Οι καλοί φράχτες κάνουν τους καλούς γείτονες

belly dotry

Ποτέ δεν άντεχα το σώμα μου

ακόμα θυμάμαι όλα αυτά τα λόγια,
λίγο πριν απ’ το δημοτικό και έπειτα
μία προς μία τις φράσεις και τα πρόσωπα,
το πώς αφράτεψα, πώς πέταξα βυζί, πως μου είναι στενές οι μπλούζες και πρέπει να αγοράζω όλη την ώρα καινούργιες

η φίλη της μάνας μου, ο γυμναστής, οι κυρίες απ’ το χωριό

όταν ήμουν 16 χρονών και ενώ είχα μπει για τα καλά στη δεύτερη φάση κατανάλωσης αλκοόλ,
έχασα 20 κιλά μέσα σε δύο μήνες με ένα ακατανόητο τρόπο και τότε είδα για πρώτη φορά τα πάντα να αλλάζουν

ένιωσα τα βλέμματα να είναι διαφορετικά
τότε κοιτάχτηκα για πρώτη φορά στον καθρέφτη και από τότε νιώθω πάντα κάτι να περισσεύει

κάθε φορά που πάω στην παραλία ρουφιέμαι ασταμάτητα μήπως και καταφέρω να μοιάζει λίγο διαφορετικό το σώμα μου
αλλά συνεχίζω να το νιώθω το βάρος

ο λόγος που επιμένω να φοράω κάποια μορφή εσωρούχου σε κάμπους και λαγκάδια, ελεύθερα κάμπινγκ και λιβάδια, σε ακτές και σε ντουβάρια δεν είναι τόσο λόγο ότι θέλω να κρύψω αυτό το κάποιου είδους πέους που διαθέτω αλλά γιατί έτσι μπορώ να κρύψω αυτό το τριχωτό εξόγκωμα που έχω για κοιλιά κάτω απ’ το λάστιχο που στηρίζει το βρακί μου

Δεν βγάζω την μπλούζα μου ποτέ, συνήθως ούτε όταν πηδιέμαι και όταν δεν είναι το πάχος τότε αρχίζω και παρατηρώ τις τρίχες που σκεπάζουν το σώμα μου και δυσχεραίνουν ακόμα περισσότερο τη σκέψη για την υλική υπόσταση μου

και μου είχαν πει ρε γαμώτο ότι όταν αρχίσω να δουλεύω
θα τα ξεπεράσω όλα αυτά
και τώρα να ψάχνομαι
αν θα πρέπει
να αποδεχτώ το σώμα μου
ή να κάνω κάτι για να το αλλάξω

πολιτικά μου είπαν
η απάντηση είναι κάπου στη μέση
πολιτικά τους είπα,
ότι η απάντηση βρίσκεται
στο τρίψιμο, στο ξέφτισμα, στο σφίξιμο,
στην συνάντηση με τους άλλους,
όσο κι αν πονάει αυτή

γιατί όταν ο διαχωρισμός δημιουργεί ατομικές περιφράξεις αυτοπροστασίας,
τα σύνορα υψώνονται σε κάθε μας βήμα
ζητώντας με παράπονο απ’ την αστική κοινωνία
λίγο περισσότερο δικαιοσύνη ή απλά λιγότερο πόνο
ο αγώνας συνεχίζεται όπως έλεγε και ο πατέρας μου
εννοώντας κάποτε και κάπου, κάτι εντελώς διαφορετικό
έχοντας την εντύπωση ότι αυτό δεν έχει καμία σχέση με τον εαυτό του,
νομίζοντας ότι ο κόσμος είχε ανάγκη την αλλαγή του

οι παράλληλες σφαίρες και ένα καθήκον που ξεψύχησε