γράμμα απ’ το μέλλον

bily
Στα κονωφόρα δέντρα
με τα δαιδαλώδη ανοίγματα
περάσαμε πολύ καιρό

Το χώμα γυάλιζε και μικρές τρύπες
σχηματίζονταν, περνούσαν σκουλήκια απο μέσα
και εμείς τα αγαπούσαμε πολύ

αυτές οι πρώιμες ατελείς μορφές ζωής
κάπως μας θύμιζαν πως ζούσαμε παλιά

πιγμένοι στην πίσσα
ανάμεσα στα εκατομμύρια αλουμινένια
πορτοπαράθυρα, να σκάβουμε με τα χέρια
για να πιαστούμε η μία με την άλλη

Πια τίποτα δε θυμάμαι απ’όλα αυτά,
μόνο αυτό το υπόκοφο βουητό
που υπήρχε πριν καταρεύσουν τα πάντα

Πια δεν έχουμε ονόματα, ξεχωρίζουμε
μονάχα απ’ την μυρωδιά και οι βιβλιόθηκες μας
δεν έχουν συστήματα ταξινόμησης,
τα κρεβάτια μας δεν υπάρχουν,
ούτε ο έρωτας είναι πια σπουδαίο
πράγμα

Το χώμα γυαλίζει απ’ τον σίδηρο
σαν χίλιοι καθρέφτες να έχουν σπάσει

Το μόνο που μου λείπει από τότε είναι εκείνο το
ατελειώτο άγχος που με έπιανε και με χτυπούσε στο πάτωμα
δίνοντας μου την ψευδαίσθηση ότι ήμουν ζωντανός