Η δασκάλα

ain't no rest for the wicked
Κάποτε όταν έμενα σε αυτό το σπίτι με το ξύλινο τρύπιο πάτωμα με τα πολλά παράθυρα και με κανένα μπαλκόνι,
καθόμασταν στον κανάπε του τεράστιου σαλονιού με μία φίλη και αγγιζάμε με τα πρόσωπα μας σημεία του σώματος μας.
Κυρίως σε λαιμό και σε χέρια, τρίβαμε τα πρόσωπα μας.

Κάποια στιγμή και ενώ είχαμε αρχίσει να χρησιμοποιούμε προσεχτικά και μαλακά τα χείλια πάνω στο δέρμα,
αυτή κόμπασε λίγο και μετά μου είπε απότομα ότι αυτό που κάνουμε την παραβιάζει.
Εγώ ένιωσα δυο χέρια να μου στρίβουν το έντερο και άρχισα να ψελλίζω γρήγορα συγνώμη. Άρχισα να αποτραβιέμαι γρήγορα, ασφυκτυώντας στο πως κατάφερα να φτάσω σε αυτή τη κατάσταση.
Αυτή σηκώθηκε αργά, με είδε που ήμουνα σκυμμένος, έπειτα έβαλε τρανταχτά τα γέλια.

Μου είπε:
“Μόνο εσύ θα είχες αυτήν την αντίδραση. Μόνο εσύ θα μπορούσες να απομακρυνθείς τόσο γρήγορα. Μόνο εσύ θα έπαιρνες στα σοβαρά κάτι που εκφράστηκε με τέτοιο τρόπο. Είσαι χαζός.”

Μετά ξανακάθισε κοντά μου και συνέχισε:
“Όλα παραβίαση είναι. Απ’ το πιο μικρό φιλί μέχρι το πιο ακραίο φιλικό κόλλημα στον τοίχο.
Έτσι συναντιούνται οι άνθρωποι και έτσι καταργούνται τα όρια τους. Οι σχέσεις υπάρχουν εκεί που καταργούνται όλα αυτά που έχουμε αποφασίσει για τον εαυτό μας. Αυτό ονομάζεται σχέση, ακόμα και αν μετά καθόμαστε και προσκυνάμε μια υποτιθέμενη ένωση.”

Εκεί λούφαξα, μετά πήγαμε και κοιμηθήκαμε. Δεν χρειαζόταν πια να τριφτούμε.
Η σχέση μας είχε αυτοκαταργηθεί.

Ήμουν ήρεμος και κοιμήθηκα ευχαριστήμενος για κείνη τη βραδιά.