Μία σερβιτόρα σε μέρα αδείας

Απ’ την άλλη υπάρχει και επαρχία. Κάθε κωλόστενο και μία ιστορία από την εποχή της ανάπτυξης. Κάθε κωλόσπιτο και μια κλειδωμένη πόρτα. Σε μία πόλη στην Κρήτη υπάρχει μια ταβέρνα που έχει στο πιο ψηλό σημείο του μαγαζιού μία κορνίζα του Βαρδινογιάννη. Ακούγεται ότι όποιος την κατεβάσει κινδυνεύει να τον πυροβολήσουν απευθείας. Σ’ αυτήν την ταβέρνα δουλεύει ένας ψήστης απ’ τη Συρία εδώ και 27 χρόνια. Εδώ και 27 χρόνια λοιπόν δεν έχει πάρει ούτε μία μέρα ρεπό και πλέον λέει ότι δεν θέλει κιόλας. Δουλεύει επίσης ένας σερβιτόρος που έχει να πάρει 23 χρόνια ρεπό. Όταν τον ρώτησα γιατί δεν ζητάει πια άδεια, μου είπε “ότι θα πάρω μια και καλή” υπονοώντας ότι αυτό θα συμβεί μετά θάνατον.
«Μακάριοι οι νεκροί οι εν Κυρίω αποθνήσκοντες απ’ άρτι. Ναι, λέγει το Πνεύμα, ίνα αναπαύσωνται εκ των κόπων αυτών· τα δε έργα αυτών ακολουθεί μετ’ αυτών» (Αποκ. 14,13)

Επίσης είναι μία κοπέλα που δουλεύει για 10 χρόνια εκεί. Πρόσφατα πέθανε η μάνα της και ήθελε να πάει στην κηδεία. Ήταν όμως απ’ την Αλβανία και το ταξίδι οδικώς θα έπαιρνε μέρες. Της λέχθηκε ότι θα της δώσουν άδεια αρκεί να κάτσει μόνο κανένα δίωρο εκεί για να είναι πίσω για την απογευματινή βάρδια με αεροπλάνο. Τα έξοδα δικά της. Παρεμπιπτόντως το μαγαζί είναι 24ώρο και οι βάρδιες είναι μόνο 2. Δώδεκα ώρες την ημέρα, 7 μέρες την εβδομάδα και τα παράπονα της οικογένειας των αφεντικών ολημερίς για το ότι δεν έχει δουλειά πια.27 γαμημένα χρόνια. «Όπως είπε ένας απολυμένος εργάτης της Moulinex το 2001: “Το πιο δύσκολο πράγμα τώρα είναι ότι μένεις μόνος” »

Ο λιγότερος πόνος δεν αρκεί πια, στην εποχή που ο πιο πιθανός νεκροθάφτης της σχέσης είναι αυτός που συνάμα τη θρέφει και θρέφεται απ’ αυτήν.