Η υπηρεσία

νοσοκομείο ταξίδι
Τελευταία βλέπω βρεμμένα σκυλιά, τα μάτια τους
γυαλίζουν και στάζουν

Οι άνθρωποι τρεκλίζουν, μαζί και το σαγόνι τους
καθώς κατεβαίνουν την κατηφόρα του νοσοκομείου
Υπάρχει μια υποτυπώδη σιωπή, φωνές ακούγονται
αλλά σα να’ναι απο πολύ μακρυά ή απλά τα αυτιά
μου έχουν ξεραθεί πια.
Το ρυθμικό ροχαλητό μιας ταλαιπωρημένης γριούλας,
στο φορείο, στο διάδρομο με γεμιίζει με χαρά
Είμαι λίγο ιδρωμένος αλλά εδώ δεν ανησυχώ,
εδώ μυρίζει κάτουρο και αίμα μέσα σε σακούλες
πλαστικές και διάφανες που θα τις ξέσκιζαν άμα
τις μύριζαν τα βρεμμένα σκυλιά

ανθρώπινη σάρκα, ανθρώπινο αίμα
ακατάλληλο πλέον για μεταγγίσεις
στις τουαλέτες του νοσοκομείου

Σε όλου τους σωλήνες αποχέτευσης
κυλάει κάτι παραπάνω απο νέρο,
κάτι ζέχνει

Οι γιατροί κάνουν αστεία και ξεπλένουν
το θάνατο απο πάνω τους, όμως οι τηλεοπτικές
σειρές τους πρόλαβαν.

σήμερα είναι το πρώτο βήμα
θα μου ράψουν τα δάχτυλα
γιατί έσκασαν απο το κρύο.
μεταξύ τους για να μην ρίχνω
τις στάχτες απ’ το τσιγάρο.

οι άνθρωποι ζουν μόνοι τους
και
πεθαίνουν ανάμεσα σε αγνώστους

τυφλές μύγες