνολο των ενεργειών που αφορούν ένα συγκεκριμένο σκοπό πάντα με τρόμαζαν. Όπως και οι συναντήσεις μέσα απ’ το πρίσμα μίας και μόνο προσέγγισης που συνήθως φοράει βλέμμα κυνηγού ανεξαρτήτως σώματος.

Κάποιος κάποτε με είχε κατηγορήσει ότι ανυψώνω τις ανθρώπινες σχέσεις πάνω απ’ το έδαφος. Ίσως να είχε και δίκιο. Ένιωθα τα μαθηματικά να έχουν κατακλύσει τα πάντα. Ένιωθα τις μορφές να επικαλύπτουν τις σχέσεις.
Η κίνηση των αμαξιών μέσα απ’ το τζάμι φάνταζε αφάνταστα βουβή.
Η στρατηγική χαρασσόταν απρόσκοπτα πάνω στα σώματα μας.

Μετά άρχισα να διαβάζω, άρχισα να αναζητώ συμβουλές, ήθελα και γω να αποτελέσω μέρος του παιχνιδιού.
Ήμουν πολύ φοβισμένος για μείνω απέξω.

Οι Βρετανοί επιστήμονες λένε το μακρύ φλερτ δεν είναι παρά το τίμημα για να αυξηθεί η πιθανότητα ενός αρμονικού ταιριάσματος. Ο καθηγητής Seymour έλεγε απ’ την άλλη ότι η επιμήκυνση του φλερτ είναι ένας τρόπος για το θηλυκό να αποκτήσει περισσότερες πληροφορίες για το αρσενικό και να μειώσει τις πιθανότητες μιας λανθασμένης επιλογής.
Κοιτούσε με τα μάτια αυτού του κόσμου.
Τον αναπαρήγαγε και στη συνέχεια δέχθηκε περήφανα την αύξηση της εργασιακής του δύναμης..

Προχθές κάποιοι επονομαζόμενοι “ριζοσπάστες απ’ την Βυρηττό” κατηγόρησαν τους Βορειοαμερικανικούς συντρόφους τους ότι χρειαζόνται στρατηγική και μακροπρόθεσμη τακτική στη ζωή τους, στους αγώνες τους, στις επιθυμίες τους γιατί είναι δυτικοί και δεν έχουν νιώσει το σώμα του κόσμου να καίγεται.

Αυτό που δεν είχαν καταλάβει είναι ότι τα είχαν ήδη όλα αυτά που τους κατηγορούσαν για την έλλειψη τους. Aπλά αυτά είχαν εγκαθιδρυθεί στις σχέσεις τους. Οφείλουν πια συγκεκριμένες συνεισφορές σε αυτές.

Να τις χτίζουν, να τις αποφασίζουν, να είναι σίγουρες για αυτές,
να τις φροντίζουν να μην τις αφήνουν να διαλύονται μέσα σε μια στιγμή.
Να τις κρατάνε σαν το πιο μοναδικό φυλαχτό σε μία στολισμένη κόλαση.

Για μένα κάποιο μαγικό τρόπο έπρεπε πάντα να ξεπερνιέται αυτό το στάδιο της διαδικασίας, της απόφασης, των συγκεκριμένων σκοπών. Κάποιες φορές το κατάφερνα, αν και μερικοί ισχυρίζονταν ότι έφταιγε το ποτό. Ίσως εν τέλει έφταιγε και πάλι ότι το άγχος με εμπόδιζε να τα διαχειριστώ όλα αυτά.
Ελπίζω να μάθω κάποτε τους κανόνες του παιχνιδιού.

Δηλαδή αυτό που ίσως ήδη κάνω αλλά δεν το καταλαβαίνω.

Αν το φλερτάρω σήμερα σημαίνει ότι νιώθω πολύ καλά με τον εαυτό μου και αυτό βγαίνει στον κόσμο, τότε καιρός είναι να αρχίσουμε να συναντιόμαστε μέσα απ’ τη θλίψη.Ποιος θα μπορέσει άλλωστε να μας κατηγορήσει για άλλη μία ταυτότητα την εποχή που οι φόρμες εργασίας έχουν αντικατασταθεί από ρούχα ημέρας;

Η πρώτη παρά-θέση

sthntrapeza12

“Υπάρχει μία τεράστια βιομηχανία που μας κάνει να πιστεύουμε ότι πρέπει να αγαπάμε ο ένας τον άλλο χωρίς να υπάρχει κάποιος σημαντικός λόγος, και η οποία στη συνέχεια μας προσφέρει υποκατάστατα όλων των ειδών για μια κοινοτική ζωή που έχει εξαφανιστεί (μέσα σε ένα μίγμα απο συγκροτήματα διαμερισμάτων, καταστήματα με κερματοδόχα πλυντήρια, κινηματοθέατρα, ινστιτούτα μασάζ και δρόμους που είναι περίπου τόσο ασφαλείς όσο ένα δωμάτιο με τα τρόπαια ενός κυνηγού κεφαλών). Χριστιανικές κοινότητες, Άσραμ, “συνεδρίες ευαισθησίας”, αγορές ανταλλαγών, και δεκάδες άλλα ίχνη ψευδο-κοινότητας ανταγωνίζονται για να κερδίσουν την προσοχή και τα χρήματα μας – αλλά, όπως ακριβώς συμβαίνει με τα διάφορα μαθήματα στο σχολείο, μεταφέρουν όλα το ίδιο μήνυμα· στην περίπτωση αυτή : είναι δικό σου σφάλμα αν δεν μπορείς να συναναστραφείς με άλλους ανθρώπους, και θα σωθείς μόνο κάνεις ακριβώς αυτό που σου λέμε”

σήμερα το βράδυ υφανετ /
για ένα πάρτι χωρίς θέμα
και χωρίς λύσεις
22:00

Το γκέτο

myrs common7Δεν αντέχω να περνάω χρόνο με ζευγάρια.
Κάθε στιγμή που υπάρχει μία φωνή ή ένα υπόκωφο νεύμα απόρριψης
με πιάνει ένα επιταχυνόμενο άγχος.

Δεν ξέρω αν φταίνε οι φωνές των γονιών μου που κατέκλυζαν συχνά το σαλόνι του σπιτιού
ή ο συνεχής φόβος ότι έτσι είναι οι σχέσεις και ότι εγώ δεν θα καταφέρω να επιβιώσω
ποτέ μέσα σε αυτές.

Ίσως φταίει που πάντα νιώθω να είναι μέρος μιας ευρύτερης μάχης που με τρομάζει
γιατί συχνά ξεχνάω να μιλήσω γι όλα αυτά που με ενοχλούν.

Ίσως γιατί παρά είναι πολλά αυτά και δεν ξέρω αν οι άλλοι θα με αντέξουν.

Στο τέλος καταλήγω να ξεσπάω σαν γέρος που φωνάζει για τα τρικάκια που λερώνουν τη Ναυαρίνου.

Πληγώνομαι, απομακρύνομαι και μένω μόνος, οραματιζόμενος την επόμενη φορά που με κάποιο μαγικό τρόπο
θα υποχωρήσει μαγικά το άγχος μου και θα καταφέρω να συναντηθώ με έναν νέο άνθρωπο.

Βλέπω τους φίλους μου να σμίγουν και καμιά φορά μου λείπει η αγκαλιά τους.
Αυτή η αγκαλιά που δεν είναι εκεί για μένα.

Αυτή η έλλειψη που με κάνει να μοιάζω μνησίκακος.
Αυτή η έλλειψη που με κάνει να νιώθω τόσο υπαρκτός και τόσο μόνος.