Πικραμυγδάλα

…….διέσχισε το δρόμο με το ντροπαλό του βήμα. Αναρριχήθηκε στο εργοτάξιο σαν να ήταν μηχανή. Κατασκεύασε τέσσερις συμπαγείς τοίχους. Τούβλο τούβλο σε ένα μαγικό σχέδιο. Τα μάτια του σκισμένα από το σκυρόδεμα και τα δάκρυα. Κάθισε να ξεκουραστεί σαν να ήταν Σάββατο. Έφαγε τα φασόλια και το ρύζι σαν να ήταν πρίγκιπας. Στη συνέχεια ήπιε και λυπήθηκε σαν να ήταν φυγάς. Χόρεψε και γέλασε σαν να άκουγε μουσική. Και σκόνταψε στον ουρανό σαν να ήταν μεθυσμένος. Και έτρεξε στον αέρα σαν να ήταν πτηνό. Και τελείωσε στο έδαφος σε ένα ακατάστατο σωρό. Μαχόμενος στη μέση του δημόσιου πεζοδρομίου. Πέθανε κατά λάθος τρόπο διακόπτοντας την κυκλοφορία…..

Μία ωδή στους βιομηχανικούς εργάτες που κάποτε νόμιζαν ότι ο κόσμος μπορεί να γίνει δικό τους – και ίσως για μία στιγμή να έγινε- για να εκφραστεί στο νομικό ορίζοντα του κράτους- και να τους σπάσει τα -όποια-φτερά είχαν καταφέρει να ανοίξουν, πάντα ανάμεσα στο κόμμα και στην δική τους επιβολή στο εσωτερικό της οικογένειας. Πλέον ανάμεσα στη δυσκολία της καθημερινής επιβίωσης και στην αδυναμία να πετάξουν πια. Μία ωδή στον πατέρα, που λατρεύουμε να απεχθανόμαστε αλλά και να σκαλίζουμε την ιστορία του, αναζητώντας την ιστορία της κίνησης.

γλυκόπικρο τραγούδι που άκουγα εδώ και 5 χρόνια χωρίς να καταλαβαίνω τι λένε οι στίχοι. Το όνειρο έχει πλέον σακατευτεί. https://www.youtube.com/watch?v=vmGrRmXivmM

Άσκηση ενός ηθοποιού που νόμιζε ότι θα γινόταν σερβιτόρος αλλά τελικά έγινε Αθηναίος

“Χθες ειχα ένα ραντεβου για μια δουλεια.Δεν ειχα ιδεα τι δουλεια.Ειχα όμως την φαεινη ιδεα να μην ψαξω στο διαδικτυο την ακριβη τοποθεσια,κι αυτό γιατι διαφωνω με την εταιρια γκουγκλ,με ολη την εταιρια,από την καθαρηστρια μεχρι την διευθυνση.Τα καταφερα.Καθε φορα που τα καταφερνω νιωθω πολύ γαματος,νιωθω τελεια,νιωθω ότι δεν εχω αναγκη τιποτα και κανεναν.Σιγα μην ειμαι και ο σουπερμαν.Ετσι κι αλλιως προτιμω τον μπατμαν και ιδεολογικα αλλα κυριως επειδη αυτος ο μαλακας ο σουπερμαν αν εξαιρεσεις τον κρυπτονιτη είναι ατρωτος.Και φλωρος.Και αλλαζει σε καρτοτηλεφωνα.Ποιος χωραει να αλλαξει σε καρτοτηλεφωνα?Και δεν μπορει να ερθει στην Ελλαδα γιατι τα καρτοτηλεφωνα εδώ είναι ανοιχτα.Φτανω λοιπον στην εταιρια και συνανταω ένα ειδος μεγαλης γιορτης,κατι σαν φιεστα,ένα παρτυ με μουσικη κατευθειαν από το πανηγυρι.Κουστουμαρισμενοι τυποι και κλασσατες κυριες μιας αλλης ταξης χορευαν και μπεκροπιναν με την καθαριστρια,τον θυρωρο και τον καφετζη,έναν τυπο σαν τον Φοιβο από το ρετιρε.Αυτο το φαινομενο ονομαζεται κρεπαλη των ταξεων.Σκεφτομαι ότι στο μυαλο τους επικρατει τρικυμια(τρικυμια εν κρανιω),η καρδια μου είναι σεισμογενης περιοχη ετσι κι αλλιως,ειχαμε και τον τυφωνα Ξενοφωντα Ζορμπα,μονο η θυελλα μας ελλειπε για να συμπληρωσουμε τις φυσικες καταστροφες.Ενας τυπος με πιανει απ τον ωμο κι αρχιζει να με χορευει,μου εξηγει ότι είναι ο διευθυντης και ότι με θελει για μια θεση που αδειασε.Προς στιγμην σκεφτηκα ότι πεθανε ο συνεταιρος του,ο οποιος ηταν πολύ μαλακας,ότι γιορταζαν τον θανατο του,ότι εγω θα επαιρνα την θεση του και ότι η αμοιβη μου για όλο αυτό θα ηταν πολλα χιλιαρικα,πολλες γυναικες,ποτα,ναρκωτικα κ.ο.κ.Τι σκατα υπαρχει θεος και με βλεπει?Μαλλον υπαρχει,γιατι η ανταμοιβη μου για ολες αυτές τις σκεψεις ηταν να μου προτινει δουλεια σεκιουριτα,ΕΜΕΝΑ που τελευταια φορα που προστατευσα καποιον ηταν τον εαυτο μου να μην περασει το φαναρι με κοκκινο,παρτ ταημ.Δεν θυμαμαι ποσο ηταν η αμοιβη γιατι την ωρα που ειχε κολλησει το καυτο και βρωμερο του χνωτο στο αυτι μου,το ματι μου συναντησε το δροσερο και καθαρο βλεμμα μιας πιθανον γραμματεως.Ενιωθα μισος ζεστος και μισος κρυος.Γαμω τις αντιφασεις μου.Τα χασα.Ενιωσα να μην εχω βαρυτητα.Κι αυτή είναι η στιγμη που νιωθω παρανοικος,εχω τον μαλακα να μου μου μιλαει για ενσιμα και υπερωριες,την δεσποινιδα να μου χαμογελαει,την καρδια μου να ραγιζει από ποθο για εκεινην,τα ποδια μου κομμενα,τα χερια μου να μην μπορουν να στριψουν τσιγαρο από το αγχος μου και το μυαλο μου να σκεφτεται αν οι μαλακες οι αμερικανοι η οι σοβιετικοι πατησαν πρωτοι στην σεληνη.Με έναν ελιγμο του στυλ<<παω να παρω κατι να πιω,θες κατι?>>ξεφυγα από τον τυπο,μπας και καταφερω με κανεναν ελιγμο<<παω να παρω κατι να πιω,θες κατι?>>να προσεγγισω το κοριτσι.Για να αποφυγω τις χαρτοπετσετες και τα πλαστικα πιατακια που με μανια πετουσαν ολοι οι υπολοιποι εκτος από εμενα κι εκεινην εκανα τον κυκλο.Φτανω από την άλλη μερια οπου ηταν εκεινη.Ηταν.Δεν είναι.Ειναι εκει που ημουν.Σκεφτηκα ότι ηρθε να με βρει και κανω τον κυκλο της επιστροφης.Φτανοντας αντικριζω το σιχαμα να εχει στριμωξει στον τοιχο το κοριτσι που ο θεος μου εστειλε δωρο για τις καλες μου πραξεις και να το σαλιαριζει.Ξερωντας πως δεν υπαρχει θεος και πως δεν θα δουλεψω ποτε σεκιουριτας πηγαινω με υφος αυτοκλειτου υπερασπιστη και λεω <<τι πειραζεις ρε κρετινε το κοριτσι?σε πειραζει?θες να φυγουμε από δω μεσα?>>.Προδοσια αλα Λουις Φιγκο,απανταει <<Α!Δεν με πειραζει,ειμαι οκ!>>.Εφυγα φωναζωντας ΑΝΤΕ ΓΑΜΗΘΕΙΤΕ ΣΕ ΚΑΜΙΑ ΓΩΝΙΑ!”

Κάνοντας ράμματα πάνω στην πληγή : επίλογος πάνω στη μορφή ζευγάρι

μετάφραση σε pdf

Το κείμενο “Against the Couple-Form” δημοσιεύτηκε στα αγγλικά στο πρώτο τεύχος του ματεριαλιστικού φεμινιστικού περιοδικού LIES, το 2012. Συγγραφείς του άρθρου είναι οι Clémence X. Clementine και συνεργάτιδες από την Infinite Venom Girl Gang.

Μεταφράστηκε το  Μάιο του 2016, από σύντροφο και δημοσιεύτηκε στο site του 2008-2012.net στον εξής σύνδεσμο ως : Ενάντια στη μορφή ζευγάρι

Το κείμενο “Suturing the Split: Coda on the Couple-Form” δημοσιεύτηκε από τις ίδιες συγγραφείς τον Νοέμβριο του 2016 στο 7ο τεύχος του διαδικτυακού φεμινιστικού περιοδικού GUTS.

Αποτελεί ενός είδους αναθεώρησης και κριτικού αναστοχασμού όσο αφορά το κείμενο τους “Ενάντια στη μορφή ζευγάρι” σε μία πιο ποιητική μορφή.

Εκεί το βρήκαμε με τη βοήθεια ενός συντρόφου και το μεταφράσαμε σε “Κάνοντας ράμματα πάνω στην πληγή : επίλογος πάνω στη μορφή ζευγάρι”. Αναγνωρίζουμε την πιθανότητα λανθασμένων μεταφραστικών επιλογών αλλά και συντακτικών ατασθαλιών (παρά την πολύτιμη βοήθεια συντροφισσών), οπότε αναμένουμε και προτάσεις διορθώσεων.

Το αγγλικό κείμενο μπορεί να βρεθεί στην εξής διεύθυνση: http://gutsmagazine.ca/couple-form/

Για όσες και όσους συνεχίζουν να ενδιαφέρονται για τις μορφές (και τις μη μορφές) του ζευγαριού, για τις ανθρώπινες σχέσεις (ερωτικές και μη) αλλά και γενικότερα για το ξεπέρασμα των μορφών τους μέσα από τους αγώνες, χωρίς τα μοτίβα της υποκειμενικής στράτευσης σε κάποιους τρόπους ζωής ή σε  ηθικοπλαστικές επιλογές που απλά θα εκπαιδεύσουν τους ανθρώπους, έχουμε να προτείνουμε και ένα κείμενο του 1977 που κυκλοφόρησε από τον Louis Michaelson στο Berkeley της Καλιφόρνια. Το κείμενο ονομάζεται CAN’T BUY ME LOVE – Το Τελευταίο Καταφύγιο της Επιθυµίας και μπορεί να βρεθεί εδώ.

Κάνοντας ράμματα πάνω στην πληγή: επίλογος πάνω στη μορφή ζευγάρι

Γράψαμε το 2010 το κείμενο με τίτλο “Ενάντια στη μορφή-ζευγάρι”.
Μετά από μερικές αναθεωρήσεις, δημοσιεύτηκε τελικά το 2012.
Αυτό το κείμενο αντιτασσόταν σε οποιαδήποτε υπάρχουσα μορφή ρομαντικής σύζευξης,
την οποία τότε θεωρούσαμε ως εμπόδιο για τον θρίαμβο μιας φεμινιστικής επανάστασης.
Από τότε, έχουν συμβεί πολλά πράγματα.
Ανάμεσα μας, μεταξύ μας, στον κόσμο.
Είμαστε έκπληκτες. σαρωμένες. άστατες.
Πρέπει να το ξανασκεφτούμε.

Υπήρξε μια ψυχαναλυτική στροφή στη σκέψη μας, γύρω στο 2013.
Όχι τόσο μέσω του Φρόυντ ή του Λακάν, αλλά μέσω της Μέλανι Κλάιν.
Η ψυχανάλυση της ομαδικής εμπειρίας που προκύπτει από τη θεωρία αντικειμεντρόπων σχέσεων της Κλάιν.
Wilfred Bion. Ομαδικές σχέσεις.
Έχουμε διασπαστεί.
Έχουμε ακολουθήσει νέες κατευθύνσεις.

Σκεπτόμενες μέσω των διαδικασιών της προβολής και ενδοβολής:
Κάποιες φορές με το να είμαστε απρόθυμες να ανεχτούμε ορισμένα συναισθήματα μέσα στον εαυτό μας, καταλήγουμε να τα αποδίδουμε σε άλλους.
Αυτό το γεγονός μας οδήγησε στο πάτο των αισθήσεων.

Η αποκήρυξη του ζευγαριού, του γκόμενου, του συντρόφου, του ενός επιπλέον
μπορεί να αποτελεί μία μορφή προβολής.
Ένας δρόμος να καταργήσουμε όλα αυτά που φοβόμαστε να αντικρίσουμε μέσα στις εαυτές μας, με το να τους αποδίδουμε τις ιδιότητες του ζευγαριού.
Η απόρριψη της δικής μας επιθετικότητας, που την εξωτερικεύαμε σαν άνδρες.

Οι φεμινίστριες πρέπει να είναι επιφυλακτικές.
Επιφυλακτικές όσο αφορά την προβολή του θυμού πάνω στους άνδρες σαν μία κατηγορία συμπεριφοράς, η οποία στη συνέχεια ανακουφίζει τις γυναίκες και τους μη cis άνδρες από αυτά που θα πρέπει να αναγνωρίσουμε
Τις μορφές του θυμού που φωλιάζουν μέσα μας
Τις μορφές της βίας που μπορούμε να πραγματώσουμε και να απελευθερώσουμε
Πιστεύουμε ότι είναι σημαντικό για τις λευκές γυναίκες, τις cis γυναίκες, τις γυναίκες με πηγές εισοδήματος, τις γυναίκες που ζουν στα κέντρα της αυτοκρατορίας, τις γυναίκες των τόσων διαφορετικών κατηγοριών
Nα μπορέσουν να αναγνωρίσουν το δικό τους θυμό.
Θυμός που προκαλείται τόσο μέσα από αυτόν τον κόσμο, αλλά και ενάντια σε αυτόν.
Οι φεμινίστριες δεν πρέπει να εξιδανικεύουν τις εαυτές τους.

Να μαθαίνουμε να αφηνόμαστε στην αμφιβολία.
Μαθαίνοντας στον εαυτό μας να αναγνωρίζει την αμφισημία.
Προς εμάς. προς τα πολιτικά μας σχέδια. προς τους συντρόφους μας.

Στα πειράματά μας αποφεύγοντας το ζευγάρι
Συναντήσαμε επίσης τις δυσκολίες της συγγένειας του μη ζευγαριού
Ο τρόπος που αποτυγχάνουμε η μία για την άλλη, αγαπάμε η μία την άλλη και αδυνατούμε να αγαπάμε ο ένας τον άλλον.
Οι άνθρωποι, οι ομάδες, δεν είναι ποτέ ένα πράγμα
Ποτέ δεν είναι ένα ξερό “γαμήσε τα” ή ένας ξεκάθαρος “έρωτας”.
Αφήνουμε τη θλίψη να διαρρεύσει.
Πρέπει να αναζωογονηθείτε από τις απογοητεύσεις
Ή αλλιώς θα πεθάνετε προτού να είστε πραγματικά νεκρές.
Ακόμη και στον κομμουνισμό ή σε ότι εμείς εννοούμε με αυτό
θα έχουμε στιγμές επιβράδυνσης, αβεβαιότητας.

Μαθαίνουμε να είμαστε ευλύγιστες με συναισθήματα
Να τα εμπλέξουμε με το είδος σκέψης και φροντίδας που χρησιμοποιούμε για τους τρεις τόμους του Κεφαλαίου.
Να είμαστε εξίσου αυστηρές με την κατανόηση των συναισθημάτων μας όπως είμαστε με την ανάλυση των πολιτικών οικονομικών κατηγοριών.

Έχουμε επίσης παρατηρήσει ότι ο ο τρόπος με τον οποίο καταγγέλλεται η μορφή ζευγαριού αποτελεί μία μορφή άμυνας
Ένα δεκανίκι, ένα άλλοθι, ένας τρόπος να κρυβόμαστε.
Από τις προκλήσεις, τους κινδύνους, τα τρωτά σημεία του να ερχόμαστε κοντά στους άλλους
Να λέμε τι σκέφτομαστε και νιώθουμε.
Είμαστε πρόθυμες να ζητήσουμε αυτό που θέλουμε.
Στις σχέσεις μας, σεξουαλικά, διαπροσωπικά.

Σιχαινόμαστε ακόμα τα ζευγάρια και τις μορφές ζευγαριών.
Πιστεύουμε ότι είστε κάτι βαρετό και αξιολύπητο.
Κάθε φορά που παραιτείστε από την ευκαιρία να είστε εκεί για τους φίλους και τους συντρόφους σας.
Στο δρόμο, στο πάρτι, στη γραμμή της αστυνομίας.
Για τις σφοδρές και ερωτικές και τρομακτικές στιγμές. Όλος ο χυμός του κοινωνικού συνόλου.
Για να μπορέσετε να απομονώσετε τον εαυτό σας, έρχεστε σε επαφή πίσω από τις κλειδωμένες πόρτες του κόσμου.
Αναστρέφουμε το βλέμμα μας με αδιαφορία.
Έχουμε έτοιμο για εσάς ένα κοκτέιλ δηλητηρίου.

Γνωρίζουμε ότι αυτή η απομόνωση προκύπτει από την ανησυχία που δημιουργεί αυτός ο κόσμος μέσα μας
Ο φόβος του να είσαι ανυπεράσπιστη, μόνη, χωρίς βοήθεια
Χωρίς την απλή, χαλαρωτική αίσθηση να κουρνιάζεις πάνω στο σώμα του άλλου/ης.
Και επίσης η εξάντληση, η υπερένταση του να είσαι παρεξηγημένος, αόρατη, χωρίς μαρτυρία
Αυτό μας οδηγεί στην ψευδο-ασφαλιστική πολιτική του ζευγαριού

Και δεν είναι απλά το ζευγάρωμα
Έχουμε εφεύρει τόσους πολλούς τρόπους για να κρυβόμαστε από τις φρίκες αυτού του κόσμου
Και από τους τρόπους που μας καταλαμβάνουν καθημερινά, ή ακόμα και ανά ώρα
Το ζευγάρι είναι μία μορφή του να κρύβεσαι ανάμεσα σε πολλούς άλλους.
Αυτός είναι ο τόνος και ο τρόπος της (μη) δέσμευσης με την κοινωνία που μας αηδιάζει.

Αισθανόμαστε την έλξη για να είμαστε σε ένα ζευγάρι επειδή όλοι οι άλλοι είναι
Και αυτό το γεγονός είναι που δημιουργεί την την έλξη, που μας πείθει για το ότι
Πρέπει να πληρώσουμε το ενοίκιο επειδή όλοι το κάνουν
Ή να δουλέψουμε για λεφτά επειδή όλοι το κάνουν
Φυσικά, η ιστορία μπορεί να μετατοπιστεί απότομα
Έτσι ώστε να μην ξέρουμε πια τι είναι οι ιδιοκτήτες, τα αφεντικά ή οι σύζυγοι
Μας αρέσει αυτό. Θέλουμε να χύσουμε αυτή τη στιγμή.

Ορισμένοι τρόποι συσχέτισης μπορούν να μας “ανοίξουν”.
Δεν ήξερα ότι ήθελα να ανέβω στην ταράτσα μέχρι τη στιγμή που με ρώτησες.
Δεν ήξερα ότι ήθελα να γαμηθώ δημόσια μέχρι τη στιγμή που με ρώτησες.
Δεν ήξερα ότι ήθελα να βάλω φωτιά σε ένα εκατομμύριο δολάρια, μέχρι τη στιγμή που με ρώτησες.
Αυτά που έχουμε ανακαλύψει μέσα από τις αλληλεπιδράσεις μας με εραστές
Η πρακτική του να δίνουμε προσοχή σε αυτά που κάνουν πιο γρήγορη την αναπνοή μας
Το να παρατηρούμε τι μας προκαλεί
Ονομάζοντας το, καλλιεργώντας το, ακολουθώντας το

Νομίζουμε ότι αυτή η πρακτική σχετίζεται άμεσα
με ότι θα μας επιτρέψει να σταματήσουμε να πηγαίνουμε στη δουλειά και να παίρνουμε ότι χρειαζόμαστε.
Μαθαίνουμε πώς να απελευθερώνουμε τις επιθυμίες μας μέχρι να φτάσουν στο σημείο να διαρρήξουν το κεφάλαιο
Θέλουμε να τις χρησιμοποιήσουμε ως ανεμοδείκτες που δείχνουν μόνο
Προς τον κομμουνισμό.

Και νομίζουμε ότι μια συναισθηματική αντανακλαστικότητα, ευφυία και τρυφερότητα – τι αισθάνομαι; πώς μπορώ να το περιγράψω; πώς επηρεάζουν τα συναισθήματά μου το πώς αλληλεπιδρώ με τους γύρω μου;
Θα είναι απαραίτητη για να εμπιστευτούμε η μία την άλλη
Δημιουργώντας τον τύπο των δεσμών που μπορούν να μας τραβήξουν από αυτόν τον κόσμο
Δεσμούς αρκετά ισχυρούς ώστε για να διατηρηθεί ταυτόχρονα η καλλιέργεια καρότων με την απαλλοτρίωση του οπλισμού.

Λάβαμε κάποια ερωτήματα σχετικά με το ρόλο της σεξουαλικής επαφής στο αγώνα εναντίον του ζευγαριού.
Θα ήθελα να διευκρινίσω τη θέση μας:
Θέλουμε να χαστουκιστούμε στο πρόσωπο όταν τελειώνουμε
Να διεισδύσουν στις διάφορες τρύπες μας ταυτόχρονα
Να γαμηθούμε και από την ηδονιστική φωνή γυναικών
Από τα χρώματα του ήλιου που δύει σε αυτή την πόλη.
Θα θέλαμε να περάσουμε χρόνια αγγίζοντας κάθε άλλο μέρος του σώματός σας, εκτός από τα γεννητικά όργανα σας.
Να περάσουμε χρόνια γνωρίζοντας καλύτερα την προσωπική μας σωματική επιδεξιότητα
Προετοιμάζοντας τις εαυτές μας για την αγάπη, για τις ταραχές που φτάνουν χωρίς προειδοποίηση.

Πίσω από την αναπνοή μας,μπορείτε να μας ακούσετε να μουρμουρίζουμε:
χωρίς θεό χωρίς νόμο
χωρίς σύζυγο
ελεύθερες όμορφες και τρελές
<3,

Clémence x. Clémentine / infinite venom association

Ένας σαστισμένος Ρώσος προλετάριος που μετανάστευσε από την Κρήτη στο Βερολίνο

“Πάλι χθες το βράδυ κατάπια μισό γραμμάριο χόρτο στριμμένο σε τσιγάρα, το δωματιό μου μυρίζει σαν τασάκι και ο πονοκέφαλος μου λέει οτι πάλι δεν ήπια αρκετό νερό πριν παω γι ύπνο. Έχει περάσει μεσημέρι και βγαίνοντας απ το σπίτι οι συνηθιές μου με πίθουν ότι έχω ήδη αργίσει. Πόσο ρεμάλι εχω γίνει αραγε; Ζαλάδα πρωινού τσιγάρου στη συνηθισμένη διαδρομή για δουλειά.

Περπαταω με βημα ανεμελο και γοργο χωρις να καίγομαι πλεον από τον ήλιο, μου φαίνεται αδύναμος, είναι εκεί απλά για να κρατάει μια εσάνς καλοκαιριού. Καίγομαι απο τα βλέματα του περαστικού κόσμου. Εκεί στα γραφικά στενα γεμάτα γραφίτι και δέντρα δεκαετιών, τα βλέματα διαρκουν 1 δευτερόλεπτο, αυτο το δευτερολεπτο που σε γρατζουναει στο στίθος. Δεν υπάρχει κανείς να μου πει με ενα απλό βλέμα “Είναι ωραία”, ούτε “Πας δουλεια? Και γω! Αντε να δούμε τι θα δούμε πάλι σήμερα…”, ούτε ενα ελάχιστα πονηρό “Γεία σου”. Κυριαρχεί το βλέμα υπεροψίας, αυτό το βλέμα που σου λέει “Εγώ και η φάση μου”, το βλέμα ελέγχου “Εγώ αποφασίζω πότε θα επικοινωνίσουμε και πως”, βλέμα πολιτικής ανατροπής “Αν μου χαμογελάσεις είσαι επιβλιτικός σεξιστής”, βλέμα πλήρες αυτοπηπιθεσης “Αν νομίζεις οτι δεν είμαι όμορφος, είσαι απλά ένας lookist”. Γαμω τις φασεις! Προσέχετε τη πολιτικαν κορρέκτ γλώσσα σας τόσο, που κοντεύετε να την καταπιειτε. Έτσι κ γω, χαμογελαω μονος μου και περπατάω σα το κοράκι χαζευοντας σας και τα λαμπερα σας τα στολίδια.

Στο επόμενο στενό οι πειρατες της πολης ηδη εχουν ξικινησει το αραγμα και τη μπυροποσια, παιδια με ραφτα λογοτυπα στα τζιν μπουφαν τους, στρετσινγκ πιρσινγκ κ ταττου, μαρκυ μαλι που εχει γριζαρει εδω και χρονια. Κοινωτητες υποκουλτουρων που διεκδικουν πισω τον τοπο τους, τη γειτονια τους. Οχι, λάθος, ειναι σκετο “διεκδικουν” χωρις το “πισω”. Το “πισω” που βλεπουν ειναι οι ανθρωπινες σχεσεις που ειχαν αποκτησει μεσα στην υποκουλτουρα τους που περιλαμβανει και το μαζαγι σαν μεσω συνευρεσης και επικοινωνιας. Πλεον σκετο διεκδικουν να κανουν τη φαση που γουσταρουν και το εχουν καταφερει κιολας αρκετα καλα. Το μαγαζι στο οποιο αραζουν, εχει αναρχηκες και αριστερους θαμονες, ειναι αρκετα ευεσθητοποιημενο προς τα προβληματα της εποχης μας, οι εργαζόμενη κανουν πολιτικη συνελευση για να κουμανταρουν αυτες τις ευεσθησιες μαζι με τη διαχηριση του μαγαζιου, τα αφεντικα ειναι αποκλησμενα απο τη συνελευση και σχεδον αφανης, κανεις δε θα κοιταξει περιεργα τον κοσμο που αραζει εκει, κανεις δε θα κανει ενα κακοβουλο σχολιο προς τες υπαληλες ή τες θαμονες πελατες.”

Γλυκό βερολινάκι

Εδώ οι πάνκηδες ζητάνε πίσω τον τόπο τους έτσι όπως ήταν παλιά, κάπως σαν τους κρητικούς που θέλουν η γη τους να μείνει ανέγγιχτη. Εδώ που αναρχικοί φτιάχνουν μπαρ και οι εργαζόμενες κάνουν συνελεύσεις για να εμπλουτίσουν τα πολιτικά περιεχόμενα της εργασίας της τους μέσω της βιτρίνας των μαγαζιών τους. Εδώ που οι άνθρωποι προσέχουν τη γλώσσα τους, τόσο που κοντεύουν να την καταπιούν και φλετάρουν μετακινώντας τα ακίνητα σώματα τους στο χώρο. Εδώ που όλοι ξυπνάνε και κοιμούνται, ενώ ταυτόχρονα ονειρεύονται το project που θα φτιάξουν και θα τους επιδοτούν μία ζωή. Εδώ που η πολιτική υπάρχει μόνο μέσω της αναπαραγωγής του εναλλακτικού κεφαλαίου και υπάρχουν τουαλέτες για 100 φύλα (γιατί όχι άλλωστε;). Εδώ που οι σερβιτόροι συγκατοικούν με τα αφεντικά τους και βρίσκονται σε πολιτικές συνελεύσεις μετά το σχόλασμα. Εδώ που οι άνθρωποι δεν είναι συντηρητικοί γιατί έχουν αγκαλιάσει όλου του κόσμου τα ναρκωτικά. Εδώ που για την κάθε ταυτότητα υπάρχει και ένα ξεχωριστό εισιτήριο και η κάθε επιθυμία δικό της τρόπο αποταμίευσης. Εδώ που για να εργαστείς σε δημόσια υπηρεσία πρέπει να δηλώσεις ότι δεν έχεις συμμετέχει σε τρομοκρατικές πράξεις και ότι δεν θα κινηθείς ενάντια στο κράτος σου. Εδώ που η ιδιωτικότητα και ο προσωπικός χώρος θεωρούνται τα ύστατα αγαθά και που το αντίφα κράτος διαφημίζει όλα τα προγένεστερα εγκλήματα του, αναγνωρίζοντας όλες τις μειονότητες και βγάζοντας εκτατοντάδες χιλιάδες ευρώ απο ευαίσθητους τουρίστες. Εδώ που όλα επιτρέπονται γιατί όλα απαγορεύονται. Εδώ οι νύχτες δε διψάνε γι’ άλλες άγριες γιορτές.

Ζητήματα ταυτότητας

-Με απασχολεί ένα πρόβλημα ταυτότητας. Είναι όπως όταν χάνεις την ταυτότητα σου και μένεις μόνο με το διαβατήριο. Ξέρουν βέβαια ποιος είσαι, αλλά από σπόντα. Δεν είναι ενοχλητικό ;
– Τι σχέση έχει όλα αυτό με εμάς;
-Έχουμε δει ο ένας το διαβατήριο του άλλου γιατί φοβόμαστε ότι αν δείξουμε τις ταυτότητες μας, ο καθένας θα νομίσει ότι ο άλλος είναι μπάτσος. Είναι παράξενο, αλλά γύρω στα στα 1970 άρχισα να νομίζω ότι το πιο σημαντικό έγγραφο που έχει κανείς είναι το διαβατήριο. Μετά κατάλαβα ότι η ταυτότητα είναι το πιο μαγικό αντικείμενο, γι αυτό είναι και τόσο περίεργο στην όψη, μοιάζει να έχει προϋπάρξει της δημιουργίας του κόσμου. Από τη μία άποψη η ταυτότητα είναι σαν το λαϊκό τραγούδι ενώ το διαβατήριο σαν σύγχρονη μουσική, είναι καταδικασμένο να σβήσει, να αλλάξει μορφή. Η ταυτότητα είναι αιώνια. Πώς είναι οι δανέζικες ταυτότητες ;
– Δεν είδα καμία. Είσαι ερωτευμένος μαζί μου ;
– Κανείς δεν μπορεί να απαντήσει σε αυτή την ερώτηση. Μπορούσε το 1965, γιατί τότε ο πλανήτης έπαιρνε τον εαυτό του στα σοβαρά, κι άρα το ν΄αγαπάς κάποιον είχε σημασία, ήξερες ότι έλεγες κάτι σοβαρό. Ενώ τώρα ντρέπεσαι γι αυτό που λες.

Από τον Χρήστο Βακαλόπουλο, στην μεταφεμινιστική θεωρία και πάλι πίσω, Τόμος 1ος, Διασκευή 2η

φακ οφ τέοντορ

“Τώρα, αν υπάρχει κάποιο πράγμα που είναι κοινό μεταξύ των “μοντέρνων” και των “μεταμοντέρνων” φιλόσοφων, πέρα από τις αντιπαραθέσεις που τους χωρίζουν, είναι αυτή η υπέρμετρη βεβαιότητα στις δυνάμεις της γλώσσας. Αυτή είναι η τυπική αυταπάτη του λέκτορα, ο οποίος μπορεί να θεωρεί ένα ακαδημαϊκό σχολιασμό ως μία πολιτική δράση ή την κριτική κειμένων σαν ένα επίτευγμα της αντίστασης, και να βιώνει τις επαναστάσεις στο πεδίο των λέξεων σαν τόσο ριζοσπαστικές όσο και οι επαναστάσεις στο πεδίο των πραγμάτων.”

Πιέρ Μπουρντιέ, Πασκαλιανοί διαλογισμοί, σελ. 3

Generation X


Δεν υπάρχει πια τίποτα χαρούμενο στο σεξ. Οι νέοι είναι άσχημοι και απελπισμένοι, κακοί ή νικημένοι. Το σεξ αποτελεί σήμερα την ικανοποίηση μίας κοινωνικής υποχρέωσης, κι όχι πια απόλαυση ενάντια στις κοινωνικές υποχρεώσεις. Κι ούτε μπορώ να αισθανθώ μίσος ενάντια στην δημοκρατική τάξη, γιατί στο χώρο και στο χρόνο που ζω, όλοι έχουν γίνει δημοκράτες.

Από τον Παζολίνι στον Χρήστο Βακαλόπουλο και πάλι πίσω, Τόμος 1ος, Διασκευή 1η

Ήταν ένα παιδί που το είχαν βάλει σε ένα καλάθι πασαλειμμένο με πίσσα και το είχαν αφήσει πάνω στο νερό

“Με τις άλλες γυναίκες δεν κοιμόταν ποτέ. Όταν πήγαινε να τις δει στο σπίτι τους, ήταν εύκολο, μπορούσε να φύγει όποτε ήθελε. Η περί­πτωση ήταν πιο λεπτή όταν εκείνες έρχονταν σ’ αυτόν κι έπρεπε να τους εξηγεί ότι θα τις συνόδευε στα σπίτια τους μετά τα μεσάνυχτα επει­δή υπέφερε από αϋπνίες και δεν μπορούσε ν’ αποκοιμηθεί δίπλα σε κά­ποιον άλλο. Αυτό δεν απείχε πολύ από την αλήθεια, αλλά η κύρια αιτία ήταν λιγότερο ευγενική και δεν τολμούσε να την ομολογήσει στις συ­ντρόφους του: στο δευτερόλεπτο που ακολουθούσε τον έρωτα δοκίμαζε
μια ακατανίκητη επιθυμία να μείνει μόνος. Του ήταν δυσάρεστο να ξυπνήσει στη μέση της νύχτας στο πλευρό ενός πλάσματος ξένου. Το πρωινό ξύπνημα του ζεύγους του ήταν αποκρουστικό, δεν ήθελε να τον ακούνε να βουρτσίζει τα δόντια του μέσα στο μπάνιο και η οικειότητα του πρωινού των δύο δεν του έλεγε τίποτα.

Γι’ αυτό ήταν τόση η έκπληξη του όταν ξύπνησε και η Τερέζα τον κρατούσε σφιχτά απ’ το χέρι! Την κοίταζε και δυσκολευόταν να καταλά­βει τι του συνέβαινε. Αναλογιζόταν τις ώρες που μόλις είχαν περάσει και νόμιζε ότι ανέπνεε το άρωμα μιας άγνωστης ευτυχίας. Από τότε, και οι δύο χαίρονταν εκ των προτέρων τον μοιρασμένο ύπνο. Θα έμπαινα σχεδόν στον πειρασμό να πω ότι γι’ αυτούς ο σκοπός της σεξουαλικής πράξης δεν ήταν η ηδονή αλλά ο ύπνος που ακολουθούσε. Εκείνη, προπάντων, δεν μπορούσε να κοιμηθεί χωρίς αυτόν. Αν της συνέβαινε να μείνει μόνη μέσα στο δωμάτιο που νοίκιαζε (πράγμα που όσο πήγαινε γινόταν όλο και περισσότερο ένα άλλοθι), δεν έκλεινε μάτι όλη τη νύχτα. Μέσα στα χέρια του, ακόμα και στο κορύφωμα της διέγερσης, καταλάγιαζε πάντα. Της διηγιόταν ψιθυριστά ιστορίες που επινοούσε για χάρη της, μικρά τίποτα, λέξεις καθησυχαστικές ή αστείες που τις επαναλάμβανε μονότονα. Μέσα στο κεφάλι της Τερέζας αυτές οι λέξεις μεταμορφώνονταν σε συγκεχυμένες εικόνες που την οδηγού­ σαν στο πρώτο όνειρο. Εξουσίαζε τελείως τον ύπνο της, κι εκείνη απο­ κοιμιόταν τη στιγμή ακριβώς που αυτός είχε διαλέξει. Όταν κοιμόντουσαν, τον κρατούσε όπως την πρώτη νύχτα: έσφιγγε σταθερά τη γροθιά του, ένα από τα δάχτυλα του ή τον αστράγαλο του. Όταν ήθελε ν’ απομακρυνθεί χωρίς να την ξυπνήσει, έπρεπε να δράσει με πονηριά. Απελευθέρωνε το δάχτυλο του (τη γροθιά του, τον αστρά­γαλο του) απ’ το σφίξιμο της, πράγμα που πάντοτε τη μισοξυπνούσε, επειδή τον παρακολουθούσε προσεκτικά, ακόμα και στον ύπνο του. Για να την ηρεμήσει της γλιστρούσε στο χέρι, στη θέση τη γροθιάς του, ένα οποιοδήποτε αντικείμενο (την άκρη μιας πιτζάμας τυλιγμένης σε κου­βάρι, μια παντόφλα, ένα βιβλίο), το οποίο αμέσως εκείνη έσφιγγε δυνα­τά σαν να ήταν ένα μέρος του κορμιού του. Μια μέρα που μόλις την εί­χε αποκοιμίσει και που εκείνη βρισκόταν στην αρχή του πρώτου ύπνου, ώστε μπορούσε ακόμα ν’ απαντά στις ερωτήσεις του, της είπε: «Ωραία! Τώρα πηγαίνω. – Πού; ρώτησε εκείνη. – Βγαίνω, είπε με αυστηρή φω­νή. – Έρχομαι μαζί σου! είπε εκείνη καθώς σηκωνόταν από το κρεβάτι

. – Όχι, δεν θέλω. Φεύγω για πάντα», είπε αυτός, και βγήκε από την κά­μαρα στο χολ. Σηκώθηκε και τον ακολούθησε ανοιγοκλείνοντας τα μά­τια. Δεν φορούσε παρά ένα κοντό μισοφοράκι κι από κάτω ήταν γυμνή.

Το πρόσωπο της ήταν ακίνητο, χωρίς έκφραση, αλλά οι κινήσεις της ήταν ενεργητικές. Από την είσοδο βγήκε στο διάδρομο (τον κοινό διά­δρομο που οδηγούσε στο διπλανό κτίριο) και της έκλεισε την πόρτα κατάμουτρα. Εκείνη την άνοιξε με μια απότομη κίνηση και τον ακολούθη­σε, σίγουρη μέσα στο μισοΰπνι της ότι ήθελε να φύγει για πάντα και ότι έπρεπε να τον κρατήσει. Κατέβηκε έναν όροφο, σταμάτησε στο κεφαλόσκαλο και την περίμενε. Τον συνάντησε εκεί, τον άρπαξε από το χέρι και τον οδήγησε πίσω κοντά της, μέσα στο κρεβάτι.”

απόσπασμα από καλοκαιρινό ανάγνωσμα του παιδιού