Το γκέτο

myrs common7Δεν αντέχω να περνάω χρόνο με ζευγάρια.
Κάθε στιγμή που υπάρχει μία φωνή ή ένα υπόκωφο νεύμα απόρριψης
με πιάνει ένα επιταχυνόμενο άγχος.

Δεν ξέρω αν φταίνε οι φωνές των γονιών μου που κατέκλυζαν συχνά το σαλόνι του σπιτιού
ή ο συνεχής φόβος ότι έτσι είναι οι σχέσεις και ότι εγώ δεν θα καταφέρω να επιβιώσω
ποτέ μέσα σε αυτές.

Ίσως φταίει που πάντα νιώθω να είναι μέρος μιας ευρύτερης μάχης που με τρομάζει
γιατί συχνά ξεχνάω να μιλήσω γι όλα αυτά που με ενοχλούν.

Ίσως γιατί παρά είναι πολλά αυτά και δεν ξέρω αν οι άλλοι θα με αντέξουν.

Στο τέλος καταλήγω να ξεσπάω σαν γέρος που φωνάζει για τα τρικάκια που λερώνουν τη Ναυαρίνου.

Πληγώνομαι, απομακρύνομαι και μένω μόνος, οραματιζόμενος την επόμενη φορά που με κάποιο μαγικό τρόπο
θα υποχωρήσει μαγικά το άγχος μου και θα καταφέρω να συναντηθώ με έναν νέο άνθρωπο.

Βλέπω τους φίλους μου να σμίγουν και καμιά φορά μου λείπει η αγκαλιά τους.
Αυτή η αγκαλιά που δεν είναι εκεί για μένα.

Αυτή η έλλειψη που με κάνει να μοιάζω μνησίκακος.
Αυτή η έλλειψη που με κάνει να νιώθω τόσο υπαρκτός και τόσο μόνος.