Γλυκό βερολινάκι

Εδώ οι πάνκηδες ζητάνε πίσω τον τόπο τους έτσι όπως ήταν παλιά, κάπως σαν τους κρητικούς που θέλουν η γη τους να μείνει ανέγγιχτη. Εδώ που αναρχικοί φτιάχνουν μπαρ και οι εργαζόμενες κάνουν συνελεύσεις για να εμπλουτίσουν τα πολιτικά περιεχόμενα της εργασίας της τους μέσω της βιτρίνας των μαγαζιών τους. Εδώ που οι άνθρωποι προσέχουν τη γλώσσα τους, τόσο που κοντεύουν να την καταπιούν και φλετάρουν μετακινώντας τα ακίνητα σώματα τους στο χώρο. Εδώ που όλοι ξυπνάνε και κοιμούνται, ενώ ταυτόχρονα ονειρεύονται το project που θα φτιάξουν και θα τους επιδοτούν μία ζωή. Εδώ που η πολιτική υπάρχει μόνο μέσω της αναπαραγωγής του εναλλακτικού κεφαλαίου και υπάρχουν τουαλέτες για 100 φύλα (γιατί όχι άλλωστε;). Εδώ που οι σερβιτόροι συγκατοικούν με τα αφεντικά τους και βρίσκονται σε πολιτικές συνελεύσεις μετά το σχόλασμα. Εδώ που οι άνθρωποι δεν είναι συντηρητικοί γιατί έχουν αγκαλιάσει όλου του κόσμου τα ναρκωτικά. Εδώ που για την κάθε ταυτότητα υπάρχει και ένα ξεχωριστό εισιτήριο και η κάθε επιθυμία δικό της τρόπο αποταμίευσης. Εδώ που για να εργαστείς σε δημόσια υπηρεσία πρέπει να δηλώσεις ότι δεν έχεις συμμετέχει σε τρομοκρατικές πράξεις και ότι δεν θα κινηθείς ενάντια στο κράτος σου. Εδώ που η ιδιωτικότητα και ο προσωπικός χώρος θεωρούνται τα ύστατα αγαθά και που το αντίφα κράτος διαφημίζει όλα τα προγένεστερα εγκλήματα του, αναγνωρίζοντας όλες τις μειονότητες και βγάζοντας εκτατοντάδες χιλιάδες ευρώ απο ευαίσθητους τουρίστες. Εδώ που όλα επιτρέπονται γιατί όλα απαγορεύονται. Εδώ οι νύχτες δε διψάνε γι’ άλλες άγριες γιορτές.