holiday communism 0.3

holiday communism 0.3

Μια κοπέλα στη μέση του πάρτι χορεύει μόνη για ώρα και χαμογελάει.
Ένας τύπος πάει και τη σκουντάει.
Μετά βάζει τα γέλια.
Αυτή τρομάζει και παίρνει ένα νευριασμένο αλλά ταυτόχρονα διστακτικό ύφος και του πετάει μια απαξιωτική ατάκα. Αυτός ενώ ταυτόχρονα συνεχίζει να γελάει με τους φίλους του, γι αυτό που έκανε, στη συνέχεια πάει κοντά της χαμογελώντας και αρχίζει να της μιλάει με επεξηγηματικό και απολογητικό ύφος. Οι φίλοι του κοιτάζουν πότε γελώντας με τα μάτια και πότε με ένα χαιρέκακο μειδίαμα.
Αυτή μετά τη σύντομη στιχομυθία τους γυρνάει μπροστά της. Μετά από λίγο καταλαβαίνει ότι δεν έχει κάποιον άλλο, γυρίζει, χαμογελάει και αρχίζει και χορεύει μαζί του. Αυτός συνεχίζει να μιλάει παιχνιδιάρικα ενώ χορεύει.

Το κλίμα μεταξύ τους θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως όμορφο.
Αυτή γυρνάει μπροστά και συνεχίζει να χορεύει με μεγαλύτερη ευχαρίστηση πια.
Μετά από δυο λεπτά, γυρίζοντας για να δει τον καινούργιο της φίλο, καταλαβαίνει ότι αυτός μαζί με τους φίλους του έχει εξαφανιστεί.
Γυρίζει συχνά και γυρίζει προς τα πίσω προσπαθώντας να συνειδητοποιήσει την απουσία του.

Αυτή είναι η ιστορία της ζωής μου.

Η αποξένωση που σε κάνει ζωντανό ακόμα και αν σε επιθυμούν άγνωστοι. Στις κοινωνικές σχέσεις, τις οποίες βιώνουμε, η μοναξιά ως κομμάτι σύνδεση με τον οποιοδήποτε. Η ατυχία του να αισθάνεσαι ζωντανός μόνο όταν είσαι αποδεκτός. Μόνο όταν σε επιθυμούν ακόμα και οι χειρότεροι μαλάκες του κόσμου. Πηγαίνοντας με τα νερά τους γιατί ακριβώς δεν έχεις δικά σου να σε κινήσουν.