“κι όμως δεν μπορώ να αφήσω όλους αυτούς τους ανθρώπους”


Σήμερα (ή μάλλον 6 μήνες πριν) έχασα την γάτα και με έπιασε ένα άγχος γάμησε τα, και ενώ την έψαχνα πάνω απο βιβλιοθήκες και κάτω απο κρεβάτια με ξανά έπιασε ένα άγχος για όταν θα επιστρέψω στη θεσσαλονίκη και έτσι με έπιασε κόψιμο και έτρεχα πάνω κάτω σαν την τρελή. Έτσι μου λένε ότι έτσι μοιάζω όταν τρέχω πάνω κάτω και δεν μπορώ να συγκεντρωθώ σε ένα πράγμα και μιλάω και μπερδεύομαι αλλαζώντας τις συζητήσεις αλά scroll down, και μετά ντρέπομαι και μένω ακίνητος και μετά αγχώνομαι που τα χω κάνει όλα αυτά.

Πώς να μιλήσω με ανθρώπους πολιτικά που διαφωνώ με την ύπαρξη τους. Πώς να αντιδράσω σε βλέμματα, σχόλια και τυχαία αγγίγματα ;
Εδώ είναι ΚΡΗΤΗ ρε! μου φωνάζουν όλοι και έτσι πρέπει να το κάνω. Πώς θα καταφέρω να συνυπάρξω σε αυτό το κόσμο που με κρατάει ζωντανό. Είχα να ξεράσω πολύ καιρό, ήξερα ότι σε λίγες ώρες θα έπρεπε να φάω με τα αδέρφια μου και τους γονείς.

Ένιωθα φουσκωμένος και κοιταζόμουν συνεχώς στον καθρέπτη, τα πάντα περίσσευαν.
Έβαλα λοιπόν για άλλη μία φορά τα δάχτυλα μου μπας και αδειάσω λίγο.
Δεν είμαι σίγουρος αν πέτυχε, άλλωστε έχει περάσει καιρός πια.
Πάντως το έκανα και προχθές. Ίσως να ήθελα να εξετάσω αν είμαι ακόμα καλός σε αυτό.
Μάλλον είμαι.

Τελικά είχα δίκιο για το άγχος όταν θα γυρίσω στη θεσσαλονίκη. Για 1 εβδομάδα κάθισα σπίτι και δεν μπορούσα να σηκωθώ απ’ το κρεβάτι.
Μετά σοκαρίστηκα και άρχισα πάλι να πίνω. Με κάποιο τρόπο μου πέρασε και το κόψιμο. Η μητέρα μου που ήθελε τόσο να με φροντίσει με ιατρικούς όρους, παρεδέχτηκε πια ότι φταίει μόνο το άγχος μου και ας φοβάται ότι είμαι ήδη αλκοολικός. Πλέον, ξέρω ότι δεν πρέπει να αγγίζω, ούτε να μιλάω με ανθρώπους. Είμαι ένας διαρκής κίνδυνος για άντρες, γυναίκες και παιδιά. Το άγχος μου μόνο πίεση προκαλεί. Πλέον έχω καταλάβει ότι δεν πρέπει να αγγίζω, να μιλάω και να βγαίνω. Πρέπει να γίνω ένας βουβός τάφος γιατί αλλιώς όλοι κινδεύουν να νιώθουν ότι νιώθω και εγώ. Πρέπει να μην κλείνω τα μάτια ποτέ. Να μην αφήνομαι σκοτάδι μου. Γιατί είναι επικίνδυνο λέει για όλους τους άλλους.

Το χειρότερο είναι ότι κάποιες φορές μέσα σε όλους αυτούς τους ανθρώπους που έχω ταλαιπωρήσει, μπορεί να είναι και κάποιοι που εχω ερωτευτεί. Ναι, μάλλον τους ερωτεύτηκα λίγο ή πολύ όλους αυτούς. Είχα πιστέψει ότι δε θα συνέβαινε ξανά. Κάπως οι διαρκείς προσδοκίες, ο φόβος απο τα αγγίγματα και ένα έντερο γεμάτο με εκδορές δεν βοηθάνε και πολύ στην γνωριμία.

Πλέον δυστυχώς όλα χάθηκαν. Μόνο εμένα κοιτάω πια, πιο φοβισμένο απο ποτέ να τρέμω τις Πέμπτες που πηγαίνω λαϊκή μήπως και συναντήσω κανέναν.
Το βλέμμα κάτω, οι κανόνες στο χέρι και ένα όνειρο που ξεψύχησε.

Μάλλον μετά απο λίγο καιρό όλο και κάπου θα με δω να αργοπεθαίνω ξανά. “Η κοινότητα θα φταίει” μου φώναξε κάποια που κάπνιζε πολύ, “που όλο μας υπενθυμίζει πόσο μόνες είμαστε και τρέχουμε στα μπαρ πάνω κάτω να πιούμε ασταμάτητα μήπως και σταματήσει ο πόνος”. “Αλλά πως να σταματήσει, αφού η ύπαρξη του, μάλλον στην έλλειψη της βασίζεται” σκέφτομαι εγώ και μετράω πόσους μήνες έχω να κοιμηθώ χωρίς αλκοόλ αλλά προκείμενου να μην στερηθώ το δικαίωμα μου περί προσωπικών δεδομένων αποφασίζω να μην τους μοιραστώ με κανέναν.

Εκεί που η κοινότητα έχει καταρεύσει, η ομοιομορφία πουλάει αβέρτα και γω να νιώθω τόσο μόνος ανάμεσα σε αγόρια. Γιατί εκεί που τα κορίτσια αρχίζουν να μιλάνε μόνο αναμεταξύ τους, περπατάω με σκυφτό το κεφάλι φοβούμενος ότι δεν θέλουν πια να με κάνουν παρέα.                                                                                                                                    Όλες αυτές είναι οι στιγμές που η βιολογία αρχίζει να ξανά-μολύνει τη σκέψη μας. Η γεννητική του να χωρίζεις τους ανθρώπους σε διαφορετικές φούσκες.
Ένα μέλλον, με παναμοιότυπα ζευγάρια κάλτσες, διπλωμένα σε διαφορετικές στίβες με βάση το χρώμα και τοποθετημένα έτσι ώστε να μην επηρεάσουν το ένα το άλλο. Ένα μέλλον δυσοίωνο που ήδη έχει αρχίσει να εξαπλώνεται.

διακοπή εργασιών

 eat well travel far
Και τώρα τι ; κάτι γλάροι πετάνε από πάνω μου καθώς το καράβι απομακρύνεται από το νησί και μου υπενθυμίζουν ότι τώρα πάλι πίσω στα σκάτα. Στο τσιμέντο και στην υγρασία κάτω απ’ τους 40 βαθμούς. Πίσω στο ατελείωτο τρέξιμο για το κίνημα που με βοηθάει, παρά το λαχάνιασμα, να βρίσκω λόγο να ανασαίνω, πίσω στο ατελείωτο ζεστό αλκόολ που θα με ρίξει για ύπνο και θα εξαφανίσει την πιθανότητα να λειτουργήσει το έντερο μου μία μέρα καλά.

Πίσω στην σκόνη λοιπόν εκεί που δεν θα χρειάζεται να ανησυχώ και για το πότε θα προλάβω και να χαλαρώσω/ και να βρω κάνα ερωτικό αντικείμενο ή και να ζήσω τον έρωτα του καλοκαιριού/ και να προλάβω να τα πω όλα, με τις φίλες μου χωρίς στιγμή να πάει χαμένη.

Το ηλιοβασίλεμα αποκρυσταλλώνει όλο το συμπυκνωμενο ρομαντισμό
που αναγκαζόμαστε να χωρέσουμε μόλις σε 5 μέρες.

περιμένω πότε οι πλούσιοι φίλοι μου
θα σταματήσουν να είναι ιδεολόγοι
και να φτιάχνουν συνεργατικά μαγαζιά
και να μη δέχονται να πάρουν εργαζόμενους
για χάρη του υποτιθέμενου, ταξικού, ανήκειν
μπας και με προσλάβουν επιτέλους,
μπας και μπορέσω
και γω να τη βγάλω κάπως
αντί να σφίγγομαι κάθε φορά
που μου ζητάνε να κάτσουμε
σε κάποιο εστιατόριο

σκέφτομαι πόσα λεφτά βγαίνουν
από καντίνες μπυρών για το κίνημα
και σκέφτομαι για μια στιγμή να τα αρπάξω και να φύγω
αλλά η ηθική με πνίγει και έτσι συνεχίζω και ζητάω
δανεικά απ’ τις συντροφισσες μου.

Δύο κοπέλες, η μία μέσα στην αγκαλιά της άλλης, κλαίνε με αναφιλητά σκεπτόμενες όλες τις περασμένες σχέσεις τους. Τα εμπορεύματα και η εργασία ποτέ δεν ήταν τόσο αυτοργανωμένα όσο σήμερα και εγώ κρατιέμαι ζωντανός μόνο μέσα σε ασφυκτική πίεση.

Η πρώτη παρά-θέση

sthntrapeza12

“Υπάρχει μία τεράστια βιομηχανία που μας κάνει να πιστεύουμε ότι πρέπει να αγαπάμε ο ένας τον άλλο χωρίς να υπάρχει κάποιος σημαντικός λόγος, και η οποία στη συνέχεια μας προσφέρει υποκατάστατα όλων των ειδών για μια κοινοτική ζωή που έχει εξαφανιστεί (μέσα σε ένα μίγμα απο συγκροτήματα διαμερισμάτων, καταστήματα με κερματοδόχα πλυντήρια, κινηματοθέατρα, ινστιτούτα μασάζ και δρόμους που είναι περίπου τόσο ασφαλείς όσο ένα δωμάτιο με τα τρόπαια ενός κυνηγού κεφαλών). Χριστιανικές κοινότητες, Άσραμ, “συνεδρίες ευαισθησίας”, αγορές ανταλλαγών, και δεκάδες άλλα ίχνη ψευδο-κοινότητας ανταγωνίζονται για να κερδίσουν την προσοχή και τα χρήματα μας – αλλά, όπως ακριβώς συμβαίνει με τα διάφορα μαθήματα στο σχολείο, μεταφέρουν όλα το ίδιο μήνυμα· στην περίπτωση αυτή : είναι δικό σου σφάλμα αν δεν μπορείς να συναναστραφείς με άλλους ανθρώπους, και θα σωθείς μόνο κάνεις ακριβώς αυτό που σου λέμε”

σήμερα το βράδυ υφανετ /
για ένα πάρτι χωρίς θέμα
και χωρίς λύσεις
22:00

“η νύχτα είναι ατελείωτη απόψε”

ERATW HEROEES
Ήρθε ένας αλκοολικός γεράκος και μας ζήτησε να του στρίψουμε ένα τσιγάρο.
Καθόμασταν σε ένα παρκάκι δίπλα σε μία εκκλησία φτιαγμένη με μεγάλες πέτρες.
Χριστούγεννα.

 

Ήταν 6 το πρωί και μόλις είχαμε φύγει από ένα πολυχώρο, πρώην χώροι τυπογραφείου,
μεγάλα ηχεία, ξεχωριστός χώρος μπαρ, υπόγειο stage, πολλά μπουκαλάκια με νερό.
Απαίσιοι άνθρωποι με ξεχειλωμένα σαγόνια, με λαμπερά μάτια αλλά κομμένο βλέμμα, κριτήρια επαφής, ναρκωτικά. αναγνωρισιμότητα. χορευτική ένταση.
Μπόλικα χαμογέλα, μερικά σφιξίματα, μερικές αμφιβόλου ποιότητος προτάσεις, μερικά οπαδικά αλεο και λίγες αγκαλιές.
Εγώ κοιτάω μόνο εσένα, να χάνεσαι ανάμεσα στο ρυθμό, στο φως και τους ανθρώπους.
Μια μέρα ήταν αρκετή για να φοβάμαι μη σε χάσω.
Κάτι ώρες είναι αρκετές για να δεθώ με κάποιον.
Ο φόβος με ντύνει σαν ανέκφραστη κούκλα, με μοτεράκι κάτω απ’ το κούτελο,
να ζορίζεται απ’ την ταχύτητα και να τρίζει σαν να είναι έτοιμο να σπάσει.
Κλείνω το διακόπτη και προσπαθώ να χορέψω.
Εσύ τώρα κάνεις αυτό που έγω έκανα πάντα, τρέχεις απο δω και απο κεί,
φοβούμενη ότι άμα σταθείς σε ένα μέρος με τους ίδιους ανθρώπους θα σου κοπεί η ανάσα.
Μας φοβάσαι.

Αναρωτιέμαι πώς είναι να ανασαίνεις 2000 μέτρα κάτω απ’ το βυθό.
Αναρωτιέμαι πόση θλίψη μπορεί να χορέσει σε ένα παλλώμενο σώμα.

Μετά λοιπόν ο γεράκος πήγε και έκατσε στο απέναντι παγκάκι
και έβγαλε ένα μικρό ψωμάκι και τη μπύρα του.
Ήπιε δυο γουλιές, έκοψε μια δαγκωματιά απ’ το ψωμάκι
και μετά άδειασε απ’ το στόμα του κάτι ανάμεσα σε νερό, αφρό και βρεμένο ψωμί.
Γυρίζω στη φίλη μου, στο απέναντι απ’ αυτόν παγκάκι και της λέω :
“Αυτό είναι το μέλλον μου”.
Σηκώθηκε πήρε την μπίρα του και έφυγε.
Δεν με είχε ακούσει.
Δεν έκατσε πάνω από 5 λεπτά.
Ζήτω το κίνημα!

Η εφηβεία

manu 052Κάθεται στην τουαλέτα και κλαίει.
Τα μπούτια της μοιάζουν υπερόχα σε αυτή τη στάση.
Σκουπίζει τα μάτια απ’ τα δάκρυα και μετά το μουνί της.
Μου λέει άμα βάζαμε 250 κιλά δυναμίτη δεν θα κάναμε κάτι ;
Της λέω όχι. Τι θα κάναμε. Μόνο κάτι λάμψεις θα βλέπαμε και θα χαιρόμασταν.
Σαν τα πυροτεχνήματα. Ο κόσμος όμως δεν αλλάζει έτσι.
Δεν γίνεται καλά το στομάχι με ένα πυροτέχνημα.
Θέλει κουράγιο η μαλακία.
Άμα έχεις μάθει να γίνονται όλα στα γρήγορα, δεν βγαίνει.
Παίρνω κουράγιο της είπα, τις στιγμές που ενώ είναι κόκκινο το φανάρι,
για εμάς τους πεζούς, περνάμε όλοι μαζί επειδή τα αμάξια είναι μακρύα και παραβλέπουμε αυτό που βλέπουμε.
Άγνωστοι μεταξύ αγνώστων, με μία κοινή ανάγκη αγνοώντας τη ροή αυτού του κόσμου.
Να που κρύβεται η αλληλεγγύη.
Είμαστε όλοι παράνομοι εκείνη στη στιγμή.
Είμαστε όλοι ζωντανοί εκείνη τη στιγμή.

Η ηρεμία

pakhs
Δυο κορίτσια κάθονται σε ένα σουβλατζίδικο πάνω στην Εγνατία.
Είναι ανοιχτό στο δρόμο και γελάνε. Τι εννοώ είναι ανοιχτό στο δρόμο ;
Δεν έχει τζάμια, ξύλα, τσιμέντο ή κάτι άλλο, οπότε αυτές που τρώνε ενώ είναι μέσα στο μαγαζί, στην ουσία είναι σαν να κάθονται σε μία μπάρα αφιερωμένη στο πεζοδρόμιο.
Η προσωπική τους θέα. Τα βαμμένα τους χείλη, τα σκαμπό, το λίπος που στάζει απ’ το γύρο, τα ξυρισμένα μαλλιά τους στο πλάι, ο καπνός απ’ τις εξατμίσεις των λεωφορείων, τα θολά μάτια των τσιγγάνων απ’ τη βενζίνη, τα πλαστικά τους μεγάλα ρολόγια, τα εκατοντάδες μικρά φωτάκια που αναβοσβήνουν παντού.
Σχεδόν αισθάνομαι ότι μπορώ να μυρίσω την υγρασία απάνω τους.
Η αστική ομορφιά με ταξιδεύει και τα παράπονα απαγορεύονται.
Η πεταλούδα έχασε τη σκόνη απ’ τα φτερά της.
Κοιτάω το ρολόι για να δώ αν έχει φτάσει η ώρα που συνήθως μπορώ να κοιμηθώ.

Μαροκινές οδοντογλυφίδες

alex

Κάτι χίππιδες απ’ την Πολωνία ξυπόλητοι και ρακένδυτοι, ρωτάνε σε ένα σπίτι, φτιαγμένο για μικρούς ανθρώπους που ξέρουν να κάθονται σε στρογγυλά μαξιλάρια, για την κατάσταση της χώρας. Ο οικοδεσπότης παραδέχεται ότι δεν γνωρίζει. Λέει ότι αυτός τη βγάζει χωρίς λεφτά αλλά οι γονείς του και η αδερφή του όλο γι αυτά μιλάνε και περνάνε δύσκολα.

Γιατί κάνουν τη ζωή τους μίζερη αναρωτιέται και λέει ότι άμα έχεις αυτό το κάτι,
όχι την ενέργεια αλλά αυτό το καλό, το αίσθημα, μπορείς να την βγάλεις παντού και πάντα. Μετά ήταν να φάμε, με περίμεναν καθισμένοι στα μαξιλάρια και δεν άρχιζαν να τρώνε χωρίς εμένα.

Τους κοίταξα και απόρησα.
Ήταν ωραία.
Είχαν αυτό, πως να το πώ.
Αυτό το κάπως ήρεμο που το βρίσκω μόνο στα χάπια και είναι ακριβά χωρίς συνταγή ρε γαμώτο.

Η αντρική αλληλεγγύη

katerina 2Υπάρχουν καποιοι τύποι που μόλις βλέπουν μια γυναικεία φιγούρα,
που ‘χαν να δουν καιρό, της λένε κατευθείαν “επ μικρή που χάθηκες εσύ;”
λυγίζουν το κεφάλι αδιάφορα και δείχνουν τα δόντια τους.
ωραία είναι.

φίνα τα χεράκια σου αγοράκι μου
καλό το κρασί
το πεταμένο βρακί
τα βιβλία
τα ταξίδια
το στήσιμο στο φαγητό
η κιθάρα ανάμεσα απ’ την άμμο
μια ωραία σαν γυναίκα

Oι μεγάλοι εραστές στο ταξίδι και στις γυναίκες φαίνονται.
Φαντασιώνονται τον εαυτο τους σε πλωτά καζίνο που τριγυρνάνε
γύρω απ’ τις κυκλάδες και έχουν πάνω τους 19 χρόνες ανειδίκευτες
και χαμογελαστές,ανάλαφρες και διαθέσιμες για σουβενίρ,
στην ατζέντα των κατακτήσεων.

Ψαχμένες μακροσκελείς συζήτησεις με φιλοσοφικό-καλλιτεχνικές εκφάνσεις πάντα με τους ομοίους τους. Εκεί στέκονται σοβαρά, παίρνουν ανάσα και κοιτάνε στα μάτια.
Ούτε βλέμμα δεν μπορείς να τους πάρεις. Μόνο να τους κοιτάζεις μπορείς, περιμένοντας να το καταλάβουν. Το κατάλαβαν. Χαίρονται. Συνεχίζουν όπως πριν να κοιτάνε μπροστά τους άξιους συνομιλητές. Τους άντρες άξιους συνομιλητές που έχουν και γυναίκες που είναι άξιες γι αυτούς. Για να στέκονται δίπλα τους και να τους θαυμάζουν.

Στο να κανονίζουν,στο να αποφασίζουν,στο να κάνουν φαίνονται.

Αυτά λοιπόν τα αγόρια παίζουν
με όλα τα εργαλεία που έχουν τσαλαπατηθεί
οι γυναίκες εδώ και αιώνες και μετά τρέχουν
και τα ονομάζουν ερωτικό παιχνίδι.
Ίσως γιατί κάποτε υπήρχαν θηράματα και κυνηγοί.

Ίσως γιατί θεωρούν ότι η συνήθεια γίνεται ανάγκη,
ακόμα και στην υποτίμηση, ακόμα και στην επίθεση
ίσως και να νιώσεις ασφαλής, ίσως και να το γουστάρεις στο τέλος.
Κάποιες φορές πέφτουν μέσα. Κάποιες άλλες όχι αλλά αυτό δεν είναι πρόβλημα.
όχι δικό τους.
γιατί τα αυτιά κλείνουν και ανοίγουν ανάλογα με το στόμα τους.
τα σαγόνια τους καλά ρυθμισμένα.
βλέμα και φτύσιμο
φτύσιμο και βλέμμα

Ίσως στην τελική γιατί γουστάρουν να κατακτούν, να υποτάσσουν, να δαμάζουν
και πλέον δεν υπάρχουν κάστρα, βασιλιάδες, σπηλιές και ρόπαλα.
Αν και δεν μπορεί κάπου θα υπάρχουν σκέφτομαι, κάπου ανάμεσα
σε αυτή τη προνομιούχα γενιά που γουστάρει να εκμυστηρευεται δυνατά
ότι’χε μάθει να γαμάει άγρια, πουλώντας ροκ,επανάσταση και μεταχειρισμένα ποιήματα.

το αιώνιο φλερτ
ανάμεσα στο παιχνίδι και την καταπίεση

πολύ ακαδημαικά μου φαίνονται αυτά καρδούλα μου,
μου ψιθύρησε μια κυρία μεγάλης ηλικίας, αυτή με το άσπρο σκυλάκι
εκεί στο τελευταίο μπαράκι δίπλα απ’ την αμερικάνικη αγορά και το Λαικόν,
ήταν αυτή με το ξανθό ξεβαμμένο μαλλί, αμήχανα ένιωθα να την κοιτάξω στην αρχή,
με σκαλώνει όταν με κοιτάζουν επειδή μάλλον υποθέτουν ότι έχω πούτσο,
με σκέφτομαι σε συνεφάκι να ξαναπερνάω τον ίδιο δρόμο και ένας τεράστιος πούτσος
να βγαίνει απο γιακά του πουκαμίσου μου αντί για λαιμό,
νιώθω ότι θα πρέπει να ανταπεξέλθω στην προσδοκία.
έχω τη πολυτέλεια να να νιώθω αμήχανα μου φαίνεται,
έχω τη πολυτελεια να σκέφτομαι μου φαίνεται,
αυτή είχε σπάσει το χέρι της και έτσι ήταν δύσκολες μέρες για την δουλειά
“γιατί κυρίως με μαλακίες και πίπες την βγάζεις μετά τα εξήντα”
ακούς ματέρα ;

ήταν μια μάνα, επαγγελματίας, και είχε δύο αγόρια και ένα κορίτσι
έγιναν οδοντιάτροι, μια μέρα πέθανε ο πατέρας τους
,που ‘χε χωρίσει καιρό. πήραν τα αεροπλάνα και γύρισαν.
ο πατέρας τους ήταν μαλάκας και τον είχαν διώξει.
τώρα κουλουριασμένοι όλοι μαζί μπροστά στο αναμμένο τζάκι μες το καλοκαίρο
είχαν φτιάξει γερό απόθεμα σε ενοχές για όλο το χρόνο.

Οι άντρες που τελικά τόσο μισούσα και τόσο ζήλευα,
όπως ο λαός τους κακούς πολιτικούς.
πάντα υπονοώντας ότι κάπου εκεί στο βάθος μπορούν να βρεθούν
κάποιοι που είναι τίμιοι και δικαίοι.
για να αγαπήθουν και να τους αγαπήσουν
για να τους αγαπήσω
για να με αγαπήσω

στον παιδικό σταθμό υπήρχαν δύο καλόπαιδα
που έπιαναν και με έδεναν σε ένα στύλο σε κάποια διαλλείματα
και έτσι έμενα αναγκαστικά στην αυλή για ώρες. δεν φώναξα ποτέ.
Κάποια στιγμή η δασκάλα τους ανακάλυψε και στην εβδομαδιαία “συνέλευση”
έβαλε τις φωνές και δεν σταματούσε με τίποτα. έβαλα και ‘γω τα κλάμματα γιατί
δεν άντεχα τις φωνές.
σταμάτησε

χορός για μουσική

krhtikoi xorosΔεν είναι ότι δεν μου αρέσουν οι παραδοσιακοί χοροί ή
ότι δεν αναγνωρίζω τα συλλογικά στοιχεία τα οποία
εμπεριέχουν ως θρέματα της λαικής ζωής.

είναι ότι μου σφίγγεται το στομάχι
κάθε φορά που νιώθω ανίκανος
να σηκωθώ και να χορέψω

γιατί μπορεί  ,σαν διαδικασία,
να εμπεριέχει ποιοτικά στοιχεία
μιας “κάποιας”/κάποτε συλλογικής εμπειρίας
μιας κοινότητας που το τζάμπα, το μοίρασμα
και η συνδημιουργία ήταν αυτόνοητα

όμως είναι εκεί ακριβώς που σήμερα
η επιτελεστικότητα θα πέσει με χίλια βέλη πάνω μου
εκεί που ο άντρας θα φανεί άντρας. και εκεί
που η γυναίκα θα λατρεύτει ως γυναίκα και μόνο,
εκεί που δεν θα πειράζει άμα το λάθος
το κάνει ο χαζός του χωριού, όμως
άμα όμως το κάνει ο πατέρας, ο παλιός,
ο χορευτής τότε η ντροπή και ενοχή
που θα “πέσουν” απάνω του θα του
“λερώνουν” για καιρό το κούτελο.
Εκεί που πρέπει να έχεις κότσια.
και εκεί που συνυπάρχει ο άρχοντας
μαζί με τον εργάτη. πάντα γύρω απο
πλαστικές καρέκλες γιατί όλοι στην
τελική είναι λαικά παιδιά, κάποιοι
στην ψυχή και κάποιοι στην τσέπη.
είναι εκεί που δεν θα είναι το Ρηνιώ
γιατί “δεν είναι στα καλά της,αυτή παιδί μου”.
είναι εκεί που θα πρέπει να χαιρετήσεις
τα 7 διαφορετικά ξαδέρφια,
απ’ τα 7 διαφορετικά σόγια,
γιατί είναι αίμα σου όπως σου ψιθυρίζει
η θεία στ’αυτιά, ενώ εσύ ξέρεις ότι σου
υπενθυμίζει ότι κάποτε μπορεί να τους χρειαστείς.

Είναι το πεδίο που οι κοπέλες
θα μετατραπούν σε γυναίκες παρά
το τυχόν “παρά φύσιν” παράπτωμα
και την αντιδραστική τους εφηβεία.
Είναι το πεδίο που τα αγόρια
θα μετατραπούν σε άντρες παρά
την κάποια αδυναμία που έδειξαν
κάποτε κάπου και που υπήρξαν τόσοι
που τους κορόιδεψαν.
Είναι το πεδίο που οι εργάτριες
θα συμφυλιωθούν με τ’αφεντικά τους.
και εκεί που θα φανεί ποιός είναι ο
ανοιχτοχέρης.

Είναι εκεί που εγώ μπορώ να ζήσω
μόνο κάτω απ’ τη σκιά των
σωμάτων που χορεύουν,
πάντα με τη φαντασίωση
να βρεθώ αντάξιος
ανάμεσα σ’ όλους
και όλα αυτά
που ειλικρινά
σιχαίνομαι.

3,2,1 τα φώτα στους κρατικούς εργάτες

μπατσοθθα έπρεπε να παίρνουν συνεντεύξεις
στους μπάτσους μετά τις πορείες,
όπως στους ποδοσφαιριστές
μετά απ’ τους αγώνες
να στάζουν απ’ τον ιδρώτα
και να έχουν βγάλει τα κράνη
αναψοκοκκινισμένοι
και με παλώμενες φλέβες
/πολλά κοντινά πλάνα
να πάρουν κι αυτοί τη λίγη
δημοσιότητα που δικαιούνται
σ’ αυτή τη γαμημένη κοινωνία του θεάματος
που τους αφήνει τόσο καιρό να μάχονται χωρίς
μια στάλα κάβλας και γοητείας

(να μην μπορούμε να λέμε και μεις μετά,
ότι βαράν για τρεις και εξήντα)

και για να βρουν ένα λόγο επιτέλους να μακιγιάρονται βρε αδερφέ