Οι καλοί φράχτες κάνουν τους καλούς γείτονες

belly dotry

Ποτέ δεν άντεχα το σώμα μου

ακόμα θυμάμαι όλα αυτά τα λόγια,
λίγο πριν απ’ το δημοτικό και έπειτα
μία προς μία τις φράσεις και τα πρόσωπα,
το πώς αφράτεψα, πώς πέταξα βυζί, πως μου είναι στενές οι μπλούζες και πρέπει να αγοράζω όλη την ώρα καινούργιες

η φίλη της μάνας μου, ο γυμναστής, οι κυρίες απ’ το χωριό

όταν ήμουν 16 χρονών και ενώ είχα μπει για τα καλά στη δεύτερη φάση κατανάλωσης αλκοόλ,
έχασα 20 κιλά μέσα σε δύο μήνες με ένα ακατανόητο τρόπο και τότε είδα για πρώτη φορά τα πάντα να αλλάζουν

ένιωσα τα βλέμματα να είναι διαφορετικά
τότε κοιτάχτηκα για πρώτη φορά στον καθρέφτη και από τότε νιώθω πάντα κάτι να περισσεύει

κάθε φορά που πάω στην παραλία ρουφιέμαι ασταμάτητα μήπως και καταφέρω να μοιάζει λίγο διαφορετικό το σώμα μου
αλλά συνεχίζω να το νιώθω το βάρος

ο λόγος που επιμένω να φοράω κάποια μορφή εσωρούχου σε κάμπους και λαγκάδια, ελεύθερα κάμπινγκ και λιβάδια, σε ακτές και σε ντουβάρια δεν είναι τόσο λόγο ότι θέλω να κρύψω αυτό το κάποιου είδους πέους που διαθέτω αλλά γιατί έτσι μπορώ να κρύψω αυτό το τριχωτό εξόγκωμα που έχω για κοιλιά κάτω απ’ το λάστιχο που στηρίζει το βρακί μου

Δεν βγάζω την μπλούζα μου ποτέ, συνήθως ούτε όταν πηδιέμαι και όταν δεν είναι το πάχος τότε αρχίζω και παρατηρώ τις τρίχες που σκεπάζουν το σώμα μου και δυσχεραίνουν ακόμα περισσότερο τη σκέψη για την υλική υπόσταση μου

και μου είχαν πει ρε γαμώτο ότι όταν αρχίσω να δουλεύω
θα τα ξεπεράσω όλα αυτά
και τώρα να ψάχνομαι
αν θα πρέπει
να αποδεχτώ το σώμα μου
ή να κάνω κάτι για να το αλλάξω

πολιτικά μου είπαν
η απάντηση είναι κάπου στη μέση
πολιτικά τους είπα,
ότι η απάντηση βρίσκεται
στο τρίψιμο, στο ξέφτισμα, στο σφίξιμο,
στην συνάντηση με τους άλλους,
όσο κι αν πονάει αυτή

γιατί όταν ο διαχωρισμός δημιουργεί ατομικές περιφράξεις αυτοπροστασίας,
τα σύνορα υψώνονται σε κάθε μας βήμα
ζητώντας με παράπονο απ’ την αστική κοινωνία
λίγο περισσότερο δικαιοσύνη ή απλά λιγότερο πόνο
ο αγώνας συνεχίζεται όπως έλεγε και ο πατέρας μου
εννοώντας κάποτε και κάπου, κάτι εντελώς διαφορετικό
έχοντας την εντύπωση ότι αυτό δεν έχει καμία σχέση με τον εαυτό του,
νομίζοντας ότι ο κόσμος είχε ανάγκη την αλλαγή του

οι παράλληλες σφαίρες και ένα καθήκον που ξεψύχησε

η θεωρία των παιγνίων

OLYMPUS DIGITAL CAMERAΕίχαμε γνωριστεί παλιά και θυμόμουν μόνο το βλέμμα της σε κάποιο παλιό λεωφορείο. Εγώ ακόμα και τότε όπως πάντα, κοιτούσα κλάσματα και μετά γυρνούσα απότομα στον υπόλοιπο κόσμο του λεωφορείου φοβισμένος όπως πάντα με τα σημαινόμενα μέσα απ’ την τακτική του eye contact. Δεν έχω πολυκαταλάβει ακόμα πώς λειτουργεί η διαδικασία του “φλερτ”.

Ούτε με τα μάτια αλλά ούτε με τα λόγια. Το σύνολο των ενεργειών που αφορούν ένα συγκεκριμένο σκοπό πάντα με τρόμαζαν. Όπως και οι συναντήσεις μέσα απ’ το πρίσμα μίας και μόνο προσέγγισης που συνήθως φοράει βλέμμα κυνηγού ανεξαρτήτως σώματος.

Κάποιος κάποτε με είχε κατηγορήσει ότι ανυψώνω τις ανθρώπινες σχέσεις πάνω απ’ το έδαφος. Ίσως να είχε και δίκιο. Ένιωθα τα μαθηματικά να έχουν κατακλύσει τα πάντα. Ένιωθα τις μορφές να επικαλύπτουν τις σχέσεις.
Η κίνηση των αμαξιών μέσα απ’ το τζάμι φάνταζε αφάνταστα βουβή.
Η στρατηγική χαρασσόταν απρόσκοπτα πάνω στα σώματα μας.

Μετά άρχισα να διαβάζω, άρχισα να αναζητώ συμβουλές, ήθελα και γω να αποτελέσω μέρος του παιχνιδιού.
Ήμουν πολύ φοβισμένος για μείνω απέξω.

Οι Βρετανοί επιστήμονες λένε το μακρύ φλερτ δεν είναι παρά το τίμημα για να αυξηθεί η πιθανότητα ενός αρμονικού ταιριάσματος. Ο καθηγητής Seymour έλεγε απ’ την άλλη ότι η επιμήκυνση του φλερτ είναι ένας τρόπος για το θηλυκό να αποκτήσει περισσότερες πληροφορίες για το αρσενικό και να μειώσει τις πιθανότητες μιας λανθασμένης επιλογής.
Κοιτούσε με τα μάτια αυτού του κόσμου.
Τον αναπαρήγαγε και στη συνέχεια δέχθηκε περήφανα την αύξηση της εργασιακής του δύναμης..

Προχθές κάποιοι επονομαζόμενοι “ριζοσπάστες απ’ την Βυρηττό” κατηγόρησαν τους Βορειοαμερικανικούς συντρόφους τους ότι χρειαζόνται στρατηγική και μακροπρόθεσμη τακτική στη ζωή τους, στους αγώνες τους, στις επιθυμίες τους γιατί είναι δυτικοί και δεν έχουν νιώσει το σώμα του κόσμου να καίγεται.

Αυτό που δεν είχαν καταλάβει είναι ότι τα είχαν ήδη όλα αυτά που τους κατηγορούσαν για την έλλειψη τους. Aπλά αυτά είχαν εγκαθιδρυθεί στις σχέσεις τους. Οφείλουν πια συγκεκριμένες συνεισφορές σε αυτές.

Να τις χτίζουν, να τις αποφασίζουν, να είναι σίγουρες για αυτές,
να τις φροντίζουν να μην τις αφήνουν να διαλύονται μέσα σε μια στιγμή.
Να τις κρατάνε σαν το πιο μοναδικό φυλαχτό σε μία στολισμένη κόλαση.

Για μένα κάποιο μαγικό τρόπο έπρεπε πάντα να ξεπερνιέται αυτό το στάδιο της διαδικασίας, της απόφασης, των συγκεκριμένων σκοπών. Κάποιες φορές το κατάφερνα, αν και μερικοί ισχυρίζονταν ότι έφταιγε το ποτό. Ίσως εν τέλει έφταιγε και πάλι ότι το άγχος με εμπόδιζε να τα διαχειριστώ όλα αυτά.
Ελπίζω να μάθω κάποτε τους κανόνες του παιχνιδιού.

Δηλαδή αυτό που ίσως ήδη κάνω αλλά δεν το καταλαβαίνω.

Αν το φλερτάρω σήμερα σημαίνει ότι νιώθω πολύ καλά με τον εαυτό μου και αυτό βγαίνει στον κόσμο, τότε καιρός είναι να αρχίσουμε να συναντιόμαστε μέσα απ’ τη θλίψη.Ποιος θα μπορέσει άλλωστε να μας κατηγορήσει για άλλη μία ταυτότητα την εποχή που οι φόρμες εργασίας έχουν αντικατασταθεί από ρούχα ημέρας;

Ο αέρας μιας αόρατης επιχείρησης

DONTIA21Το ίδιο πάρτι πάντα.
Όλοι να φλετάρουν με τον διπλανό απ’ τον οποίο φλέταραν την προηγούμενη φορά.
Πρέπει να υπολογίζεις καλά, μην τυχόν και την πέσεις χοντρά σε κάποιον που έχει ήδη ταίρι.
Οι χώροι μας έχουν φροντίδα.
Φροντίζουν στο να κρύβουν όλα αυτά που μας γρατζουνάνε.
Ο χώρος είναι σαν ένα θέατρο σκιών. Όποια σκιά μεγαλώσει περισσότερο απ’ την σκηνή, φεύγει.

Οι συμμαχίες χτίζονται. Ένα αόρατο πεδίο μάχης με ανθρώπους που φροντίζουν αλλιώς την αναπαραγωγή τους.
Ο χώρος σαν ένα τεράστιο εμπορικό κέντρο κοινωνικών σχέσεων.
Για όλα τα γούστα.
Ότι θες.

Μετά στέκονται απέναντι και πολεμάνε.
Υπερασπίζονται την ύπαρξη τους.
Η μάχη είναι σχεδόν ιποττική.
Διακατέχεται απο κανόνες και έχει αναλυτικά εργαλεία.
Όλοι μας είμαστε στρατηγοί.
Αυτό το τεράστιο χωριό.

Το θέαμα και το εμπόρευμα.
Το εμπόρευμα και το θέαμα.
Όχι σαν κατασκευές του κεφαλαίου αλλά μέσα μας.
Η κατανάλωση πλέον δεν εκφράζεται με την ανταλαγη του χρήματος.
Το θέαμα δεν βρίσκεται στις φωτεισμένες ίντσες.
Έχει σκαφτεί ένα λαγούμι μέσα μας.
Όλοι προσπαθούν να επιβιώσουν.
Μία μικρή σιωπή που χτίζει την αμηχανία μας σώνει.
Το λυπήμενο βλέμμα μιας κοπέλας που κάνανε πάρτι για χάρη της και μετά δεν της έδινε κανείς σημασία.
Γιατί για ένα ξέσπασμα ζούμε.
Για μία κραύγη.

και αυτό είναι το θέαμα.
και εκεί συναντιόμαστε στις πίστες χωρίς κοινό και δίχως σκηνή.
και εκεί το εμπόρευμα κάνει πάρτι με συγκεκριμένη αμφίεση.
Κατανάλωση εμπειριών.
Κατανάλωση ανθρώπων.
Κατανάλωση μιας εικόνας που ποτέ δεν μας δείχνει όμορφους,
αλλά πάντα συντείθεται με βάση την επιτυχία μας.
σαν πούστηδες, σαν άντρες, σαν αποτυχημένες,
σαν επαναστάτες. σαν κωλόπαιδα. σαν δημιουργούς.
σαν την έλλειψη όλων αυτών των ταυτοτήτων.

Κάπου εκεί η πολιτική να φτιάχνει ιδεολογία.
Για να υπερασπιστεί το κάθε βιώμα.
Απ’ τα γκάζια μέχρι το κάθε ανέμελο φιλί.

Κάποιες άλλες θα το έλεγαν απόλαυση όλο αυτό.
Θα μου φώναζαν δεν ξέρεις να ζεις.
Μα’ να εγώ να στέκομαι χαρούμενος και να τρέχουν τα σάλια μου πάνω στους άλλους.

Η αστική κοινωνία είναι σαν διαθήκη του καλού νοικοκύρη.
Δεν ξεχνά κανέναν, γιατί ακόμα και τα δάκρυα παράσημα είναι.

Γιατί η επιτυχία για μας δεν συντείθεται στους επαίνους κοινωνικής καταξίωσης
αλλά σε σχέση με πόσο δυνατά έχουμε ζήσει.
Εκεί έρχεται και δομείται μία νέα αξία.
Έτοιμη να αυτοκαταργηθεί.
Λέμε τώρα.

και ένα ξεχασμένο κασκόλ να είναι ότι ομορφότερο έζησα την προηγούμενη εβδομάδα.

Κύριε Κάρολε μην τους παρεξηγείς…

Μεγάλοι μονομάχοι σε μεγάλες νύχτες

ΒΑΡΚΙΖΑ ΖΗΤΩpsd
Με πιάνει πονηρά με ένα κρυφό χαμόγελο και μου λέει: συγνώμη για χτες.
Της λέω ότι δεν καταλαβαίνω.
Συγνώμη μου λέει που μου ξέφυγε χθες στους φίλους σου ότι είσαι καλός εραστής, το είδα το πρόσωπο σου πως σκοτείνιασε και ξίνισες.

Την κοιτάζω αδιάφορα και μηχανικά. Της είπα ότι δεν καταλαβαίνω τι εννοεί. Ότι δεν ξέρω τι θα πει αυτή λέξη. Ότι δεν ξέρω πως να είσαι επιτυχημένος σε κάτι.

Της είπα: ότι έχω κουραστεί να μετριούνται τα πάντα και όλοι ασταμάτητα μετράνε.

Ναι, το να “είσαι καλός εραστής” είναι κάτι το οποίο δεν προσδίδει ειδικά χαρακτηριστικά, ο καθένας θα μπορούσε να είναι καλός εραστής για τον άλλο, όμως οι αφηγήσεις στοίχειωσαν τις ζωές μας και όλοι μετράνε τα ίδια.

Ειδικά οι άντρες.

Ακόμα και κοντινοί μου, μετράνε κι αυτό με τρομάζει.
Μετράω και ‘γω μαζί τους για να μην μένω με σταυρωμένα τα χέρια
και με καταλάβουνε, ότι δεν είμαι ακριβώς δικός τους.

Πούτσες μετράνε , χρόνους διείσδυσης, έρωτες, χρήματα, παρτενέρ, εμπειρίες, τατουάζ, αγώνες μετράνε, ποτά, λεφτά, συγκρούσεις, συναισθήματα, έμπνευση, σχέσεις, κάμψεις, φασίστες που χουν δείρει μετράνε, αγάπες, νούμερα στήθους, κώλων, τηλεφώνων, στατιστικές επιβίωσης και νέους θαμώνες του “χώρου” μετράνε.

Η αλληλεγγύη από εραστή σε εραστή συζητάει και οριακά κόβει αποδείξεις.
Ακόμα και όταν δεν έχει γίνει κατανάλωση προϊόντος.
Συνήθως χωρίζει τον κόσμο σε άντρες και γυναίκες,
χωρίς ονόματα καθώς επιλέγει να τους φωνάζει με βάση το φύλλο τους.

Δεν είναι ότι είναι μόνο πολιτικό το ζήτημα της είπα και ότι τάχα μου πλέον ακόμα και η ερωτική επαφή εμπλέκεται με την αξία. Δεν είναι μόνο το ζήτημα ότι το άγγιγμα σωμάτων αποτελεί μετρήσιμο εργαλείο για το επόμενο άγγιγμα με άλλα σώματα.

Το ζήτημα είπα είναι ότι εγώ δεν είμαι καλός εραστής.

Το ζήτημα είναι ότι εγώ τρέμω όταν αγγίζομαι με κάποιον, ότι αγχώνομαι όταν βρίσκομαι κάτω απ’ τα σκεπάσματα, ότι ανησυχώ το αν θα σταθώ αντάξιος του ανθρώπου που βρίσκεται μέσα μου, λες και βρίσκομαι σε διαγωνισμό ομορφιάς, ότι φοβάμαι να μην επιβληθώ και δεν μ΄ αρέσει να μου επιβάλλονται.
Το ζήτημα είναι ότι όταν τελειώνω ντρέπομαι γι αυτό και γίνομαι μία ανέκφραστη κούκλα προσπαθώντας να δώσω ένα πιο αναίμακτο τέλος σ’ όλα αυτά που συμβαίνουν.

Το ζήτημα είναι ότι ίσως μόνο κάποιες φορές μέσα απ’ το αλκοόλ ναρκώνομαι τόσο ώστε να μην ανατριχιάζω όταν ένα χέρι με αγγίζει ερωτικά της είπα.

Όλα αυτά είναι βαθύτατα πολιτικά, είπε αυτή. και με έκοψε.
Κουρνιάσαμε δίπλα δίπλα στο κρεβάτι, μου μιλούσε για τον πρώην της ενώ ταυτόχρονα παρακολουθούσαμε κάτι στην τηλεόραση.
Αυτό κράτησε για λίγο, μετά αποφάσισε ότι είμαι πολύ ευαίσθητος και ότι επιβαρύνω την κατάσταση της.

Μάλλον είχε δίκιο για το τελευταίο.

Γιατί οι εραστές υπάρχουν γι αυτούς που οι σχέσεις τους χωράνε στην ασφυκτική γυάλα των αυστηρά θεσμοθετημένων επαφών, οριοθετήμενων πάντα μόνο μέσα απ’ το ένα στοιχείο της συνάντησης, σαν ένα συνεχές τηλεοπτικό ντιμπέιτ μεταξύ κοινού και παρουσιαστή.
Η ελευθερία ποτέ δεν κρίθηκε στην λεκτική της έκφανση, είπα.

Η ηθική αναδιπλώνεται σε κάθε προσπάθεια μας να την αποφύγουμε της είπα.

Πολλά είπα.