Ένας σαστισμένος Ρώσος προλετάριος που μετανάστευσε από την Κρήτη στο Βερολίνο

“Πάλι χθες το βράδυ κατάπια μισό γραμμάριο χόρτο στριμμένο σε τσιγάρα, το δωματιό μου μυρίζει σαν τασάκι και ο πονοκέφαλος μου λέει οτι πάλι δεν ήπια αρκετό νερό πριν παω γι ύπνο. Έχει περάσει μεσημέρι και βγαίνοντας απ το σπίτι οι συνηθιές μου με πίθουν ότι έχω ήδη αργίσει. Πόσο ρεμάλι εχω γίνει αραγε; Ζαλάδα πρωινού τσιγάρου στη συνηθισμένη διαδρομή για δουλειά.

Περπαταω με βημα ανεμελο και γοργο χωρις να καίγομαι πλεον από τον ήλιο, μου φαίνεται αδύναμος, είναι εκεί απλά για να κρατάει μια εσάνς καλοκαιριού. Καίγομαι απο τα βλέματα του περαστικού κόσμου. Εκεί στα γραφικά στενα γεμάτα γραφίτι και δέντρα δεκαετιών, τα βλέματα διαρκουν 1 δευτερόλεπτο, αυτο το δευτερολεπτο που σε γρατζουναει στο στίθος. Δεν υπάρχει κανείς να μου πει με ενα απλό βλέμα “Είναι ωραία”, ούτε “Πας δουλεια? Και γω! Αντε να δούμε τι θα δούμε πάλι σήμερα…”, ούτε ενα ελάχιστα πονηρό “Γεία σου”. Κυριαρχεί το βλέμα υπεροψίας, αυτό το βλέμα που σου λέει “Εγώ και η φάση μου”, το βλέμα ελέγχου “Εγώ αποφασίζω πότε θα επικοινωνίσουμε και πως”, βλέμα πολιτικής ανατροπής “Αν μου χαμογελάσεις είσαι επιβλιτικός σεξιστής”, βλέμα πλήρες αυτοπηπιθεσης “Αν νομίζεις οτι δεν είμαι όμορφος, είσαι απλά ένας lookist”. Γαμω τις φασεις! Προσέχετε τη πολιτικαν κορρέκτ γλώσσα σας τόσο, που κοντεύετε να την καταπιειτε. Έτσι κ γω, χαμογελαω μονος μου και περπατάω σα το κοράκι χαζευοντας σας και τα λαμπερα σας τα στολίδια.

Στο επόμενο στενό οι πειρατες της πολης ηδη εχουν ξικινησει το αραγμα και τη μπυροποσια, παιδια με ραφτα λογοτυπα στα τζιν μπουφαν τους, στρετσινγκ πιρσινγκ κ ταττου, μαρκυ μαλι που εχει γριζαρει εδω και χρονια. Κοινωτητες υποκουλτουρων που διεκδικουν πισω τον τοπο τους, τη γειτονια τους. Οχι, λάθος, ειναι σκετο “διεκδικουν” χωρις το “πισω”. Το “πισω” που βλεπουν ειναι οι ανθρωπινες σχεσεις που ειχαν αποκτησει μεσα στην υποκουλτουρα τους που περιλαμβανει και το μαζαγι σαν μεσω συνευρεσης και επικοινωνιας. Πλεον σκετο διεκδικουν να κανουν τη φαση που γουσταρουν και το εχουν καταφερει κιολας αρκετα καλα. Το μαγαζι στο οποιο αραζουν, εχει αναρχηκες και αριστερους θαμονες, ειναι αρκετα ευεσθητοποιημενο προς τα προβληματα της εποχης μας, οι εργαζόμενη κανουν πολιτικη συνελευση για να κουμανταρουν αυτες τις ευεσθησιες μαζι με τη διαχηριση του μαγαζιου, τα αφεντικα ειναι αποκλησμενα απο τη συνελευση και σχεδον αφανης, κανεις δε θα κοιταξει περιεργα τον κοσμο που αραζει εκει, κανεις δε θα κανει ενα κακοβουλο σχολιο προς τες υπαληλες ή τες θαμονες πελατες.”