διακοπή εργασιών

 eat well travel far
Και τώρα τι ; κάτι γλάροι πετάνε από πάνω μου καθώς το καράβι απομακρύνεται από το νησί και μου υπενθυμίζουν ότι τώρα πάλι πίσω στα σκάτα. Στο τσιμέντο και στην υγρασία κάτω απ’ τους 40 βαθμούς. Πίσω στο ατελείωτο τρέξιμο για το κίνημα που με βοηθάει, παρά το λαχάνιασμα, να βρίσκω λόγο να ανασαίνω, πίσω στο ατελείωτο ζεστό αλκόολ που θα με ρίξει για ύπνο και θα εξαφανίσει την πιθανότητα να λειτουργήσει το έντερο μου μία μέρα καλά.

Πίσω στην σκόνη λοιπόν εκεί που δεν θα χρειάζεται να ανησυχώ και για το πότε θα προλάβω και να χαλαρώσω/ και να βρω κάνα ερωτικό αντικείμενο ή και να ζήσω τον έρωτα του καλοκαιριού/ και να προλάβω να τα πω όλα, με τις φίλες μου χωρίς στιγμή να πάει χαμένη.

Το ηλιοβασίλεμα αποκρυσταλλώνει όλο το συμπυκνωμενο ρομαντισμό
που αναγκαζόμαστε να χωρέσουμε μόλις σε 5 μέρες.

περιμένω πότε οι πλούσιοι φίλοι μου
θα σταματήσουν να είναι ιδεολόγοι
και να φτιάχνουν συνεργατικά μαγαζιά
και να μη δέχονται να πάρουν εργαζόμενους
για χάρη του υποτιθέμενου, ταξικού, ανήκειν
μπας και με προσλάβουν επιτέλους,
μπας και μπορέσω
και γω να τη βγάλω κάπως
αντί να σφίγγομαι κάθε φορά
που μου ζητάνε να κάτσουμε
σε κάποιο εστιατόριο

σκέφτομαι πόσα λεφτά βγαίνουν
από καντίνες μπυρών για το κίνημα
και σκέφτομαι για μια στιγμή να τα αρπάξω και να φύγω
αλλά η ηθική με πνίγει και έτσι συνεχίζω και ζητάω
δανεικά απ’ τις συντροφισσες μου.

Δύο κοπέλες, η μία μέσα στην αγκαλιά της άλλης, κλαίνε με αναφιλητά σκεπτόμενες όλες τις περασμένες σχέσεις τους. Τα εμπορεύματα και η εργασία ποτέ δεν ήταν τόσο αυτοργανωμένα όσο σήμερα και εγώ κρατιέμαι ζωντανός μόνο μέσα σε ασφυκτική πίεση.