γράμμα απ’ το μέλλον

bily
Στα κονωφόρα δέντρα
με τα δαιδαλώδη ανοίγματα
περάσαμε πολύ καιρό

Το χώμα γυάλιζε και μικρές τρύπες
σχηματίζονταν, περνούσαν σκουλήκια απο μέσα
και εμείς τα αγαπούσαμε πολύ

αυτές οι πρώιμες ατελείς μορφές ζωής
κάπως μας θύμιζαν πως ζούσαμε παλιά

πιγμένοι στην πίσσα
ανάμεσα στα εκατομμύρια αλουμινένια
πορτοπαράθυρα, να σκάβουμε με τα χέρια
για να πιαστούμε η μία με την άλλη

Πια τίποτα δε θυμάμαι απ’όλα αυτά,
μόνο αυτό το υπόκοφο βουητό
που υπήρχε πριν καταρεύσουν τα πάντα

Πια δεν έχουμε ονόματα, ξεχωρίζουμε
μονάχα απ’ την μυρωδιά και οι βιβλιόθηκες μας
δεν έχουν συστήματα ταξινόμησης,
τα κρεβάτια μας δεν υπάρχουν,
ούτε ο έρωτας είναι πια σπουδαίο
πράγμα

Το χώμα γυαλίζει απ’ τον σίδηρο
σαν χίλιοι καθρέφτες να έχουν σπάσει

Το μόνο που μου λείπει από τότε είναι εκείνο το
ατελειώτο άγχος που με έπιανε και με χτυπούσε στο πάτωμα
δίνοντας μου την ψευδαίσθηση ότι ήμουν ζωντανός

Σεβαστείτε τα μπάνια του λαού

kaloakiaki KIDSjpg“Η χειρότερη προσβολή που μπορούσες να αρθρώσεις τότε ήταν ότι δε θα πας εκδρομή κάπου. Στη βουλή τους κρατούσαν ξύπνιους. Τους λυπήθηκα και πήγα να δουλέψω κάτω απ’ την κοιλια του πατέρα μου στο χωριό. Θα έπαιρνα την δουλειά απ’ τους μετανάστες φίλους του. Το βράδυ καθόμασταν όλοι μαζί σε ένα τραπεζάκι κάτω απο ένα γιασεμί,ο πατέρας μας διάβαζε Μαρξ και πίναμε ρακί. Ένας απο αυτούς κάποια στιγμή μου είχε προτείνει να πάω σπίτι του και μου ‘χε δώσει σε ένα χαρτάκι το τηλέφωνο του κρυφά.
Είχε ουλές,όμορφο σώμα και τον ήξερα απο μικρός. Κοιτούσα το σώμα του όταν δούλευε και ζήλευα. Δεν ήμουν σίγουρος αν ήθελε να χαμουρευτούμε ή να μου δώσει ναρκωτικά.
Δεν πήγα ποτέ, δεν άντεχα αυτό το βλέμμα της πείνας που ‘χε στα μάτια του, αλλά προσπαθούσα να το ξεχάσω για λόγους πολιτικής ορθότητας.
Χρειαζόμουν κάτι πιο φιλικό για να τριφτώ απάνω σκληρά. Έπρεπε να ‘χει λειτουργία σταρτ και στοπ για να ‘μαι ασφαλής πια. Το ‘χα βρήκα κάτι μέρες πιο πριν,είχε εξωγήινα μαλλιά και περάσαμε μια μέρα σαν νέονυμφοι σε show μαγειρικής με χολιγουντιανά καρέ. Τώρα όλα τελείωναν και εγώ στίβαζα καφάσια κάτω απ’ την κρεβατίνα φορώντας μόνο το βρακί μου ενώ ο πατέρας μου έπινε ρακί,κοιτώντας το κενό και ακούγοντας Σαββόπουλο. Σαν βγώ απ’ αυτή τη φυλακή κανείς δε θα περιμένει.Όλα ήταν βρεμμένα τριγύρω και τα παντοφλάκια μου γέμιζαν με βρωμόνερα.”

H μνήμη μου λέει ένα,
βρες τους ανθρώπους του σιναφιού σου.
πάρε ύφασμα και ντύσου την εποχή σου
ψάξε όσους θερίζουν ψωμί κι αλάτι μαζί σου

Η μνήμη μου λέει δύο,
κοίταξε βαθιά μες στο έδαφος,
μπες μες στο χώμα και θάψου,
με αυτούς που χάθηκαν, αυτούς που ξεχάστηκαν,
αυτούς που κάηκαν παλλώμενοι στον αέρα.
Μες στα χάπια και στο αλκόολ,
που αγκαλιάστηκαν στα ψυχιατρεία
με πολλά μαλάκα στρώμματα, με αυτούς
που σκοτώθηκαν σε κάποιον εμφύλιο, πάντα
με το μέρος του ηττημένου.

Η μνήμη μου λέει τρία,
κοίτα μακρυά, με κυάλια ανοιχτά και ψάξε.
σε μέρη ‘κεί που δεν φτάνει ο ήλιος
και ‘κει που σε καίει όλη μέρα, πίσω απο κανένα γραφείο
ή καβάλα σε κανένα μηχανάκι, κουβαλώντας δίσκους,
ή απαντωντας όλη μέρα στα τηλέφωνα, έχωντας λάθος χρώμα
σε λάθος τόπο, λάθος κεφάλι σε σφιχτά ωράρια,
με λάθος “γούστα” σε λάθος στρατόπεδα.

Ο χρόνος μου φωνάζει ώρα μηδεν(0),

οι σημαίες πάλωνται σαν φλέβες σε λαιμό πακιστανού εργάτη,
τα μεγάφωνα αρχίζουν και ουρλιάζουν ξανά:
οι υποψήφιοι δυτικοί ευκατάστατοι
άνθρωποι, πολίτες του συνταγματικού
τόξου χρήζουν του δικαιώματος ενός(1)
μηνούς χαλαρώσεως και διευρύνσεως των
χωροταξικών τους οριζόντων.
Τα εισητήρια δώρο απ’ τη κριτική επιτροπή
αστικής επιβιώσης και πολιτισμικής μόρφωσης.

ένα κορίτσι στη σκιάθο έβλεπε κάθε νύχτα όνειρο
σύννεφα να “περνάνε” το νησί, για 12 χρόνια
πήγαιναν διακοπές εκεί, την τελευταία μέρα έβρεξε,
ήταν χαρούμενη, κατέβασε τη φούστα της και άρχισε
να κατουράει στη μέση της ταβέρνας που ήταν γεμάτη
από οικογενειάρχες, κάποιοι γούσταραν και έπιασαν
κουβέντα στους γονείς για να είναι πιο κοντά της.

Υπάρχουν κάποιοι που δεν έχουνε χρώμα,
υπάρχουν κάποιοι δεμένοι στο στρώμα

Όλοι αυτοί που δε θα τους δεις στις βολτες σου
αφού περάσεις τα σύνορα της περιοχής που τους έλαχε.
όλοι αυτοί που εν τέλει δεν είναι οι γαμημένοι άσχετοι
απλά με την κουλτούρα κάποιας άλλης χώρας .
δε θα τους βρούμε σε πλατείες, ούτε σε πάρτι, συντροφιές με μουσικές
και εναλακτικά “spaces”. ούτε σε απομονωμένες παραλίες χωρίς τουρίστες,
που δε θα τους βρούμε να μαζεύουν σκουπίδια για να φάνε
για ιδεολογικούς λόγους,ούτε να προσέχουν τα λόγια τους
μήπως και θίξουν κάνενα. ταινίες και μουσική μόνο ως δώρα
απο εφημερίδες και το έθνος κράτος συνήθως χαραγμένο με κοπίδι
πάνω στο εφηβαίο τους. Αυτοί είναι, έτσι έζησαν.

μια γυναίκα στο χωριό με ρώτησε : “μα πες μου ρε παιδί μου,
αυτοί που όταν μπαλαμουτιάζονται το κάνουν αυτό ,
με τα δεσίματα και τις αλυσίδες,
αλήθεια, δεν έχουν κάποιο πρόβλημα ;”

Της απάντησα ότι αυτό που λέει “περιθωριοποιεί και σχηματοποιεί
κάποιους ανθρώπους κάτω απ’ την ταμπέλα του ασθενή ενώ απλά
αυτοί ασκούν κάποια συμπεριφορά, η οποία δεν αποδεκτή στο
συγκεκριμένο κοινωνικό περιβάλλον”.

καλά το ‘πα, το ποιηματάκι μου

με κοίταξε περίεργα, και άρχισε να πηγαίνει
προς το σπίτι της γιατί ο άντρας της φώναζε,
δεν ήταν έτοιμο το φαγητό

ήταν η μάνα μου

“Κι είμαστε εμείς μπανιστιρτζήδες της ζωής”

ποιά κουλτούρα θα μου πεις σήμερα,
και ποιάς χώρας θα σου απαντήσω εγώ.
σήμερα είμαστε παγκόσμια ενωμένοι,
πολυπολιτισμικότατοι κοσμοπολίτες και βαθύτατα
συνειδητοποιημένοι.
γιατί ;
φορώντας πολύχρωμα army cap και με άσπρα αμάνικα
πάνω σε safari τζιπ στηριζόμαστε με τα γόνατα μας,
πάνω σε πλάτες και κεφάλια άλλων ντόπιων και “ξένων”, υπανάπτυκτων,
ανορθολογικών και βαθιά συντηρητικών, σε “εσωτερικό” και “εξωτερικό”(απο τι; )
που όλη τους αλλοτριώση συμπυκνώνεται σε μία απλούστατη κατάσταση που εμείς έχουμε αφήσει
πίσω εδώ και καιρό : είναι φτωχοί και εξαθλιωμένοι.
γιατί η “εξέλιξη” της κοινωνίας, όταν δεν γίνεται
μόνο για την ύψιστη μεγαλοιότητα του εγώ μας
και του καθαρότατου υπερεγώ του μικρόσμου μας,
ξεκινά και μεταβάλεται απ’ κάτι ακατάπαυστα βαρετό :
απ’ τους τρόπους και τις σχέσεις παραγωγής.

ο ιστορικός υλιστής,
καμουφλαρισμένος με πίσσα και πούπουλα είναι ακόμα ζωντανός
πλέον νιώθει κιόλας,έχει πολλές ταυτότητες,
μη σου πώ ότι παίρνει και ναρκωτικά
είναι μπροστά το παιδί σου λέω,

ακόμα και αν του λείπει τόσο μα τόσο η εθνική.
στο επίπεδο της εργατικής τάξης,
πάντα

“η λύση είναι μία, πάμε παραλία”

γαύδος,σαμοθράκη,βαρκελώνη,σίφνος,βερολίνο,ικαρία,κέρκυρα,μασσαλία,κρήτη,
ιταλία
τους μεταμοντέρνους αντι-ρατσιστές κάποια μεσημεριά κουφόβρασης
τους κυνηγάει μία κατάρα,
όσα οτοστοπ και να κάνουν, στο τέλος της ημέρας όλο και κάποιος
τους φωνάζει με χοντροκομμένη προφορά “τούριστ; τούριστ;”.
αυτό τους πονάει βαθιά αλλά δεν μπορούν παρά να συνεχίσουν
την ιστορική τους ανάγκη να νιώθουν ήρωες κάποιου μυθι-στορήματος.
γιατί μπορούν[1]

Όσο υπάρχει μίσος, υπάρχει και ζωή

Η μνήμη μου λέει ένα, βρες τους ανθρώπους
τους δικούς σου, αυτούς που καίγονται συνεχώς
απο ένα αίσθημα (πότε απο επιθυμία και πότε από ανάγκη,
αν και όλα ανάγκη δεν είναι;), να αλλάξουν τον τρόπο που ζουν,
συχνά δυστυχώς χωρίς να θυμούνται όλους αυτούς που προηγήθηκαν
πριν απ’ αυτούς. Τους μη φυσικούς αλλό-αίματους προγόνους τους.

Ούτε να συζητήσουν, ούτε να υπάρξουν ωραίοι,
ούτε να σ’ απαντήσουν σε κάτι ή να σε διασκεδάσουν.
ξέρωντας μόνο να σε ταρακουνήσουν μπορούν με ένα μίσος,
που για πολλούς είναι βαρετό, σπαστικό γιατί όλα του ξινίζουν,
μνησίκακο γιατί έχει να θυμάται, με βαθιές ενοχές γιατί δε σ’ αφήνει
να αφεθείς, συχνά ούτε να απολαύσεις, κάποιες φορέςούτε να ηρεμήσεις,
να αναστοχαστείς ή να έστω να “περάσεις”.

Γιατί όλοι αυτοί που είναι στη θέση να τα νιώθουν όλα αυτά,
δεν είναι δίπλα μας, ούτε ανάμεσα μας, άλλα ούτε και μακρυά
μας, γιατί σε αυτή ακριβώς τη θέση θα ήμασταν και μεις σε
άλλες εποχές (ίσως κάποιοι, παρά τη διαφορετική μυρωδιά,
να είμαστε ακόμα και τώρα). Αλλά πολλοί δεν είναι,
και γι αυτό σου απαντάω ότι ένα μίσος έχω και αυτό,
παρά τις πολλές ονομασίες, εγώ επιμένω να φωνάζω ότι έχει
να κάνει μ’ ένα πράγμα που κρύβεται κάθε μέρα εδώ και εκεί,
μέσα στη “συνθήκη μου”.

Με τη ζήλεια απ’ τη δουλειά που δεν πήρα, με το στραβωμένο
βλέμμα για τον φίλο που τα κατάφερε, με τη φίλη που μάσταν
πάντα μαζί παρά τα λεφτά που χε πάντα αλλά τα χρόνια σαν σκιά
έπεσαν πάνω της και της έδειξαν που ανήκει (τελικά,γαμώτο),
με όλα αυτά που με κάνουν να μην μπορώ να αρθρώσω λέξη,
να μην μπορώ να κουνήσω απ’ την καρέκλα μου και να μην μπορώ
να κλείσω μάτι γεμίζοντας το έντερο μου με οινοπνεύμα
(που θα με στραγγίξει την επόμενη), με την κακία προς όλους αυτούς που οργάνωσαν την επιβιώση τους
(πάντα με εναλλακτικό τρόπο, χωρίς λεφτά στην αρχή και με λιγα στη
συνέχεια μέχρι τη μέρα που θα καταφέρουν να έχουν αρκετές
ψαγμένες συσκεύες) γιατί ακριβώς είχαν τη δυνατότητα
να το κάνουν. [2]
με πιο λίγα λόγια τώρα.
μίσος.
μια σταγόνα αρκεί για να ζεις

Χαίρονται λες οι γαμημένοι άμα δουν κάποιον που μιλάει
άλλη γλώσσα,με άλλο χρώμα,από άλλη τάξη και με άλλη κουλτούρα
να χορεύει μαζί τους ;

“όλη την ώρα για σένα μιλάς, ρε μαλάκα”
“ΜΙΛΑ ΡΕ”

Οι άνθρωποι είναι αστείοι πια, μιλάνε πάντα με αναφορές
σε άλλους, μουσικούς, συγγραφείς, σκηνοθέτες, να πώς
επικοινώνουν οι άνθρωποι. και αλλιώς τι θα έλεγαν ;
κάτι θα έλεγαν το πιστεύω, απλά δεν μπορούν
να το κάνουν πια γιατί προτιμούν να θάβουν
τις πληγές τους, να ξεχνάνε αυτά που
συμβαίνουν μπροστά τους και να
παραγκωνίζουν αυτά που συμβαίνουν
δίπλα τους ώς κάτι έξω-απο αυτούς,
το βάρος της μνήμης, δε μπορούν να το σηκώσουν
καθώς πρέπει να διαφυλάξουν
και να υπερασπιστούν την
δυνατότητα που έχουν να
επιβιώνουν πάνω σε μια
ευθεία γραμμή με μικρές
καμπύλες που και που,
προκείμενου να νιώθουν
ότι η ζωή κυλάει αντί
του ότι στηρίζεται
σε μία γραμμή
παραγωγής.

“πάμε να φύγουμε απο δω, γιατί θα παντρευτώ κανέναν απ’ τη χαρά μου”

κάμερες, όργανα, τετράδια, ναρκωτικά, οθόνες, ανθρώπους
χρησιμοποιούν
διακοπές πηγαίνουν[3]
γιατί μπορούν
γιατί εξασκούν τα προνόμια τους
γιατί άξιος ο μισθός τους
γιατί επιβάλλουν τις επιθυμίες τους
σαν καθολικές αλήθειες
που όποιος δεν μπορεί να
τις ακολουθήσει, δεν χωράει
στο τρένο τους για λόγους ενοχής,
της δικής τους ενοχής.

Το περιθώριο άλλαξε πλευρά.
Τηλεμεταφέρθηκε σε ουρές δημοσιών υπηρεσιών,
σε πλατείες με καγκούρικα τσογλάνια που δουλεύουν ολημερίς και το βράδυ πίνουν ξερνώντας ομοκανικούς οχετούς(τ’ είναι αυτά;),
σε φτηνά κλαμπάκια,τύπου μπλούζα “rock cafe” γεμάτα με τρελαμένους τουρίστες αλλά και με 5-6 μετανάστες που τις σκαπουλάραν και αυτοί στη ζούλα χωρίς να τους δουν,
σε φωτογράφους που πατάνε 12 κλικ το δευτερόλεπτο σε τελετές αποφοίτησεις τέλειων φοιτητών,
σε παραλίες με παράνομες καντίνες που μυρίζει αντηλιακό απο χιλιόμετρα και όλοι πίνουν ζεστές μπίρες που κολάνε στο δέρμα,
ανάμεσα σε συναδέλφους που αρνούνται μια απόλυση και μία το παίζουν ήρωες και μία κλαψουρίζουν, σε γυναίκες που διαμαρτύρονται τρέχοντας να ικανοποιήσουν τον άντρα τους, στη λέσχη με τα φαγητά γεμάτα σόδα, στους μεθυσμένους που ζέχνουν τοξίνες απ’ τον ιδρώτα και δεν μπορούν να αρθρώσουν λέξη, σε σινεμά με μεσήλικες κυρίες που μιλάνε όλη την ώρα και τρώνε ποπ κορν, σε ακαδημαικές αίθουσες με φοιτητές και φοιτήτριες που φοβούνται
να καθυστέρησουν λεπτό στο μάθημα, σε στρατιωτική στολή και αρβύλες, στον ΑΣΕΠ, στο ΙΚΑ, στο ΕΣΥ, στον ΟΑΕΔ.

Η μνήμη μου λέει ένα, χώσου ανάμεσα σε όλα αυτά
και σε όλους αυτούς που σου δώθηκε η άνεση για τόσο καιρό,
τόσο αβίαστα, να απεχθάνεσαι.Το παρόν μου λέει δύο. Ότι φοβάμαι το σεπτέμβρη,
συνήθως μετά τα ζεστά καλοκαίρια έχει πολύ υγρασία
και εγώ έχω πάρει κάτι κιλάκια τελευταία.

η ανάγκη

ΞΥΛΟΚΟΠΟΣκαι όλοι έχουν την ανάγκη,
άλλοι, αυτοί οι άλλοι
μάτια μου
να έχουν την ίδια
υπαρξιακή διαχείριση με αυτούς,
όλοι
χέρια μου
χορεύω και πέφτω
πέφτω και χορεύω
κάποτε ένα πρωινό
έφυγα από ένα σπίτι στην Αγία Παρασκευή,
ήθελα μία λεμονάδα και βγήκα στο δρόμο
όταν επέστρεψα
όλα τα σπίτια ήταν ίδια
ίδιος ο αρχιτέκτονας
και δεν γύρισα ποτέ
το έντερο μου σφίγγεται
και δακρύζει
το ανθρακικό

3 εργάτες πέθαναν προχθές
ένα βίντεο
κάπου στο διαδίκτυο
έδειχνε κάτι μαντραχαλάδες
να βαράνε με σφυριά τα τζάμια
στο πάτωμα των γραφείων της εταιρίας
θα ήθελα να είμαι ένα απ’ αυτούς

κατεβαίνοντας την Εθνική Αμύνης
με έπιασαν τα κλάματα, γι αυτούς
δεν μπορούσα να σταματήσω
το φανάρι σφύριξε αδιάφορα
και ένα φορτηγατζής
με έπιασε απ το χέρι
τι χέρι
σφυρί κι ατσάλι
πλαστικό

δεν υπάρχουν άγγελοι σου λέω,
είδα με χαρά τον τελευταίο
το σπίτι
το σπίτι
το σπίτι
ποιο σπίτι ;
θέλω να χτυπήσω το ηχείο
μέσα σε κάτι χαλάσματα
μέσα στην πόλη

μία μέρα μετά

υπάρχει ένα στενό με γάτες
στο κέντρο της πόλης
τσουκνίδες έχουν στις
άκρες των πολυκατοικιών
οι γάτες έχουν πληγές
σε λαιμό και πόδια
γλείφουν η μία την άλλη
και μετά ετοιμάζονται
για τις επόμενες επιθέσεις
τους
συνεργεία καθαρισμού αποτελούμενα
από νέους χαρούμενους άντρες
περνάν από μπροστά μου

βαδίσαμε μόνοι μας
σε τόσα διαφορετικά σπίτια
γιατί ο τόπος ποτέ δεν ήταν
δικός μας,
αλλά τελικά μόνο σε μας
άνηκε γιατί εδώ ζήσαμε τον κάθε
πόνο και τις στιγμές τις κουβαλάμε
όχι για λόγους φροντίδας αλλά για
λόγους μίσους

υπάρχουν και πολλοί και πολλές
που θέτουν ζητήματα αποκλίσεων ομοιομορφίας
“Αν δεν ταιριάξεις στο μικρόκοσμο μας,
στο διάολο” φωνάζουν στις επετειακές
φιέστες τους

σήκωσα το σκέπασμα
και με κλειστά τα μάτια
περπάτησα 46 χιλιόμετρα
και άνοιξα την πόρτα του
ψυχιατρείου

μάτια μου

οι ελεύθεροι επαγγελματίες είναι φίλοι μας

ΜΙΚΟΝΟΣκάποτε κάποιος στην κουζίνα
ενός σπιτιού με καθρέφτη στο
πάτωμα μου είπε ότι στη
μεταμοντέρνα εποχή που
διανύουμε η τάξη
είναι ζήτημα επιλογής.
Ίσως έχει δίκιο σε ένα βαθμό
σκέφτηκα πετώντας του τα σάλια
μου στο πρόσωπο του.

κάποιος κάποτε,
ζώντας σε μια πρωτοκοσμική χώρα
που πεθαίνουν χιλιάδες μετανάστες
στα νερά της και άλλοι τόσοι ορθά αποτελούν το εργατικό
υποκείμενο της υπόθεσης και άλλοι τόσοι ντόπιοι δεν
μπορούν να τραφούν
και άλλοι τόσοι και τόσες
δεν αντέχουν να κάνουν βήμα απ’ την εξώπορτα τους
γιατί γιατί ,
αποφάσισε
ότι η πάλη των τάξεων έχει πεθάνει.

Ας κάνω πως τον πιστεύω. Ίσως να την βγάλω πιο εύκολα.
Ίσως και όχι γιατί το ζήτημα ανάγκης ή επιθυμίας έχει προσπελαστεί από καιρό.
Επιθυμία που δεν έχει σχέση με το τι θα ζήσουμε
αλλά με ότι ήδη έχει καταπιεί όλες τις μικρές μας στιγμές. Που δεν θα ζήσουμε.
Εκτός αν. αυτό το αν ρε γαμώτο.
αυτό το αν.

η αρχή

Δεν είμαστε στο μέλλον, ούτε στο παρόν,
ταξιδεύουμε κάπου το νεοφιλελεύθερο
μεταμοντέρνο καπιταλισμό που
ρουφάει τα πάντα.
Τα πάντα είναι παρεξηγήσιμα εδώ.

Κάποιες επιλέγουν να βάζουν βόμβες,
άλλοι να φτιάχνουν εναλλακτικά μαγαζιά,
άλλοι να κάνουν τέχνη και κοινόβια,
μερικές να μαζεύουν δεκάδες ζώα απ’ το δρόμο,
πολλοί και πολλές δημιουργούν ανεξάρτητα
έντυπα που φτάνουν απ’ την Βαλαωρίτου μέχρι
και τις καταλήψεις.

Όλα μυρίζουν υπαρξιακή διαχείριση και
πολλές φορές είναι και το μόνο που μένει.
Ή ήττα έχει πέσει βαριά πάνω σε πολλά
καμμένα πολιτικά κεφάλια. Εμείς επιλέγουμε
να την αντιμετωπίσουμε ως μία βασική παραδοχή
της εδώ ύπαρξης και ως το βασικό έναυσμα
εκκίνησης του αγώνα.
Αγώνα που τρέφεται απ’ την μνήμη,
την συλλογική που θάφτηκε,
την ταξική που φαντάζει μπανάλ,
τη μνήμη που ξέρει να αναγνωρίζει
τα σημάδια στα σώματα μας και
τα τριξίματα μες στα κεφάλια μας,
ξέροντας καλά πώς οι νησίδες
υπαρξιακής ελευθερίας ,
που αναφέραμε πρωτύτερα,
δεν είναι μόνο υλικές αλλά
τείνουν να ξεχνούν ότι η
καπιταλιστική διαχείριση
συνεχίζει να πέφτει καθημερινά
πάνω στα κεφάλια μας.
Εκτός απ τις στιγμές των δικών
μας πάρτι βεβαίως βεβαίως, που
όμως μόνο μια ανάσα μας δίνουν
για να αφήσουμε αυτό που μας
τρώει να μας κατασπαράξει.

 

Παιδάκι μου , ηρέμησε

koritsiΌλα τα τενεκεδένια μεγάφωνα ,φτιαγμένα απο αγνά σκουπίδια και απο ανθρώπινα χέρια,έβγαλαν μια στριγγλιά : ΗΡΕΜΙΑ

ΜΑΜΑ

Mια βελούδινη ανδρική φωνή τρεμόσβηνε στην ατμόσφαιρα: “Οι ωραίοι άνθρωποι λοιπόν.

Γειά χαρά απο μας.”

 

 

 

Στη συνέχεια πετάχτηκαν φειγ βολάν με αισθητικές παροτρύνσεις απο τις στέγες των σπιτιών σε κεντρικούς δρόμους της κοινότητας. Κοινότητα μετονομάστηκε η πόλη. Το μέγεθος δεν άλλαξε.

Πετάχτηκαν με αυτόν τον τρόπο προκειμένου να τιμηθεί και να αφυπνιστεί η μνήμη της προεπαναστατικής οργάνωσης 17 Νοέμβρη που έπρατε ανάλογα με τις προκυρήξεις της στο κέντρο της Αθήνας στη διάρκεια της μακροσκελούς(εν μέσω εξετάσεων)απεργίας των εκπαιδευτικών το 1990.

Βέβαια πρέπει να σημειώσουμε κάτι, ο νέος αυτός κόσμος αποτελείται απο ιδιώτες, που ήταν ενταγμένοι τυπικά στην ευρύτερη κοινότητα του αγώνα της τότε εποχής. Απόβλητοι στην ασφάλεια των κοινωνικών υποσυνόλων. Ούτε ρουθούνι δεν έχασαν, ήταν αυτοί που έπρεπε να μείνουν για να καταγράψουν την ιστορία. Να μην χαθεί η μνήμη τότε φώναζαν. Χάθηκαν όμως όλοι όσοι αγωνίστηκαν.

Πάντα σε κάθε εποχή υπήρχαν αυτοί που κουβαλάνε παραμάσχαλα τις επαναστατικές θεωρίες όλο το βιος τους αλλά δεν θα ξόδευαν και λίγο τη ζωή τους γι αυτές. Οι ιδέες, άλλο ένα κεφάλαιο στην υπαρξιάκη ατζέντα. Οι ιδέες, να στροβιλλίζονται στον αέρα και μην έρχονται ποτέ σε επαφή με την πραγματικότητα. Ο κόσμος της πληροφορίας. Ο κόσμος της κεφαλοποίησης των ιδεών. Η αγάπη για την θεωρία. Η θεωρία για την θεωρία. Η θεωρία χωρίς επαφή με την κίνηση. Η θεωρία στο διάστημα. Το μεταμοντέρνο, ο θάνατος της καθημερινής ζωής. Ο θρίαμβος του νεοφιλελευθερισμού, ο άνθρωπος για τον άνθρωπο. Ο άνθρωπος της διαχείρησης, του όσο με παίρνει και για όσο. Ο άνθρωπος της απίστευτης βίας του να κοιτάς τον εαυτό σου,να κάνεις “δουλειά” με τον εαυτό σου. Μετά το post δεν έχει stop. Πάντα όμως σε κάθε εποχή υπήρxαν αυτοί που κουβαλάνε παραμάσχαλα τις επαναστατικές θεωρίες σε όλο το βιος τους αλλά δεν θα ξόδευαν και τη ζωή τους γι αυτές. Δυστυχώς ή ευτυχώς, αυτοί είναι που συνήθως επιβιώνουν.

“Οι ωραίοι άνθρωποι
 

δεν αγχώνονται

δεν γυρίζουν με σπασμένο πρόσωπο να σε κοιτάξουν

δεν τρέμουν κάτω απ το κρεβάτι χωρίς καν να έχει κρύο

οι ωραίοι άνθρωποι κοιμούνται , συζητάνε , κάνουν σεξ , γελάνε , ταξιδεύουν , κάνουν πάρτι

συζητάνε δεν μιλάνε

μπορούν μόνοι τους και μαζί με άλλους , μπορούν με αλκοόλ ή και χωρίς , αντέχουν τις αψιμαχίες

και στηρίζουν πάντα τα λόγια τους

ακόμα και όταν δεν τα χουν σκεφτεί

και αν κάποια στιγμή το χάσουν, τρέχουν και παραδέχονται το λάθος τους

με λίγο νάζι

προκειμένου να περάσει γρήγορα

οι ωραίοι άνθρωποι ζουν εδώ και τώρα

είναι άνθρωποι της στιγμής και έχουν φροντίσει καλά για το μέλλον

συναντιούνται με άλλους ωραίους ανθρώπους που τους μοιάζουν και κάθονται γύρω από τραπέζια

πάντα σε παραλληλόγραμμο κύκλο

εκεί οι απέναντι μιλάνε για τους απέναντι και οι άλλοι απέναντι για τους άλλους απέναντι

και όταν αλλάξει η φορά του ρολογιού , αλλάζουν και οι θέσεις

πετάνε ατάκες κοφτά και γελάνε πριν τις αφήσουν να πέσουν κάτω

κανένας ωραίος άνθρωπος δεν έπαθε ποτέ κρίση πανικού

αλλά κάποια στιγμή που αυτοί είδαν κάποιον κοντά στο πάτωμα

με σπασμένο πρόσωπο και με μαύρους κύκλους να παθαίνει κρίση πανικού

του παν αμέσως να ξεκολλήσει για το καλό του

γιατί τους χαλάει και την ωραία αύρα τους

ο κόσμος πια έχει αλλάξει και μπορούνε να ζήσουν αυτοί καλά”

765 μέρες στον έξω κόσμο

gynaika

765

Οι άντρες και οι γυναίκες μαζεύονται στον κήπο ,
στο εσωτερικό της πολυκατοικίας,
τριτό-τέταρτος, και μιλάνε για το τι είδαν σήμερα
στις κάμερες παρακολούθησης.
Όλοι ζούνε σε ζευγάρια
και είναι ευτυχισμένοι.
Μοιράζονται φως-νερό-τηλέφωνο
και λίγο κενό χρόνο.
Μια κοπέλα παρατήρησε έναν νεαρό
να τρέχει πάνω απ το όριο ταχύτητας.
Το συζητούσαν μέχρι το πρωί,
δεν ξέραν τι να κάνουν.
Έβαλα τα γάντια μου,
κοίταξα δύο φορές
πίσω μου
και έφυγα.

765

Πλέον μαζεύουν τα αποτυπώματα
απ’ τα σκουπίδια στο δημόσιο χώρο.
Μετά ήρθε η βάση δεδομένων.
Είχε 5000 αποτυπώματα μόνο στην περιοχή του κέντρου.
Μια μέρα συνελήφθησαν όλοι όσοι
κάθονταν σε πλατείες, πάρκιν και
σε ουρές δημοσιών υπηρεσιών.

Το ΙΚΑ και η γραφειόκρατια του
δεν υπάρχει πια. Οι άνθρωποι
δουλεύουν μέχρι τα 100.
Είναι καλιτέχνες.
Τα πάντα είναι τέχνη όπως
λέγαν παλιά οι ελευθεριάκοι.
Το σφυρί στο αμόνι, το σκουπιδιάρικο
η πωλήτρια αεροπορικών εισητηριών,
η μάνα με το παιδί που δεν θέλει
να πάει στο σχολείο, η βαρεμάρα
μετά απ’ το σεξ.
Όλα μπορούν να περιγραφούν
απ τους ανθρώπους που τα ζουν.
Όλοι είναι ίσοι πια και ο κόσμος
πάει μπροστά.
Βήμα ταχύ.

Οι κρατούμενοι από τις
φυλακές Αγίου Στεφάνου
στην Πάτρα πήραν το βραβείο
της κριτικής επιτροπής για
ντοκιμαντέρ στο φεστιβάλ του
Sundance.

Το σύνθημα άλλαξε.
Η ευτυχία που θα
γινόταν η εκδίκηση μας
πήρε αριθμό ενεστώτα.
Ο χώρος επιβίωσης μέσα
στην πόλη. Οι ψεύτικες
κομμούνες συντήρησης.
Αυτοί που αγωνίζονται,
δεν είναι πια οι καταπιέσμενοι.
Είναι αυτοί που επιβιώνουν.
Που παίρνουν το χρόνο και το χώρο τους μέσα στο έκτρωμα.
Γιατί μπορούν.

20 χρόνια πριν
Οι συνομωτικοί κανόνες
αντικαταστάθηκαν απ’την συνομωσία
την ίδια
Οι πολιτικοί κρατούμενοι ξέφτισαν
και μόνο τα όπλα τους φαντάζαν
καθαρά πλέον
Η αλλεγγύη αντικαταστάθηκε απ’
τον συναισθηματισμό
Η πολιτική
θεωρία απ’ τον ακαδημαϊσμό

το τέλος της ιστορίας
το τέλος της ιστορίας
ουρλιάζει πλέον μέσα απο
σπασμένα τζάμια
καταλήψεων

ΠΑΡΑΚΑΛΟΥΜΕ ΠΕΡΙΜΕΝΕΤΕ
ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΕΠΕΞΕΡΓΑΖΕΤΑΙ ΤΙΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ
ΠΟΥ ΤΟΥ ΔΩΣΤΑΤΕ

Το καλό το μπλέντερ όλα τα αλέθει

Η ιστορία, τα εργαλεία.
Η ήττα της αποδοχής,
ότι ο κόσμος προχωράει.

1733
άτομα
φυλακίστηκαν για την καταστροφή
δημοσίου χώρου.
Στην συνέχεια ήρθαν τα ρομπότ
και οι ηλεκτρονικοί κάδοι.

Ο αντικρατικός αγώνας έχει αφεθεί
στα χέρια φασιστών.
Αυτοί φτιάχνουν μικρές ομάδες κρούσης
και επιτίθονται σε κρατικό-καπιταλιστικούς στόχους.
Ομάδες συγγένειας.
Ευέλικτα και ασυμμετρα, όπως κάναμε
παλιά εμείς.

22 Μάη : Οι αναρχικοί προστατεύουν
την βουλή απο πλήθος φασιστών και
άλλων αγανακτισμένων πολιτών.
Δονείται πάλι ο αέρας του Συντάγματος
απο το γνωστό σύνθημα.
Ακούγεται ότι ανάμεσα
στους διαμαρτυρόμενους
υπάρχουν κάποιοι εναπομείναντες
μηδενιστές απο την τότε εποχή.

Το παρακράτος άλλαξε μεριά.

765
Το κόμμα επιτέλους αποκαταστάθηκε
στα μάτια του λαού για την περιφρούρηση
της βουλής το 2011.

Τότε απέναντι στις αλυσίδες
του βρισκόντουσαν πατριδοκάπηλοι,
αναρχικοί,αριστεροί και αγανακτισμένοι πολίτες.
Κάποιοι το είχαν δικαιώσει από το 2014,
Ουκρανία θα γινόμασταν αναφωνούσαν.

Οι νέοι πλέον βγαίνουν
απ τα σπίτια τους
μόνο όταν υπάρχουν προβλήματα δικτύου.
Άμα το πρόβλημα κρατήσει
πάνω απο 2 μέρες τότε
γίνονται μετανάστες
πόλης.
Όπου εκπέμπει
το σήμα.

Τα χέρια μου αρχίζουν
να κοβόνται απο την
αχρησία. Το κεφάλι μου
βούϊζει απ’ τις ζωές των δίπλα μου.
Μου θυμίζουν χαρούμενες μέλισσες.
Το μελίσσι δίπλα
σε φουγαρο εργοστασίου
και μία σοπράνο να
βγάζει την άρια την ώρα
που ξημερώνει στο μαύρο τοπίο.

Σφίγγω με τα χέρια το έντερο μου
χωρίς να κόψω το δέρμα και σκέφτομαι
ότι η μόνη ελπίδα δικαιοσύνης είναι
ο καρκίνος που εξαπλώνεται.

765
ανενεργές topless
λιάζονται σε κέντρα απομόνωσης
σε ταράτσες καταλήψεων.
εδώ και 12 χρόνια τα στήθη
αφαιρούνται λίγο μετά την κύηση
για τυχόν προληπτικούς όγκους
οι γυναίκες πλέον έχουν ίσα
δικαιώματα όσο αφορά το καρκίνο
του μαστού

765

επαγγελματίες λογιστές εντάσσονται,
κατά την διάρκεια των διακοπών των Χριστουγέννων,
σε ανταρτικές ομάδες ,
χωρών του 4ου κόσμου
προπληρώνοντας στο κράτος την ειδική σύμβαση
διαγραφής αδικημάτων-διάρκειας 15 ημερών

Τα πόδια μου θολώνουν
πρέπει να φιλήσω τους πάντες
ζω στον χωροχρόνο της ελπίδας,
ο “χώρος” μόνο χώρο μας έδωσε
να εκτονώσουμε τις επιθυμίες μας
είμαστε ασφαλείς

στο λεωφορείο για δυτικά
όλοι έτρεμαν
τρέκλισα και γω για να τους μοιάσω
να μην λέν ότι “αγωνίζομαι” για άλλους

765

4ος' όροφοςsΟι εξαφανισμένοι ηλικιωμένοι που δείχνουν στις τηλεοράσεις
του “ΥΠΟΓΕΙΟΥ” δεν είναι νεκροί , ούτε περιπλανώνται τρελοί
μόνοι μες στις πόλεις. Απλά αποφάσισαν να φτιάξουν μια δική τους
πόλη κάτω απ τις πόλεις μας για να μην νιώθουν πλέον το βάρος τους
πάνω σε εμάς τους ζωντανούς. Ο ασημένιος συναγερμός που εξέπεμπε
σε τηλεόρασεις στον “ΥΠΟΓΕΙΟ” και έκανε μουντά τα πρόσωπα των
χρηστών του δεν έχει λόγο ύπαρξης πλέον.

Υπάρχουν σιδηροδρομικές γραμμές πάνω απ’ την πόλη.
Τα κουτιά που κινούνται πάνω στις γραμμές καταλήγουν
σε ανελκυστήρες που καταλήγουν στο εσωτερικό του
κάθε κτιρίου. Κάποιοι οδηγοί αστικών τρελάθηκαν
φόρτωσαν πλήρωμα μεθυσμένους χωρίς να τους κόψουν
εισιτήριο και έτρεχαν πάνω κάτω στην Αθηνών – Θεσσαλονίκης.

Όλοι έχουν γενέθλια κάθε έξι χρόνια. Η διάταξη ισχύει από φέτος.
Έχουν κυκλώσει όλα τα πεζοδρόμια με σύρματα , για να μπορούν
να βλέπουν αλλά να μην αγγίζουν. Πλέον η το προιόν καταγράφεται
στον αμφιβληστροειδή με βάση το χρώμα του ματιού και μοιράζεται
δωρέαν επειδή “η ευτυχία δεν κρύβεται στα υλικά”.
Οι γαλανομάτες έπεσαν
για πρώτη φορά έξω στη μοιρασιά.

Οι δικαιούχοι-συνταξιούχοι βαρέων και ανθυγιεινών λόγω βραδινών συνελεύσεων
μπορούν να περνάνε απ τα γραφεία της Κινηματικής Εξυγίανσης
κάθε τετάρτη μετά την καθιερωμένη μικροφωνική :
Ναυαρίνου –
Τσιμισκή.

Η Τάιρα, έγχρωμη παρουσιασιαστριά και μοντέλο
ζήτησε την άδεια απο το ελληνικό κράτος
να φωτογραφηθούν τα μοντέλα της ως λεπρές
στην Σπιναλόγκα για να απο-ενοχοποιηθεί
η ασθένεια και να επισημανθεί η τραγική
αυτή η ιστορία.
Το ελληνικό κράτος αρνήθηκε.
“Ποιός Γκυ Ντεμπώρ ρε μαλάκα και
κοινωνίες του θεάματος. Τάιρα φίλε
μόνο Τάιρα”
Μου είπε ένας μερικώς συνδαιτυμόνας
στο πάρτι για το θάνατο και την Ανάσταση
του Πασόκ. Ήταν λίγο πριν τις εκλογές της
αλλαγής του τότε.

Την νύχτα εκλογών χώρισα.
Είχα να ξανακάνω σχέση απο τα 16.
Έχω πολλές εμμονές για να αποδεκτώ
κάποιον στη ζωή μου χωρίς να πολεμάω.
και όλα πόλεμος είναι
Πρέπει οπωσδήποτε να τα καταφέρω
μέχρι την ηλικία των 25.
Το διάβασα σε ένα άρθρο και
όλοι γύρω μου επιβεβαιώνουν
το ίδιο.

Η φιλανθρωπία έχει αλλάξει
μορφή.Πρώτα ήταν τα δικαιώματα
για τα άτομα με ειδικές ανάγκες,
μετά περάσαμε στον 3ο κόσμο,τώρα
όλα κινούνται με συστήματα
προνομίων.

Οι κωφοί
και οι ανάπηροι κρίθηκαν ως οι λιγότερο
προνομιούχοι από το υπουργείο Ανθρωπισμού
διότι δεν μπορούν να απολαύσουν έτσι
όπως πρέπει ενα σωστό ναρκοπάρτι.
Πόσα απο αποθεματικά ταμεία
θεσμεύτηκαν για τη σωστή διαμόρφωση
όλων των πιθανών εγκαταλελλειμένων
χώρων της ελλαδικής επικράτειας.
Η έρευνα κυρίως εστίασε σε
εγκαταλλελειμένα εργοστάσια
και καπναποθήκες.

Στρατιώτικοι ιατροί κάνουν αιτήσεις
προς την κοινότητα του αγώνα για την
στοχοποίηση τους λόγω της στρατιώτικης
ταυτότητας.

Μετά απο λίγο καιρό ξεκίνησαν διαμαρτυρία
και οι ελεύθεροι σκοπευτές. Ο κλιντ Ιστγουντ
είχε βοηθήσει παλαιότερα στην διερεύνηση
της κοινωνικής καταπίεσης πάνω σ’ αυτό
το επάγγελμα.

Οι μπάτσοι ακόμα υπάρχουν.
Σε πολύ ακραίες περιπτώσεις κάνουν
συλλήψεις. Κάθε φορά εξηγούν στους
συλληφθέντες τις κοινωνικές ρίζες
του αιτίου των πράξεων τους πριν
τους βάλλουν χειροπέδες. Είναι
υποχρεωτικό. Ο Τάκης όταν συνελλήφθη
δεν άκουσε τους λόγους τους οποίους
έκλεψε. Έκανε μύνυση στον αστυφύλακα.
Ο αστυφύλακας φυλακίστηκε για 1 μήνα.

Όταν περνάνε περισσότερο χρόνο μαζί
οι άνθρωποι δένονται.
Ολα είναι οικονομία,
όσο περισσότερο περάσω με κάποιους
τόσο μεγαλύτερη οικειότητα, δέσιμο,
αγάπη.

Έτσι με φτιάξανε, δεν μπορώ να κάνω
αλλιώς.Όταν είμαι στο πάτωμα, και
είμαι συχνά.

Στις κεντρικές φυλακές ,εν τέλει αυτοί που φυλακίζονται,
αποκτούν αργά αλλά σταθερά ταξική συνείδηση.
Οι δεσμοφύλακες,οι δάσκαλοι και
ο διευθυντής κυρίως, ο οποίος είχε περάσει απ ‘την Μακρόνησο
ως κρατούμενος και κατανοεί καλύτερα τα βάσανα που περνάνε,
τους βοηθούν ο καθένας με τον τρόπο του.
Το εγκώμιο του εγκλήματος.

Σημειώσεις :
Η τέχνη μπορεί να αλλάξει τον κόσμο τελικά!
Η αλλαγή του κόσμου έχει περιοριστεί στην αλλαγή του ατόμου

1.Ο Μαρξ δεν πέθανε ποτέ,
απλά έγινε εργαλείο του
καπιταλισμού.

2.Ο ΕΛΑΣ έγινε η ΕΛΑΣ
Η αστυνομία πήρε τη
θέση της αντίστασης
όλα μεταστράφηκαν
όλα αλλοιώθηκαν

3.η ταξική μνήμη
κουρελόχαρτο
στον κόσμο της πληροφορίας,
για χάρη λίγων
ωρών στο διαδίκτυο,
για χάρη της λίγης
ηρεμίας

4.Δεν θα χορέψουμε ποτέ
χαλαρά ,
πάντα θα ατενίζουμε
ο ένας τις κινήσεις
του άλλου
ή μάλλον
τις δικές μας.
γλυκό.

5.Η ανάγκη μας για ουτοπία,
έγινε ανάγκη για ένα στείρο
αντικειμενισμό
Ρεαλισμός
η πραγματικότητα όπως έχει
διαμορωθεί απ’ την ιστορία
Ρεαλισμός
η ιστορία μόνο μέσα απ’ τις
ήττες μας

6.Το άτομο πάνω απ’όλα
και οι πληγές του
το δικό μας
συγχωροχάρτι.

Θεωρήθηκε Επισήμως !
Οι καλλιτέχνες προκειμένου να αναγνωριστούν
απ’ το κράτος ωφείλουν να πραγματοποιήσουν
τουλάχιστον 40 εμφανίσεις στα πλαίσια στήριξης
του ανταγωνιστικού κινήματος.
Κάποιοι απ’ τους πρωτοπόρους
της avant είχαν πιάσει το νοήμα
πριν απ’ την επίσημη θεώρηση και
είχαν παρεισφρύσει στο κίνημα
παριστάνωντας τους αναρχικούς.