Ποτέ δεν σου άρεσε ο πόνος που αρέσει σε μένα


Από μικρός συνήθιζα να χρησιμοποιώ το δάχτυλο μου για να βουλώνω το στόμα μου, όταν δεν το έκανα, το πρόσωπο μου έπαιρνε περίεργες εκφράσεις, σαν να μην άντεχα στην θέα των ανθρώπων. Ο θείος, που ήταν γυμναστής μου έλεγε ιστορίες για ένα παιδί που το κοροιδεύανε επειδή τοποθετούσε κι αυτό, όπως και εγώ, τον αντίχειρα του βαθιά μέσα στο στόμα του. Φοβόμουνα έτσι κι εγώ συνεχώς μην ξεχαστώ καμιά φορά και μου μείνει η ρετσινιά του δάχτυλο-γλείφτη. Στα 15 μου, αυτή τη φορά ένας άλλος θείος, πιο σπουδαγμένος (σωστή ακαδημαϊκιά από Καναδά), έδωσε τη λύση στην μητέρα μου, που ανησυχούσε τόσο για τον κοινωνικό στιγματισμό μου όσο και για τα δόντια μου. “Όταν αρχίσει το τσιμπούκι, θα τα αφήσει το δάχτυλο” είχε πει ο θείος, όμως τελικά η προφητεία του δεν επαληθεύτηκε. Μετά από δεκάδες χιλιάδες τσιγάρα, η συνήθεια της χρήσης του δαχτύλου δεν είχε σταματήσει. Ήταν ανακουφιστικό άλλωστε, με ηρεμούσε κάθε φορά που άρχιζα να τρέμω. Κάθε φορά που βρισκόμουν στο σπίτι της μητέρα μου ή σε μία συνθήκη άγχους γινόταν το καταφύγιο για μένα και ας το είχα αφήσει απ’ το πολύ μασούλημα σχεδόν το μισό. Καχεκτικό το δαχτυλάκι μου. Άλλωστε παλιότερα είχε κοπεί. Η ξαδερφούλα μου καθώς παίζαμε, προσπαθώντας να κατακρεουργήσουμε ένα μήλο, μου το άνοιξε στη μέση με ένα σουγιά. Το νύχι κόπηκε στα δύο και το αίμα σκόρπισε δημιουργώντας ένα μικρό χαριτωμένο πίδακα. Για καιρό δεν μπορούσα να το ρουφήξω και έτσι η προσπάθεια για ύπνο, έγινε το νέο μου βασανιστήριο. Μία άλλη μέρα η γνωστή ξαδερφούλα πήρε ένα τούβλο και μου το πέταξε. Αφού με πέτυχε ρίχνοντας με κάτω, ήρθε προς το μέρος μου, με παραμέρισε και πήρε την θέση μου στην κόκκινη κούνια fisher-price. Άνοιξα το στόμα και την δάγκωσα, μέχρι που το αίμα να γεμίσει το στόμα μου. Το έφτυσα πάνω στην κούνια και μετά φώναξα την μητέρα για να την πάνε στο νοσοκομείο. Αυτή σφάδαζε και έκλαιγε ασταμάτητα αλλά πλέον εγώ καθόμουν στην κούνια μου. Στα 25 μου κατάλαβα ότι ακόμα βρίσκομαι, στο κατά Φρόιντ, στοματικό στάδιο.

Στυμφαλία

Ήμουν 8 χρονών τότε και δεν άντεχα καθόλου τις εκδρομές τους. Κάθε δεύτερο σάββατο γεμίζαμε το αμάξι με ένα σωρό μαλακίες και ψάχναμε κάποια λίμνη. Μία μέρα με ξέχασαν μέσα στο αμάξι και έτσι μετά κλείδωσα και δεν τους άφηνα να μπουν. Ο πατέρας μου φώναξε πολύ και έτσι και εγώ πήρα την σακουλίτσα μου απ’ τα benneton και πήγα να βουτήξω στη λίμνη. Φαντασιωνόμουν ότι μέσα στη σακούλα βρισκόταν το κεφάλι του.”

η θεωρία των παιγνίων

OLYMPUS DIGITAL CAMERAΕίχαμε γνωριστεί παλιά και θυμόμουν μόνο το βλέμμα της σε κάποιο παλιό λεωφορείο. Εγώ ακόμα και τότε όπως πάντα, κοιτούσα κλάσματα και μετά γυρνούσα απότομα στον υπόλοιπο κόσμο του λεωφορείου φοβισμένος όπως πάντα με τα σημαινόμενα μέσα απ’ την τακτική του eye contact. Δεν έχω πολυκαταλάβει ακόμα πώς λειτουργεί η διαδικασία του “φλερτ”.

Ούτε με τα μάτια αλλά ούτε με τα λόγια. Το σύνολο των ενεργειών που αφορούν ένα συγκεκριμένο σκοπό πάντα με τρόμαζαν. Όπως και οι συναντήσεις μέσα απ’ το πρίσμα μίας και μόνο προσέγγισης που συνήθως φοράει βλέμμα κυνηγού ανεξαρτήτως σώματος.

Κάποιος κάποτε με είχε κατηγορήσει ότι ανυψώνω τις ανθρώπινες σχέσεις πάνω απ’ το έδαφος. Ίσως να είχε και δίκιο. Ένιωθα τα μαθηματικά να έχουν κατακλύσει τα πάντα. Ένιωθα τις μορφές να επικαλύπτουν τις σχέσεις.
Η κίνηση των αμαξιών μέσα απ’ το τζάμι φάνταζε αφάνταστα βουβή.
Η στρατηγική χαρασσόταν απρόσκοπτα πάνω στα σώματα μας.

Μετά άρχισα να διαβάζω, άρχισα να αναζητώ συμβουλές, ήθελα και γω να αποτελέσω μέρος του παιχνιδιού.
Ήμουν πολύ φοβισμένος για μείνω απέξω.

Οι Βρετανοί επιστήμονες λένε το μακρύ φλερτ δεν είναι παρά το τίμημα για να αυξηθεί η πιθανότητα ενός αρμονικού ταιριάσματος. Ο καθηγητής Seymour έλεγε απ’ την άλλη ότι η επιμήκυνση του φλερτ είναι ένας τρόπος για το θηλυκό να αποκτήσει περισσότερες πληροφορίες για το αρσενικό και να μειώσει τις πιθανότητες μιας λανθασμένης επιλογής.
Κοιτούσε με τα μάτια αυτού του κόσμου.
Τον αναπαρήγαγε και στη συνέχεια δέχθηκε περήφανα την αύξηση της εργασιακής του δύναμης..

Προχθές κάποιοι επονομαζόμενοι “ριζοσπάστες απ’ την Βυρηττό” κατηγόρησαν τους Βορειοαμερικανικούς συντρόφους τους ότι χρειαζόνται στρατηγική και μακροπρόθεσμη τακτική στη ζωή τους, στους αγώνες τους, στις επιθυμίες τους γιατί είναι δυτικοί και δεν έχουν νιώσει το σώμα του κόσμου να καίγεται.

Αυτό που δεν είχαν καταλάβει είναι ότι τα είχαν ήδη όλα αυτά που τους κατηγορούσαν για την έλλειψη τους. Aπλά αυτά είχαν εγκαθιδρυθεί στις σχέσεις τους. Οφείλουν πια συγκεκριμένες συνεισφορές σε αυτές.

Να τις χτίζουν, να τις αποφασίζουν, να είναι σίγουρες για αυτές,
να τις φροντίζουν να μην τις αφήνουν να διαλύονται μέσα σε μια στιγμή.
Να τις κρατάνε σαν το πιο μοναδικό φυλαχτό σε μία στολισμένη κόλαση.

Για μένα κάποιο μαγικό τρόπο έπρεπε πάντα να ξεπερνιέται αυτό το στάδιο της διαδικασίας, της απόφασης, των συγκεκριμένων σκοπών. Κάποιες φορές το κατάφερνα, αν και μερικοί ισχυρίζονταν ότι έφταιγε το ποτό. Ίσως εν τέλει έφταιγε και πάλι ότι το άγχος με εμπόδιζε να τα διαχειριστώ όλα αυτά.
Ελπίζω να μάθω κάποτε τους κανόνες του παιχνιδιού.

Δηλαδή αυτό που ίσως ήδη κάνω αλλά δεν το καταλαβαίνω.

Αν το φλερτάρω σήμερα σημαίνει ότι νιώθω πολύ καλά με τον εαυτό μου και αυτό βγαίνει στον κόσμο, τότε καιρός είναι να αρχίσουμε να συναντιόμαστε μέσα απ’ τη θλίψη.Ποιος θα μπορέσει άλλωστε να μας κατηγορήσει για άλλη μία ταυτότητα την εποχή που οι φόρμες εργασίας έχουν αντικατασταθεί από ρούχα ημέρας;

Το γκέτο

myrs common7Δεν αντέχω να περνάω χρόνο με ζευγάρια.
Κάθε στιγμή που υπάρχει μία φωνή ή ένα υπόκωφο νεύμα απόρριψης
με πιάνει ένα επιταχυνόμενο άγχος.

Δεν ξέρω αν φταίνε οι φωνές των γονιών μου που κατέκλυζαν συχνά το σαλόνι του σπιτιού
ή ο συνεχής φόβος ότι έτσι είναι οι σχέσεις και ότι εγώ δεν θα καταφέρω να επιβιώσω
ποτέ μέσα σε αυτές.

Ίσως φταίει που πάντα νιώθω να είναι μέρος μιας ευρύτερης μάχης που με τρομάζει
γιατί συχνά ξεχνάω να μιλήσω γι όλα αυτά που με ενοχλούν.

Ίσως γιατί παρά είναι πολλά αυτά και δεν ξέρω αν οι άλλοι θα με αντέξουν.

Στο τέλος καταλήγω να ξεσπάω σαν γέρος που φωνάζει για τα τρικάκια που λερώνουν τη Ναυαρίνου.

Πληγώνομαι, απομακρύνομαι και μένω μόνος, οραματιζόμενος την επόμενη φορά που με κάποιο μαγικό τρόπο
θα υποχωρήσει μαγικά το άγχος μου και θα καταφέρω να συναντηθώ με έναν νέο άνθρωπο.

Βλέπω τους φίλους μου να σμίγουν και καμιά φορά μου λείπει η αγκαλιά τους.
Αυτή η αγκαλιά που δεν είναι εκεί για μένα.

Αυτή η έλλειψη που με κάνει να μοιάζω μνησίκακος.
Αυτή η έλλειψη που με κάνει να νιώθω τόσο υπαρκτός και τόσο μόνος.

Πρεζόσπιτο

because the night 2

Πήγαινα συχνά σε αυτό το σπίτι. Τύχαινε μερικές φορές καθώς γυρνούσα μεθυσμένος να τον πετυχαίνω στο δρόμο και να αρχίζουμε να μιλάμε ασταμάτητα. Ήταν αυτή η μονόπλευρη αφήγηση απ’ την πλευρά μου, που πάντα έβρισκε ένα μικρό νεύμα συγκατάβασης ή κατανόησης.
Εμένα δεν μ’ άρεσε και πολύ αυτό που συνέβαινε αλλά αυτός μου λέγε σχεδόν πάντα, ότι συχνά εκφράζω όλα αυτά που του είναι δύσκολο να πει.
Η επικοινωνία μάλλον δεν έχει συγκεκριμένο όριο τοποθέτησης, πολλές φορές δεν έχει καν φωνή.
Εγώ απ’ την άλλη πάντα πίστευα ότι η σιωπή εκτός από εκνευριστική είναι και επικίνδυνη. Ήμουνα στρατευμένος εγώ, και έτσι πολλές φορές έχανα τις άλλες δύο διαστάσεις της όρασης.

Καθόμασταν συνήθως στην κουζίνα που ταν βαμμένη απ’ τη μέση και κάτω, σαν συνεργείο, με ένα ελαφρύ πράσινο που με έκανε να αισθανόμουν σαν να βρισκόμουν σε λιβάδι. Ερχόταν σιγά σιγά η γάτα, ανοίγαμε καμιά μπίρα, η μάλλον εγώ κυρίως, αυτός μόνο άναβε κάνα τσιγάρο για να μην φαίνεται ανέκφραστο το στόμα του. Καθόμασταν συνήθως για μισή με μία ώρα γιατί μετά καταλαβαίναμε όταν είμαστε και οι δύο πτώματα και όταν καμιά φορά και γώ ένιωθα ότι δεν μπορούσα να πάρω το σώμα μου να φύγω απ’ το πολύ αλκοόλ, του ζητούσα παραπονεμένα αν μπορούσα να κοιμηθώ εκεί. Αυτός άνοιγε την πόρτα του δωματίου, μου έδινε ένα υπερμεγεθές παντελόνι φόρμας και μου σήκωνε το πάπλωμα για να ξαπλώσω δίπλα του. Συνήθως σιγά σιγά άρχιζε να με αγγίζει και να με τρίβει. Σιγά σιγά, χωρίς βιασύνες. Πρώτα τα μικρά αγγίγματα του χεριού. Μετά λίγο η κοιλιά. Αισθανόμουν αμήχανα εκεί. Πάντα αισθάνομαι. Μετά το άγγιγμα επεκτεινόταν σε όλη τη σωματική μου επικράτεια. Εγώ δεν αντιδρούσα ακριβώς. Απλά έμενα ακίνητος και πότε πότε έκανα μια μικρή κίνηση για να δείξω ότι δεν έχω κοιμηθεί.
Δεν μπορούσα άλλωστε, αυτό θα σήμαινε ότι τον απορρίπτω.
Παρόλα αυτά κάποια στιγμή τα μάτια μου πάντα ψιλό-έκλειναν γιατί συνήθιζα το περπάτημα χεριών απάνω μου. Τότε ήταν συνήθως που συνέβαινε το μεγάλο μπαμ. Κάποιες φορές τύχαινε να ήμουνα και εντελώς κοιμισμένος. Έπεφτε ένα χέρι με φόρα πάνω στα αχαμνά μου.

Πόσο λειψό το να αναφέρεις τα κομμάτια του σώματος σου σε σχέση με τη βιολογία. Πόσο ξεπεσμένο να δυσκολεύεσαι να σημειώσεις την λέξη “πούτσος”. Όχι γιατί δεν ταιριάζει λογοτεχνικά. Απλά επειδή δεν μπορείς να την πεις.

Εκεί συνήθως άλλαζα πλευρό και έπεφτα για ύπνο. Δεν ένιωσα ποτέ την οικειότητα αυτής της κίνησης που αρπάζει κάτι. Μου αρέσει να αρπάζω.
Ναι είναι απ’ τις βασικές συνήθειες μου. Απλά μόνο μεθυσμένος μπορώ να το κάνω και χωρίς να το αποδέχομαι.

Αυτή η επίσκεψη επαναλήφθηκε αρκετές φορές και συνήθως είχε την συνηθισμένη κατάληξη. Εγώ να κοιμάμαι αποτελειωμένος, κάποια στιγμή να νιώθω ένα χέρι με πασπατεύει και να περιμένω να με ξαναπάρει ο ήχος μπας και ησυχάσω.
Κάποιο βράδυ ένιωσα πολλές τύψεις για την μη αλληλεπίδραση μου και ξυπνούσα απ’ τα όνειρα. Κάποια στιγμή τον είδα κρατώντας ένα μεγάλο ψαλίδι να είχε ανοίξει την μπαλκονόπορτα και να πετούσε κάτι απ’ το μπαλκόνι. Μόλις ξημέρωνε. Μετά γύρισε προς τα εμένα με φίλησε στο κούτελο και αποκοιμήθηκε μετά από καιρό ήρεμος.
Σηκώθηκα έβαλα το φανελάκι και βγήκα στον ήλιο. Είχα και μουστάκι εκείνη την εποχή. Φόρεσα τα γυαλιά μου.

Μπορεί να μην είχα πουλί αλλά είχα αξιοπρέπεια.
Όταν κατέβηκα τα σκαλιά και δεν ένιωθα τίποτα να κρέμεται και να ανεβοκατεβαίνει. Κατάλαβα όμως ότι δεν είχα χάσει και τίποτα σημαντικό και έτσι δεν έκατσα να το ψάξω κάτω στο πεζοδρόμιο αλλά το πήρε το μάτι μου , καθώς έφευγα, να βρίσκεται μέσα στις σκόνες και να το τσιμπολογάνε κάτι περιστέρια μαζί με κάτι πατάτες που είχαν πέσει από κάποια στο διπλανό burgeradiko.

Η δασκάλα

ain't no rest for the wicked
Κάποτε όταν έμενα σε αυτό το σπίτι με το ξύλινο τρύπιο πάτωμα με τα πολλά παράθυρα και με κανένα μπαλκόνι,
καθόμασταν στον κανάπε του τεράστιου σαλονιού με μία φίλη και αγγιζάμε με τα πρόσωπα μας σημεία του σώματος μας.
Κυρίως σε λαιμό και σε χέρια, τρίβαμε τα πρόσωπα μας.

Κάποια στιγμή και ενώ είχαμε αρχίσει να χρησιμοποιούμε προσεχτικά και μαλακά τα χείλια πάνω στο δέρμα,
αυτή κόμπασε λίγο και μετά μου είπε απότομα ότι αυτό που κάνουμε την παραβιάζει.
Εγώ ένιωσα δυο χέρια να μου στρίβουν το έντερο και άρχισα να ψελλίζω γρήγορα συγνώμη. Άρχισα να αποτραβιέμαι γρήγορα, ασφυκτυώντας στο πως κατάφερα να φτάσω σε αυτή τη κατάσταση.
Αυτή σηκώθηκε αργά, με είδε που ήμουνα σκυμμένος, έπειτα έβαλε τρανταχτά τα γέλια.

Μου είπε:
“Μόνο εσύ θα είχες αυτήν την αντίδραση. Μόνο εσύ θα μπορούσες να απομακρυνθείς τόσο γρήγορα. Μόνο εσύ θα έπαιρνες στα σοβαρά κάτι που εκφράστηκε με τέτοιο τρόπο. Είσαι χαζός.”

Μετά ξανακάθισε κοντά μου και συνέχισε:
“Όλα παραβίαση είναι. Απ’ το πιο μικρό φιλί μέχρι το πιο ακραίο φιλικό κόλλημα στον τοίχο.
Έτσι συναντιούνται οι άνθρωποι και έτσι καταργούνται τα όρια τους. Οι σχέσεις υπάρχουν εκεί που καταργούνται όλα αυτά που έχουμε αποφασίσει για τον εαυτό μας. Αυτό ονομάζεται σχέση, ακόμα και αν μετά καθόμαστε και προσκυνάμε μια υποτιθέμενη ένωση.”

Εκεί λούφαξα, μετά πήγαμε και κοιμηθήκαμε. Δεν χρειαζόταν πια να τριφτούμε.
Η σχέση μας είχε αυτοκαταργηθεί.

Ήμουν ήρεμος και κοιμήθηκα ευχαριστήμενος για κείνη τη βραδιά.

Στημένα ραντεβού

no hero
NOR A FAMILY TO SAVE US

Στις 5 του μήνα στην Αθήνα, απ’ τα ηχεία του Grande Bretagne,
που ήταν κρεμασμένα πάνω στις μαρμαρινές κολώνες του,
έβγαιναν κάποια γνώριμα λόγια που τα συνόδευαν πια ηλεκτρικές κιθάρες
” τρί-α γρά-μμα-τα μόνο φωτίζουν την ελλη-νι-κή μας τη γενιά”,
ένα τεράστιο ΟΧΙ ακούστηκε απο το πλήθος που είχε κατακλύσει
την πλατεία συντάγματος και κάλυψε την συνέχεια του τραγουδιού.
Είχαν όλοι κόκκινα σημαιάκια και φορούσαν μπλούζες
με την ελληνική σημαία με το σφυροδρέπανο στη θέση του Σταυρού.

Κάποιοι κρατούσαν χαρτονομίσματα απ την εποχή της εθνικής
ανεξάρτησίας της πασοκικής περιόδου και τα ανέμιζαν
προκλητικά μπροστά στους όμορφους και ψηλούς εύζωνες.

ένα δάκρυ κύλησε στο μάγουλο του ενός όπως τότε
στις διαδηλώσεις για τις φωτιές στην πάρνηθα
αυτή τη φορά δεν ήταν απ’ την προσπάθεια
να κρατήσει ανοιχτά τα μάτια του
είχε συγκινηθεί στ’ αλήθεια

ο άλλος πάλι είχε εμφανώς καβλώσει
και η φούστα σηκωνόταν λιγάκι
απ’ τα δεξιά
αναρωτήθηκα
αν θα χει
τρυπήσει το καλτσόν ή όχι
αλλά ντράπηκα να ρωτήσω

Κάτι φοιτητές απ’ το τμήμα
κοινωνικής ανθρωπολογίας
στην Πάντειο βγήκαν έξω στο δρόμο
και κοιτούσαν με ενδιαφέρον
τα ανθρωποειδή που διέσχιζαν
το δρόμο με μισό- αργο
βηματισμό σαν να χαν αοράτες
πατερίτσες.
έβγαζαν ανά τακτά χρονικά
διαστήματα κάτι άναρθρες
κραυγές.

Κάποιοι απ’ τους φοιτητές
δίπλα απ’ τις κολώνες σε Ιωνικό ρυθμό
άρχισαν να σημειώνουν ακατάπαυστα,
οι καθηγητές κοιτούσαν ενθουσιασμένοι
απο μακρυά, θαυμάζοντας τους επιγόνους τους.
Θα σκιζόντουσαν στην έρευνα για χάρη τους
αυτά τα παιδιά, και δωρεάν μάλιστα.
Τα μάτια τους έλαμψαν και φώτισαν το δρόμο.

Ο Δήμαρχος είχε κλείσει τα φώτα προκειμένου
να μην υποβαθμιστεί η τουριστική εικόνα της πόλης.
Δεκαπεντάυγουστος.
Η πρέζα, η Αθήνα και οι τουρίστες.
Κάβλα απο παντού.
Οι μπάτσοι, οι μετανάστες
και κάποιοι αναρχικοί.

Η μοναξιά μου έχει καλύψει όλους τους πόρους,
βγαίνω με ζευγάρια και ζηλεύω τα πιασμένα τους χέρια,
βγαίνω απ’ το σπίτι και ορμάω στους ανθρώπους,
κάθε βράδυ το βλέμμα μου σκοτεινιάζει.
Οι συνελεύσεις σε υπόγεια χωρίς κανένα παράθυρο με γεμίζουν με ηρεμία,
εκεί για λίγο νιώθω ίσος με όλους,
μέχρι που περνάει η ώρα,
τελειώνουν και αυτές και μετά πρέπει
να βγω στον πραγματικό κόσμο,
βάζω τα πένθιμα μου και περιμένω.

εργατική ταυτότητα στα όρια

hot+vint+hung+shorts22
Μου ψιθύρησε στο αυτί ότι δεν πρόκειται να με πηδήξει χωρίς να το θέλω.
Καθώς έχει ζήσει κι αυτός στην κατάσταση μου που όλα = πίεση.
Αυτός νομίζω το ονόμασε gray-A of asexuality ή κάτι τέτοιο,
αλλά εγώ δεν ξέρω απ’ αυτά.
Άρπαξε το χέρι μου και το βάλε πάνω σε μαλακό-σκληρό εξόγκωμα
που στόλιζε το αριστερό μέρος του σορτς του. Ήθελε να μου δείξει τι του έκανα, είπε.
Ζήτησα συγνώμη και σχεδόν έκλαψα.

Μετά μου ψιθύρησε με επισημαντικό τόνο ότι δεν χρειάζεται
να κοιμάμαι μόνος μου αλλά ούτε και χρειάζεται να αφήνω
να με πηδάνε προκειμένου να κοιμάμαι με κάποιον.

Με σήκωσε στα δυο του χέρια και με φίλησε.
Ήταν ψηλός και αδύνατος. Ανησύχησα όπως πάντα για το βάρος μου.

3 ώρες μετά

ακίνητος,χέρια με πασπατεύουν
με προσοχή, χωρίς βιασύνες
με φιλάει στο λαιμό
πολλά μικρά αθώα φιλάκια
έχω κοκαλώσει
με καθυσηχάζει
νιώθω ότι είμαι άχρηστος
νιώθω ότι άμα δεν του προσφέρω κάτι,
θα μείνω μόνος
είμαι μια πλαστική κούκλα στο κρεβάτι, ακίνητη
και κάπως νιώθω ντροπή που με πιέζουν αντί για να με καβλώνουν

ύπνος/              ερωτική διεκδίκηση/            ξύπνιος/        ερωτική ύπαρξη/ ακινησία
μνημόνιο/ εθνικό-απελευθερωτικός αγώνας/ οργάνωση/ συλλογικές κουζίνες/ χρέος

μικρο-μακρό πεδίο

1lalal

μικρός τριβομουν γυμνός πάνω κάτω
στο ξύλινο κεφάλι του κρεβατιού
για να ανακαλύψω αν με καβλώνει
η κωλοτρυπίδα μου

το τρίψιμο
η ερώτηση τι είμαι
αν είμαι

επιστρέφοντας απ το σχολείο
το μεσημέρι να τρώω υπερβολικά,
έπειτα να πίνω καφέ,στη συνέχεια
να κοιμάμαι και να ξυπνάω ιδρωμένος
10 λεπτά πριν το φροντιστήριο

να παίζω με τον πατέρα μου με μια ροζ
μπάλα ποδοσφαίρου σε ένα μπαλκόνι στην
Αθήνα γεμάτο φυτά
η μικρή μου ζούγκλα

το απορρυπάντικο δίπλα στα χείλη μου
το νοσοκομείο
η μαύρη σακούλα και η πρώτη μου σταύρωση
έτοιμος για τις ενέσεις
ούρλιαξα και μετά χαλάρωσα
σκεπτόμενος συνεχώς το λίπος απ’ την κοιλιά
της μάνας μου

κάποια στιγμή οι άνθρωποι άρχισαν να βγαίνουν έξω.
οι κοινωνικές σχέσεις άλλαξαν,
άρχισαν όλοι να κοντοσταίνουν
και να μιλάνε μεταξύ τους στις καθημερινές
διαδρομές.
Συγκεντρώθηκαν όλοι έξω απο αυτόματα μηχανήματα
ανάληψης και έκαναν συζητήσεις για αμεσοδημοκρατικά ιδεώδη
περιμένωντας τα χρήματα να βγούν.

Mία σκιά υπήρχε γύρω μου τις τελευταίες μέρες.
Την ένιωθα ξοπίσω μου πάντα απ’ τα αριστερά.
Τρόμαζα ήταν σαν να περνάει μία αστραπιαία εικόνα. Κρύο.ένιωθα μα δεν εβλέπα.
Κάτι πάει λάθος με το χρόνο τελευταία.
αποφάσισα να βρω ένα παραγεμισμένο λεωφορείο .
Η σωτηρία απ τον φόβο με την μορφή εισιτηρίου.
Ο χρόνος επανήλθε στα συγκαλά του .χάνομαι μέσα στην ταχύτητα τώρα.
Τώρα υπάρχω προχωράω, ανασαίνω βαριά και βήχω.
Κινούμαι όμως.
Καλύτερα σε συνεργατικό μαγαζί παρά ελεύθερος επαγγελματίας της ζωής μου σου φώναξα.
Ακόμα και αν το μου και το σου μαζί δεν ταιριάζουν. Δεν ακούγονται καλά ρε παιδάκι μου.
Σήμερα είδα ένα βίντεο για τον Καραφλό Κάρολο της Ελλάδας.
είμαι μεθυσμένος το κεφάλι μου λυγίζει πια,
μπροστά στην οθόνη με το νέον.

Η κυβέρνηση προτείνει τρεις συντελεστές και συγκεκριμένα 6% για φάρμακα, βιβλία και εισιτήρια θεάτρων,
13% για τρόφιμα (φρέσκα προϊόντα ως επί το πλείστον), ρεύμα, διαμονή σε ξενοδοχεία και εστίαση.