Άσκηση ενός ηθοποιού που νόμιζε ότι θα γινόταν σερβιτόρος αλλά τελικά έγινε Αθηναίος

“Χθες ειχα ένα ραντεβου για μια δουλεια.Δεν ειχα ιδεα τι δουλεια.Ειχα όμως την φαεινη ιδεα να μην ψαξω στο διαδικτυο την ακριβη τοποθεσια,κι αυτό γιατι διαφωνω με την εταιρια γκουγκλ,με ολη την εταιρια,από την καθαρηστρια μεχρι την διευθυνση.Τα καταφερα.Καθε φορα που τα καταφερνω νιωθω πολύ γαματος,νιωθω τελεια,νιωθω ότι δεν εχω αναγκη τιποτα και κανεναν.Σιγα μην ειμαι και ο σουπερμαν.Ετσι κι αλλιως προτιμω τον μπατμαν και ιδεολογικα αλλα κυριως επειδη αυτος ο μαλακας ο σουπερμαν αν εξαιρεσεις τον κρυπτονιτη είναι ατρωτος.Και φλωρος.Και αλλαζει σε καρτοτηλεφωνα.Ποιος χωραει να αλλαξει σε καρτοτηλεφωνα?Και δεν μπορει να ερθει στην Ελλαδα γιατι τα καρτοτηλεφωνα εδώ είναι ανοιχτα.Φτανω λοιπον στην εταιρια και συνανταω ένα ειδος μεγαλης γιορτης,κατι σαν φιεστα,ένα παρτυ με μουσικη κατευθειαν από το πανηγυρι.Κουστουμαρισμενοι τυποι και κλασσατες κυριες μιας αλλης ταξης χορευαν και μπεκροπιναν με την καθαριστρια,τον θυρωρο και τον καφετζη,έναν τυπο σαν τον Φοιβο από το ρετιρε.Αυτο το φαινομενο ονομαζεται κρεπαλη των ταξεων.Σκεφτομαι ότι στο μυαλο τους επικρατει τρικυμια(τρικυμια εν κρανιω),η καρδια μου είναι σεισμογενης περιοχη ετσι κι αλλιως,ειχαμε και τον τυφωνα Ξενοφωντα Ζορμπα,μονο η θυελλα μας ελλειπε για να συμπληρωσουμε τις φυσικες καταστροφες.Ενας τυπος με πιανει απ τον ωμο κι αρχιζει να με χορευει,μου εξηγει ότι είναι ο διευθυντης και ότι με θελει για μια θεση που αδειασε.Προς στιγμην σκεφτηκα ότι πεθανε ο συνεταιρος του,ο οποιος ηταν πολύ μαλακας,ότι γιορταζαν τον θανατο του,ότι εγω θα επαιρνα την θεση του και ότι η αμοιβη μου για όλο αυτό θα ηταν πολλα χιλιαρικα,πολλες γυναικες,ποτα,ναρκωτικα κ.ο.κ.Τι σκατα υπαρχει θεος και με βλεπει?Μαλλον υπαρχει,γιατι η ανταμοιβη μου για ολες αυτές τις σκεψεις ηταν να μου προτινει δουλεια σεκιουριτα,ΕΜΕΝΑ που τελευταια φορα που προστατευσα καποιον ηταν τον εαυτο μου να μην περασει το φαναρι με κοκκινο,παρτ ταημ.Δεν θυμαμαι ποσο ηταν η αμοιβη γιατι την ωρα που ειχε κολλησει το καυτο και βρωμερο του χνωτο στο αυτι μου,το ματι μου συναντησε το δροσερο και καθαρο βλεμμα μιας πιθανον γραμματεως.Ενιωθα μισος ζεστος και μισος κρυος.Γαμω τις αντιφασεις μου.Τα χασα.Ενιωσα να μην εχω βαρυτητα.Κι αυτή είναι η στιγμη που νιωθω παρανοικος,εχω τον μαλακα να μου μου μιλαει για ενσιμα και υπερωριες,την δεσποινιδα να μου χαμογελαει,την καρδια μου να ραγιζει από ποθο για εκεινην,τα ποδια μου κομμενα,τα χερια μου να μην μπορουν να στριψουν τσιγαρο από το αγχος μου και το μυαλο μου να σκεφτεται αν οι μαλακες οι αμερικανοι η οι σοβιετικοι πατησαν πρωτοι στην σεληνη.Με έναν ελιγμο του στυλ<<παω να παρω κατι να πιω,θες κατι?>>ξεφυγα από τον τυπο,μπας και καταφερω με κανεναν ελιγμο<<παω να παρω κατι να πιω,θες κατι?>>να προσεγγισω το κοριτσι.Για να αποφυγω τις χαρτοπετσετες και τα πλαστικα πιατακια που με μανια πετουσαν ολοι οι υπολοιποι εκτος από εμενα κι εκεινην εκανα τον κυκλο.Φτανω από την άλλη μερια οπου ηταν εκεινη.Ηταν.Δεν είναι.Ειναι εκει που ημουν.Σκεφτηκα ότι ηρθε να με βρει και κανω τον κυκλο της επιστροφης.Φτανοντας αντικριζω το σιχαμα να εχει στριμωξει στον τοιχο το κοριτσι που ο θεος μου εστειλε δωρο για τις καλες μου πραξεις και να το σαλιαριζει.Ξερωντας πως δεν υπαρχει θεος και πως δεν θα δουλεψω ποτε σεκιουριτας πηγαινω με υφος αυτοκλειτου υπερασπιστη και λεω <<τι πειραζεις ρε κρετινε το κοριτσι?σε πειραζει?θες να φυγουμε από δω μεσα?>>.Προδοσια αλα Λουις Φιγκο,απανταει <<Α!Δεν με πειραζει,ειμαι οκ!>>.Εφυγα φωναζωντας ΑΝΤΕ ΓΑΜΗΘΕΙΤΕ ΣΕ ΚΑΜΙΑ ΓΩΝΙΑ!”