Λαϊκό underground

spectacle hurts some boysΚοιτάω εκείνη την κοπέλα σε εκείνο το πάρτι που γινόταν
σε εκείνο το πάρτι που γινόταν σε ένα παλιό μπιλιαρδάδικο
που είχε ξεμείνει απ’ το ’80.
Χρωματιστά φώτα, μπιλιάρδα, ποδοσφαιράκια και μόνο 30 ευρώ
για να κλείσεις το χώρο. Τα ποτά τα πουλάει ο ιδιοκτήτης
αλλά σε μικρότερη τιμή. Καλό deal.

Αυτή η κοπέλα είναι κάπως χοντρή και γώ σκέφτομαι γιατί το κάνει αυτό στον εαυτό της.
Είναι παχουλή. Παχουλοκομψή για την ακρίβεια.
Γιατί φοράει αυτό το φόρεμα που σε κάνει
να κεντράρεις στην κοιλιά της ;

Μετά καταλαβαίνω, καταλαβαίνω.
Καταλαβαίνω την βασική αντίδραση που έχω μέσα μου.
Καταλαβαίνω ότι τα λόγια αυτά είναι που τα χω ακούσει εκατοντάδες φορές απ’ τους άντρες φίλους μου.
Τα λόγια που είχα κουραστεί να διορθώνω και μετά βρέθηκα να τα ψιθυρίζω μεθυσμένος.

Καταλαβαίνω ότι αυτή η κοπέλα θέλει να δείξει την κοιλιά της.
Καταλαβαίνω ότι αυτή νιώθει άνετα με αυτήν.
Καταλαβαίνω ότι αυτό την κάνει ερωτική.

Καταλαβαίνω ότι είμαι και εγώ ένα μάτσο σκατά
που παράτησε κάποιος κάποιο βράδυ έξω απ’ την πολυκατοικία του.
Σε μαύρη σακούλα πάντα.

Καταλαβαίνω ότι εγώ δεν μπορώ να δείξω το σώμα μου.
Καταλαβαίνω ότι εγώ ντρέπομαι.
Καταλαβαίνω ότι εγώ δεν έχω αφήσει ποτέ να με χαϊδέψουν.

Υπάρχει μια πινακίδα σε ένα παλιό μαγαζί στην Αγίου Δημητρίου που γράφει” ΣΕΒΑΣΜΟΣ ΣΤΗΝ ΑΙΣΘΗΤΙΚΗ”.
Δυστυχώς την μέρα που την είδα μου θόλωσε το βλέμμα και από τότε μόνο έτσι έβλεπα.
Ένας νεαρός γυμνός σε καθισμένος σε μία καρέκλα πίσω απο ένα γραφείο που πάνω έχει έναν υπολογιστή σε ένα λιβάδι,
κάθεται και βλέπει φεμινιστικές τσόντες προσπαθώντας να αποδεκτεί την ύπαρξη του σώματος του μαζί με κάποιο άλλο.

a nthrΚάθε βράδυ αρχίζει το τρέμουλο και τα ρίγη
Πολιτιστική γραμμή νούμερο 50
Γνωρίστε τα αξιοθέατα της θεσσαλονίκης

Μόνο που εγώ τα γνώρισα και τα παραγνώρισα
Τα αξιοθέατα του χώρου,της κοινότητας,
μικρό χωριό που μας ανοίγει
άπειρες δυνατότητες στην πίστα της πόλης

twenty four hour seven, μου είπε
και ο σταματημός δύσκολος
Δεν έχω μάθει να είμαι ακίνητος
η ακινησία είναι πληγή

Κάθε εμπειρία που έχω καταχωρείται.
Πιθανή ασχολία για την διαχείρηση
του κενού χρόνου.και ο κενός χρόνος
δύσκολο προνόμιο

Εργατικές κατοικίες.Ζηλεύω
όσους ζουν σε εργατικές κατοικίες.
Το φθαρμένο δέρμα και την ανεξέλγκτη
βία.

μικρή ανάσα για αναπνοή

Οι γονείς μου θα συνεχίσουν για πάντα
να μου δίνουν χρήματα για να την βγάζω.
Μάλλον έτσι άρχισε να μου βγαίνει σιγά-
σιγά και η ψυχή.

ήρεμα ήρεμα
οι γρήγορες εισπνοές μπερδεύουν
τη λειτουργία του στομάχου
και στέλνουν οξέα για να διαλύσει
τις ανύπαρκτες τροφές
προσοχή

Χαίρομαι όταν κάποιος που μπαίνει
στο λεωφορείο χτυπά εισητήριο.
Καταλαβαίνω ότι δεν κινδυνεύω
απ’ αυτόν.

Ο έλεγχος μου όμως φυσικά συνεχίζεται,
τα μάτια μου δεν σταματάνε να ελέγχουν
τις πόρτες. Στο λεωφορείο, στο σπίτι,
στη δουλειά,κάτω απ’τα σκεπάσματα.

ουφουφο

Πηγαίνω βόλτες απ’ την Τσιμισκή για
να ελέγξω την ασφάλεια των καταστημάτων.
Όσο περισσότερους καταφέρεις να κλέψεις
τόσες μεγαλύτερες πιθανότητες έχεις να προσληφθείς.

Θα αγοράσω κάρτα απεριοριστών διαδρομών
στον ΟΑΣΘ για να μπορώ να διαβάζω.

Το σπίτι έχει τρύπες παντου,
τα τριξίματα μου έχουν στριμώξει
το κεφάλι.

Παράγγειλα ακουστικά κόκκινα,
20 ευρώ και 2.5m καλώδιο.

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 1
3 ΧΡΟΝΙΑ ΠΡΙΝ

Υπάρχουν δύο τύποι ανθρώπων,
αυτοί που δρουν με εξωτερίκευση
και αυτοί που δρουν με εσωτερίκευση.

Βαριά τα πράγματα στην εποχή του εικονικού
χωροχρόνου και οι τρόποι διαχείρησης του άγχους
πιο απαραίτητοι και απο μαύρα γυαλιά στην κυριακάτικη
βόλτα μας στην Ερμού. Εκεί που παρεμβαίνουμε σε
κάθε απεργία σάββατο βράδυ- σάββατο βράδυ.

Είμαι απ’ τους πρώτους λοιπόν και σιχαίνομαι
τους δεύτερους,ζέχνει κάπως η ύπαρξη τους
απ’το βάρος που κλείνουν μέσα τους και το κουβαλάνε
πάντα μαζί τους είτε παίζοντας ρόλους χαράς είτε γυρωφέρνοντας
το κορμί τους σε μια νεκρική ακινησία.

ΥΓ: Οι φωνές και τα χαρούμενα τσιρίγματα στην 2η περίπτωση
διαχείρησης δεν παρά η φυσική παρενέργεια ξεσπάσματος της πίεσης.

ΥΓ2 απο κάτι μήνες πριν :
το μόνο πρόβλημα στη σημερινή εποχή
είναι ότι δεν μπορούσες εσύ να με δεις πουθενά
ενώ σήμερα πάντα μπορείς να βρεις το βλέμμα του άλλο
κάπου ,το πρόβλημα ήταν οτι δεν ήξερες να με αναγνωρίσεις ανάμεσα
στις ειδήσεις, στις ιδιόχειρες προκυρήξεις και στις παρεμβατικές συμπεριφορές

Το στομάχι μου πάνω απ’ όλα

54η μέρα

πια μπορώ να φάω και φαγητά φούρνου

αρκεί να έχουν μόνο νερό

53η μέρα

Σήμερα ήταν μια υπέροχη μέρα!

Έφαγα 4 διαφορετικά γεύματα

και μόνο το βράδυ έκανα

ένα μικρό λαθάκι και δοκίμασα

λίγο απ τα νουτλς με σόγια

sauce που είχαν φτιάξει οι άλλοι .

Οι μαλάκες,ζήλεψα γαμώτο. Και

έτσι οδηγήθηκα κατευθείαν στην

τουαλέτα

55η μέρα

Σήμερα άρχισα άσχημα.

Το στομάχι μου γουργουργίζει.

Έκανα ένα τηγανητό αυγό.

Λάθος,το ξινό έφτασε γρήγορα στο στομά μου

(αν και νομίζω δεν κράτησε όσο συνήθως).

Το κεφάλι έχει αρχίσει να εξαφανίζεται και πήρε

τη θέση του το στομάχι κ’ το άντερο. δεν ξέρω

πώς να αισθανθώ γι αυτό.

Τώρα!

Ενώ έγραφα , έπινα μια ρακί και έτρεξα

στην τουαλέτα. Επανήλθε το κόψιμο,

γάμησε τα. Απέτυχε το πείραμα με το

φαγητό φούρνου.

56η μέρα

Σήμερα άρχισε χάλια.

Κλασσικά μπανάνα. Έχει μόνο στο 1%

των πασχόντων πιθανότητα για επιστροφή

οξέων. Αλλά έβαλα μέλι ο ιλίθιος,

μέλι τελικά δεν πρέπει! Γι αυτό τόση ξινίλα

μετά το τσάι χθες το βράδυ.

Η ζωή μου κυλάει απλά

Χθες σουβλάκι,τρανς, σπιντ

ξύπνημα- 5 τηλέφωνα

ψαρόσουπα

Μετά την τελευταία κρίση (με το αίμα από το κάτω έντερο)

Έχουν περάσει 30 μέρες . Είμαστε στην 20η μέρα κατάληψης

και πλέον στο κτίριο της σχολής θεάτρου. Νιώθω πλέον ζωντανός.