“Πόσο θα ‘θέλα να ήσασταν εδώ, που σας χρειάζομαι”

poso tha thela

Επιστολή, Πέμπτη 30 Ιουνίου, 5:00, μέσα απ’ τη σκηνή

Τις τελευταίες μέρες υπάρχετε συνεχώς μέσα στις σκέψεις μου. Αυτό που βιώνω σε αυτήν την ουτοπική-δυστοπική, πλήρως καταναλωτική αλλά και με στιγμές φαντασιακής ελευθερίας, πίστα δεν μπορώ να πιστέψω ότι το ζω χωρίς εσάς.

Ο πρώτο λόγος ήταν γιατί απ’ την αρχή, μεταξύ τόσο χιλιάδων ατόμων με κυρίευσε μία τεράστια μοναξιά, τόσο μεγάλη ώστε να έχω οδηγηθεί γι άλλη μία φορά σ’ αυτές τις υπερβολικές περιγραφές.

Όσο και αν ανατρέχει κανείς στις στιγμές ερωτικής συνύπαρξης, αυτές λίγο η πολύ ανατρέχοντας πίσω ανακαλούν ένα παρελθόν που δεν εμπεριέχει την τωρινή μοναξιά. Η αναπόληση βασίζεται στο αίσθημα της έλλειψης, και η έλλειψη προέρχεται από μία παλαιότερη στιγμή που αισθανθήκαμε κάποιο είδος φαινομενικής “ ολοκλήρωσης”. Μίας ολοκλήρωσης που πολλές φορές δημιουργείται μετά το τέλος του βιώματος, που είναι σε μεγάλο κομμάτι φαντασιακή αλλά που εν τέλει εμπεριέχει μία κάποια αίσθηση του “ όλου” .

Τελευταία εξαιτίας και της χρόνιας έλλειψης μιας ερωτικής σχέσης “εμπιστοσύνης” στη ζωή μου και φυσικά λόγω της εκφραστικής ανάγκης να φτάσω σε ένα απτό συμπέρασμα σ’ αυτή τη θεωρητικό-συναισθητική ακροβασία που σας γράφω, συμπεραίνω ότι νιώθω αυτή τη μορφή της ολοκλήρωσης, κάποιες στιγμές, μέσα από σχέσεις που έχω με εσάς και με άτομα σαν και εσάς.

Δεν προσπαθώ να ανυψώσω τη μορφή “ φιλία” καθώς επίσης δεν θεωρώ τη σχέση μας οριοθετημένη από κάποια και μόνο ταυτότητα φιλίας. Το ότι η σιωπή πέρα από εκνευριστική είναι και ηλίθια, νομίζω είναι κάτι που έχει αναδειχθεί συχνά μέσα απ’ την επαφή μας. Απ’ τις φορές που μένω με ανοιχτά τα μάτια να ακούω αυτά που επικοινωνούμε η μία στην άλλη. Απ’ την άλλη ξέρω καλά ότι δεν σταματάμε να συγκρουόμαστε, να μην συναντιόμαστε, να ασφυκτυούμε, να ζηλεύουμε και να μουτρώνουμε ή έτσι νομίζω. Και αυτό μπορώ ονομάσω σχέση ως μορφή συνάντησης.

Μάλλον έτσι κι αλλιώς δεν είμαι ικανός να περιγράψω τη σχέση μας και ούτε θέλω να τη βάλω σε ένα τρίπτυχο σχήμα καθώς κάτι τέτοιο δεν ισχύει. Απλά σας σκέφτηκα μαζί γιατί ήξερα ότι ήσασταν μαζί και έτσι αποφάσισα να σας γράψω έτσι.

Όλα αυτά που βιώνω εδώ, στο καλύτερο φεστιβάλ του κόσμου όπως διαρκώς μου επαναλαμβάνουν γνωστοί και άσχετοι, με κάνουν να σας σκέφτομαι συνεχώς και κάποιες φορές μέσα απ’ τον “φανταστικό” ενθουσιασμό σας να προσθέτω και λίγο απ’ τον δικό μου να να νιώθω όμορφα.

Κάθε κατάσταση που βιώνεται στο σήμερα νομίζω ότι μπορώ να αφεθώ μέσα της μόνο αν προγενέστερα καταργήσω την αξία της. Ο κίνδυνος για την παρουσίαση της ελευθερίας και της χαράς ως κάτι που προκύπτει μόνο μέσα απ’ τα πενιχρά θραύσματα αυτού του κόσμου είναι ορατός. Ο συμπυκνωμένος χρόνος και χώρος πολλές φορές φορές μας αποσυμπιέζει και μας δημιουργεί μια ψευδαίσθηση περί στιγμών ελευθερίας. Στιγμές ελευθερίας σήμερα μπορούμε να φαντασιωνόμαστε εμείς, ο Ρωμανός όπως είδαμε παλιότερα ακόμα και ο ακροδεξιός στον Αγ. Παντελεήμονα όταν ζει κάτω απ’ το βάρος ενός κατασκευασμένου αλλά και μη φόβου.

Εμένα μου αρέσει να κοιτάζω απ’ την ανάποδη κάπως.
Είμαστε εμπορεύματα, συναντιόμαστε ως τέτοια, κατανοούμε ότι δεν υπάρχουν ξεπεράσματα μέσω κάποια αποκομμένης συνειδησιακής διαδικασίας και μέσα σ’ όλα αυτά ζούμε. Ζούμε όλες εκείνες τις στιγμές που διαλεκτικά συναντιόμαστε και αφήνουμε ένα κομμάτι μας διάτρητο προκειμένου να το τρυπήσει η άλλη (και ταυτόχρονα να τρυπηθεί απ’ αυτήν την διείσδυση).

Οπότε εδώ είναι σκατά και ταυτόχρονα αστείρευτα γεμάτα με υπέροχα αυτοργανωμένα εμπορεύματα. Θα ήθελα να τα βιώναμε όλα αυτά μαζί γιατί μαζί σας η φαντασιακή κοινότητα των ανθρώπινων σχέσεων γίνεται υλικότατη.

Καλά πόσο drama queen.

*1. Η έλλειψη είναι μεγάλο πράγμα. Ιδιαίτερα όταν έχεις φτάσει στο σημείο να βλέπεις ζευγάρια στο δρόμο και να βιώνεις μια ζήλια. Τότε η μορφή της αναπόληση μίας σχέσης ως αυταξίας περνάει στο πεδίο της φετιχοποίησης.