Λαϊκό underground

spectacle hurts some boysΚοιτάω εκείνη την κοπέλα σε εκείνο το πάρτι που γινόταν
σε εκείνο το πάρτι που γινόταν σε ένα παλιό μπιλιαρδάδικο
που είχε ξεμείνει απ’ το ’80.
Χρωματιστά φώτα, μπιλιάρδα, ποδοσφαιράκια και μόνο 30 ευρώ
για να κλείσεις το χώρο. Τα ποτά τα πουλάει ο ιδιοκτήτης
αλλά σε μικρότερη τιμή. Καλό deal.

Αυτή η κοπέλα είναι κάπως χοντρή και γώ σκέφτομαι γιατί το κάνει αυτό στον εαυτό της.
Είναι παχουλή. Παχουλοκομψή για την ακρίβεια.
Γιατί φοράει αυτό το φόρεμα που σε κάνει
να κεντράρεις στην κοιλιά της ;

Μετά καταλαβαίνω, καταλαβαίνω.
Καταλαβαίνω την βασική αντίδραση που έχω μέσα μου.
Καταλαβαίνω ότι τα λόγια αυτά είναι που τα χω ακούσει εκατοντάδες φορές απ’ τους άντρες φίλους μου.
Τα λόγια που είχα κουραστεί να διορθώνω και μετά βρέθηκα να τα ψιθυρίζω μεθυσμένος.

Καταλαβαίνω ότι αυτή η κοπέλα θέλει να δείξει την κοιλιά της.
Καταλαβαίνω ότι αυτή νιώθει άνετα με αυτήν.
Καταλαβαίνω ότι αυτό την κάνει ερωτική.

Καταλαβαίνω ότι είμαι και εγώ ένα μάτσο σκατά
που παράτησε κάποιος κάποιο βράδυ έξω απ’ την πολυκατοικία του.
Σε μαύρη σακούλα πάντα.

Καταλαβαίνω ότι εγώ δεν μπορώ να δείξω το σώμα μου.
Καταλαβαίνω ότι εγώ ντρέπομαι.
Καταλαβαίνω ότι εγώ δεν έχω αφήσει ποτέ να με χαϊδέψουν.

Υπάρχει μια πινακίδα σε ένα παλιό μαγαζί στην Αγίου Δημητρίου που γράφει” ΣΕΒΑΣΜΟΣ ΣΤΗΝ ΑΙΣΘΗΤΙΚΗ”.
Δυστυχώς την μέρα που την είδα μου θόλωσε το βλέμμα και από τότε μόνο έτσι έβλεπα.
Ένας νεαρός γυμνός σε καθισμένος σε μία καρέκλα πίσω απο ένα γραφείο που πάνω έχει έναν υπολογιστή σε ένα λιβάδι,
κάθεται και βλέπει φεμινιστικές τσόντες προσπαθώντας να αποδεκτεί την ύπαρξη του σώματος του μαζί με κάποιο άλλο.