Ένας σαστισμένος Ρώσος προλετάριος που μετανάστευσε από την Κρήτη στο Βερολίνο

“Πάλι χθες το βράδυ κατάπια μισό γραμμάριο χόρτο στριμμένο σε τσιγάρα, το δωματιό μου μυρίζει σαν τασάκι και ο πονοκέφαλος μου λέει οτι πάλι δεν ήπια αρκετό νερό πριν παω γι ύπνο. Έχει περάσει μεσημέρι και βγαίνοντας απ το σπίτι οι συνηθιές μου με πίθουν ότι έχω ήδη αργίσει. Πόσο ρεμάλι εχω γίνει αραγε; Ζαλάδα πρωινού τσιγάρου στη συνηθισμένη διαδρομή για δουλειά.

Περπαταω με βημα ανεμελο και γοργο χωρις να καίγομαι πλεον από τον ήλιο, μου φαίνεται αδύναμος, είναι εκεί απλά για να κρατάει μια εσάνς καλοκαιριού. Καίγομαι απο τα βλέματα του περαστικού κόσμου. Εκεί στα γραφικά στενα γεμάτα γραφίτι και δέντρα δεκαετιών, τα βλέματα διαρκουν 1 δευτερόλεπτο, αυτο το δευτερολεπτο που σε γρατζουναει στο στίθος. Δεν υπάρχει κανείς να μου πει με ενα απλό βλέμα “Είναι ωραία”, ούτε “Πας δουλεια? Και γω! Αντε να δούμε τι θα δούμε πάλι σήμερα…”, ούτε ενα ελάχιστα πονηρό “Γεία σου”. Κυριαρχεί το βλέμα υπεροψίας, αυτό το βλέμα που σου λέει “Εγώ και η φάση μου”, το βλέμα ελέγχου “Εγώ αποφασίζω πότε θα επικοινωνίσουμε και πως”, βλέμα πολιτικής ανατροπής “Αν μου χαμογελάσεις είσαι επιβλιτικός σεξιστής”, βλέμα πλήρες αυτοπηπιθεσης “Αν νομίζεις οτι δεν είμαι όμορφος, είσαι απλά ένας lookist”. Γαμω τις φασεις! Προσέχετε τη πολιτικαν κορρέκτ γλώσσα σας τόσο, που κοντεύετε να την καταπιειτε. Έτσι κ γω, χαμογελαω μονος μου και περπατάω σα το κοράκι χαζευοντας σας και τα λαμπερα σας τα στολίδια.

Στο επόμενο στενό οι πειρατες της πολης ηδη εχουν ξικινησει το αραγμα και τη μπυροποσια, παιδια με ραφτα λογοτυπα στα τζιν μπουφαν τους, στρετσινγκ πιρσινγκ κ ταττου, μαρκυ μαλι που εχει γριζαρει εδω και χρονια. Κοινωτητες υποκουλτουρων που διεκδικουν πισω τον τοπο τους, τη γειτονια τους. Οχι, λάθος, ειναι σκετο “διεκδικουν” χωρις το “πισω”. Το “πισω” που βλεπουν ειναι οι ανθρωπινες σχεσεις που ειχαν αποκτησει μεσα στην υποκουλτουρα τους που περιλαμβανει και το μαζαγι σαν μεσω συνευρεσης και επικοινωνιας. Πλεον σκετο διεκδικουν να κανουν τη φαση που γουσταρουν και το εχουν καταφερει κιολας αρκετα καλα. Το μαγαζι στο οποιο αραζουν, εχει αναρχηκες και αριστερους θαμονες, ειναι αρκετα ευεσθητοποιημενο προς τα προβληματα της εποχης μας, οι εργαζόμενη κανουν πολιτικη συνελευση για να κουμανταρουν αυτες τις ευεσθησιες μαζι με τη διαχηριση του μαγαζιου, τα αφεντικα ειναι αποκλησμενα απο τη συνελευση και σχεδον αφανης, κανεις δε θα κοιταξει περιεργα τον κοσμο που αραζει εκει, κανεις δε θα κανει ενα κακοβουλο σχολιο προς τες υπαληλες ή τες θαμονες πελατες.”

Γλυκό βερολινάκι

Εδώ οι πάνκηδες ζητάνε πίσω τον τόπο τους έτσι όπως ήταν παλιά, κάπως σαν τους κρητικούς που θέλουν η γη τους να μείνει ανέγγιχτη. Εδώ που αναρχικοί φτιάχνουν μπαρ και οι εργαζόμενες κάνουν συνελεύσεις για να εμπλουτίσουν τα πολιτικά περιεχόμενα της εργασίας της τους μέσω της βιτρίνας των μαγαζιών τους. Εδώ που οι άνθρωποι προσέχουν τη γλώσσα τους, τόσο που κοντεύουν να την καταπιούν και φλετάρουν μετακινώντας τα ακίνητα σώματα τους στο χώρο. Εδώ που όλοι ξυπνάνε και κοιμούνται, ενώ ταυτόχρονα ονειρεύονται το project που θα φτιάξουν και θα τους επιδοτούν μία ζωή. Εδώ που η πολιτική υπάρχει μόνο μέσω της αναπαραγωγής του εναλλακτικού κεφαλαίου και υπάρχουν τουαλέτες για 100 φύλα (γιατί όχι άλλωστε;). Εδώ που οι σερβιτόροι συγκατοικούν με τα αφεντικά τους και βρίσκονται σε πολιτικές συνελεύσεις μετά το σχόλασμα. Εδώ που οι άνθρωποι δεν είναι συντηρητικοί γιατί έχουν αγκαλιάσει όλου του κόσμου τα ναρκωτικά. Εδώ που για την κάθε ταυτότητα υπάρχει και ένα ξεχωριστό εισιτήριο και η κάθε επιθυμία δικό της τρόπο αποταμίευσης. Εδώ που για να εργαστείς σε δημόσια υπηρεσία πρέπει να δηλώσεις ότι δεν έχεις συμμετέχει σε τρομοκρατικές πράξεις και ότι δεν θα κινηθείς ενάντια στο κράτος σου. Εδώ που η ιδιωτικότητα και ο προσωπικός χώρος θεωρούνται τα ύστατα αγαθά και που το αντίφα κράτος διαφημίζει όλα τα προγένεστερα εγκλήματα του, αναγνωρίζοντας όλες τις μειονότητες και βγάζοντας εκτατοντάδες χιλιάδες ευρώ απο ευαίσθητους τουρίστες. Εδώ που όλα επιτρέπονται γιατί όλα απαγορεύονται. Εδώ οι νύχτες δε διψάνε γι’ άλλες άγριες γιορτές.

“Πόσο θα ‘θέλα να ήσασταν εδώ, που σας χρειάζομαι”

poso tha thela

Επιστολή, Πέμπτη 30 Ιουνίου, 5:00, μέσα απ’ τη σκηνή

Τις τελευταίες μέρες υπάρχετε συνεχώς μέσα στις σκέψεις μου. Αυτό που βιώνω σε αυτήν την ουτοπική-δυστοπική, πλήρως καταναλωτική αλλά και με στιγμές φαντασιακής ελευθερίας, πίστα δεν μπορώ να πιστέψω ότι το ζω χωρίς εσάς.

Ο πρώτο λόγος ήταν γιατί απ’ την αρχή, μεταξύ τόσο χιλιάδων ατόμων με κυρίευσε μία τεράστια μοναξιά, τόσο μεγάλη ώστε να έχω οδηγηθεί γι άλλη μία φορά σ’ αυτές τις υπερβολικές περιγραφές.

Όσο και αν ανατρέχει κανείς στις στιγμές ερωτικής συνύπαρξης, αυτές λίγο η πολύ ανατρέχοντας πίσω ανακαλούν ένα παρελθόν που δεν εμπεριέχει την τωρινή μοναξιά. Η αναπόληση βασίζεται στο αίσθημα της έλλειψης, και η έλλειψη προέρχεται από μία παλαιότερη στιγμή που αισθανθήκαμε κάποιο είδος φαινομενικής “ ολοκλήρωσης”. Μίας ολοκλήρωσης που πολλές φορές δημιουργείται μετά το τέλος του βιώματος, που είναι σε μεγάλο κομμάτι φαντασιακή αλλά που εν τέλει εμπεριέχει μία κάποια αίσθηση του “ όλου” .

Τελευταία εξαιτίας και της χρόνιας έλλειψης μιας ερωτικής σχέσης “εμπιστοσύνης” στη ζωή μου και φυσικά λόγω της εκφραστικής ανάγκης να φτάσω σε ένα απτό συμπέρασμα σ’ αυτή τη θεωρητικό-συναισθητική ακροβασία που σας γράφω, συμπεραίνω ότι νιώθω αυτή τη μορφή της ολοκλήρωσης, κάποιες στιγμές, μέσα από σχέσεις που έχω με εσάς και με άτομα σαν και εσάς.

Δεν προσπαθώ να ανυψώσω τη μορφή “ φιλία” καθώς επίσης δεν θεωρώ τη σχέση μας οριοθετημένη από κάποια και μόνο ταυτότητα φιλίας. Το ότι η σιωπή πέρα από εκνευριστική είναι και ηλίθια, νομίζω είναι κάτι που έχει αναδειχθεί συχνά μέσα απ’ την επαφή μας. Απ’ τις φορές που μένω με ανοιχτά τα μάτια να ακούω αυτά που επικοινωνούμε η μία στην άλλη. Απ’ την άλλη ξέρω καλά ότι δεν σταματάμε να συγκρουόμαστε, να μην συναντιόμαστε, να ασφυκτυούμε, να ζηλεύουμε και να μουτρώνουμε ή έτσι νομίζω. Και αυτό μπορώ ονομάσω σχέση ως μορφή συνάντησης.

Μάλλον έτσι κι αλλιώς δεν είμαι ικανός να περιγράψω τη σχέση μας και ούτε θέλω να τη βάλω σε ένα τρίπτυχο σχήμα καθώς κάτι τέτοιο δεν ισχύει. Απλά σας σκέφτηκα μαζί γιατί ήξερα ότι ήσασταν μαζί και έτσι αποφάσισα να σας γράψω έτσι.

Όλα αυτά που βιώνω εδώ, στο καλύτερο φεστιβάλ του κόσμου όπως διαρκώς μου επαναλαμβάνουν γνωστοί και άσχετοι, με κάνουν να σας σκέφτομαι συνεχώς και κάποιες φορές μέσα απ’ τον “φανταστικό” ενθουσιασμό σας να προσθέτω και λίγο απ’ τον δικό μου να να νιώθω όμορφα.

Κάθε κατάσταση που βιώνεται στο σήμερα νομίζω ότι μπορώ να αφεθώ μέσα της μόνο αν προγενέστερα καταργήσω την αξία της. Ο κίνδυνος για την παρουσίαση της ελευθερίας και της χαράς ως κάτι που προκύπτει μόνο μέσα απ’ τα πενιχρά θραύσματα αυτού του κόσμου είναι ορατός. Ο συμπυκνωμένος χρόνος και χώρος πολλές φορές φορές μας αποσυμπιέζει και μας δημιουργεί μια ψευδαίσθηση περί στιγμών ελευθερίας. Στιγμές ελευθερίας σήμερα μπορούμε να φαντασιωνόμαστε εμείς, ο Ρωμανός όπως είδαμε παλιότερα ακόμα και ο ακροδεξιός στον Αγ. Παντελεήμονα όταν ζει κάτω απ’ το βάρος ενός κατασκευασμένου αλλά και μη φόβου.

Εμένα μου αρέσει να κοιτάζω απ’ την ανάποδη κάπως.
Είμαστε εμπορεύματα, συναντιόμαστε ως τέτοια, κατανοούμε ότι δεν υπάρχουν ξεπεράσματα μέσω κάποια αποκομμένης συνειδησιακής διαδικασίας και μέσα σ’ όλα αυτά ζούμε. Ζούμε όλες εκείνες τις στιγμές που διαλεκτικά συναντιόμαστε και αφήνουμε ένα κομμάτι μας διάτρητο προκειμένου να το τρυπήσει η άλλη (και ταυτόχρονα να τρυπηθεί απ’ αυτήν την διείσδυση).

Οπότε εδώ είναι σκατά και ταυτόχρονα αστείρευτα γεμάτα με υπέροχα αυτοργανωμένα εμπορεύματα. Θα ήθελα να τα βιώναμε όλα αυτά μαζί γιατί μαζί σας η φαντασιακή κοινότητα των ανθρώπινων σχέσεων γίνεται υλικότατη.

Καλά πόσο drama queen.

*1. Η έλλειψη είναι μεγάλο πράγμα. Ιδιαίτερα όταν έχεις φτάσει στο σημείο να βλέπεις ζευγάρια στο δρόμο και να βιώνεις μια ζήλια. Τότε η μορφή της αναπόληση μίας σχέσης ως αυταξίας περνάει στο πεδίο της φετιχοποίησης.

holiday communism 0.3

holiday communism 0.3

Μια κοπέλα στη μέση του πάρτι χορεύει μόνη για ώρα και χαμογελάει.
Ένας τύπος πάει και τη σκουντάει.
Μετά βάζει τα γέλια.
Αυτή τρομάζει και παίρνει ένα νευριασμένο αλλά ταυτόχρονα διστακτικό ύφος και του πετάει μια απαξιωτική ατάκα. Αυτός ενώ ταυτόχρονα συνεχίζει να γελάει με τους φίλους του, γι αυτό που έκανε, στη συνέχεια πάει κοντά της χαμογελώντας και αρχίζει να της μιλάει με επεξηγηματικό και απολογητικό ύφος. Οι φίλοι του κοιτάζουν πότε γελώντας με τα μάτια και πότε με ένα χαιρέκακο μειδίαμα.
Αυτή μετά τη σύντομη στιχομυθία τους γυρνάει μπροστά της. Μετά από λίγο καταλαβαίνει ότι δεν έχει κάποιον άλλο, γυρίζει, χαμογελάει και αρχίζει και χορεύει μαζί του. Αυτός συνεχίζει να μιλάει παιχνιδιάρικα ενώ χορεύει.

Το κλίμα μεταξύ τους θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως όμορφο.
Αυτή γυρνάει μπροστά και συνεχίζει να χορεύει με μεγαλύτερη ευχαρίστηση πια.
Μετά από δυο λεπτά, γυρίζοντας για να δει τον καινούργιο της φίλο, καταλαβαίνει ότι αυτός μαζί με τους φίλους του έχει εξαφανιστεί.
Γυρίζει συχνά και γυρίζει προς τα πίσω προσπαθώντας να συνειδητοποιήσει την απουσία του.

Αυτή είναι η ιστορία της ζωής μου.

Η αποξένωση που σε κάνει ζωντανό ακόμα και αν σε επιθυμούν άγνωστοι. Στις κοινωνικές σχέσεις, τις οποίες βιώνουμε, η μοναξιά ως κομμάτι σύνδεση με τον οποιοδήποτε. Η ατυχία του να αισθάνεσαι ζωντανός μόνο όταν είσαι αποδεκτός. Μόνο όταν σε επιθυμούν ακόμα και οι χειρότεροι μαλάκες του κόσμου. Πηγαίνοντας με τα νερά τους γιατί ακριβώς δεν έχεις δικά σου να σε κινήσουν.

Holiday communism 0.2

holiday communism 0.2
Στο μεταμοντέρνο κόσμο με στοιχεία ουτοπίας και δυστοπίας που οι άνθρωποι έχουν για εργασία
μόνο την απόλυτη και εντατική διασκέδαση τους, ανάμεσα σε μουσική, ναρκωτικά και πλήθος ανθρώπων.

Εδώ δεν επιτρέπονται οι καβγάδες, ούτε η αυθαίρετη πώληση ναρκωτικών από ιδιώτες,
εδώ τα παρεκκλίνοντα πεσίματα τιμωρούνται και η ένταση στη φωνή θεωρείται κατακριτέα.
Και όλα αυτά θα μπορούσαν να σε πετάξουν έξω απ’ τον παράδεισο.

Εδώ οι γερμανικές σημαίες πάνω στα κουτάκια μπίρας καλύπτονται από ροζ σπρέι
και οι οπαδοί των εθνικών ομάδων αναγκάζονται να κλειστούν μες στα αμάξια τους για να παρακολουθήσουν τον τελικό του παγκοσμίου κυπέλλου.
Οι straight άντρες βάζουν πάνω τους πούπουλα και χρυσόσκονη
και η κάθε κοινότητα περιφρουρεί το χώρο και την ομοιομορφία της.

Ο θρίαμβος του πολιτισμού και της δεκτικότητας.
Από κάτω απ’ τις απαγορεύσεις όμως, τα φαινόμενα κοχλάζουν.

Holiday communism 0.1

 

holidays communism 0.1Ακούω ασταμάτητα φερμουάρ να ανοιγοκλείνουν. Φερμουάρ κυρίως σκηνών, αλλά και τσαντών, sleeping bag, παντελονιών.

Η ζέστη σε καίει από μέσα προς τα έξω.

Όλοι είναι χαρούμενοι και φτιαγμένοι εδώ.
Αλλάζουν stage, γνωρίζοντας ανθρώπους και μιλάνε με όλους για τα ίδια θέματα. Έχουν ανακαλύψει ένα νέο κώδικα επικοινωνία. Άγνωστοι μεταξύ αγνώστων κατασκευάζουν μία νέα φυλή, η οποί δεν είναι έτοιμη να πετάξει όπως μία άλλη* κάποτε αλλά επιζητεί τη ζωή της στο τώρα.

Δε σκέφτεται το μέλλον, ούτε το παρελθόν. Ζει στη στιγμή διαγράφοντας κάθε προγενέστερη χαρά και λύπη. Διαγράφοντας κάθε γρατζουνιά και κάθε σημάδι.

Άλλωστε όλοι αυτοί έχουν ένα κοινό, μια μυστική συμφωνία τους ενώνει όλους αυτούς. Μια υπόρρητη συλλογική απόφαση.

Η κατανάλωση ενός κοινού προϊόντος.

Και εγώ πάλι άτυχος. Που δεν πλήρωσα το προϊόν και νιώθω μόνο και χωρίς κανένα ενδιαφέρον να το καταβροχθίσω.

Γιατί λείπουν όλες και όλοι αυτοί που με γεμίζουν καθημερινά με τη θλίψη και το μοίρασμα τους. Μόνο ένας είναι απ’ αυτούς στην απέναντι σκηνή, τον παρακολουθούσα για ώρα, αλλά δυστυχώς δεν τόλμησα να τον φωνάξω γιατί είχαμε διαφορετική βάρδια και φοβόμουν μην τον ενοχλήσω. Επιπλέον ήξερα ότι αυτός είχε αυτήν ενοχλητική αρρώστια της αυτοπεποίθησης που συχνά σε κάνει να ξεχνάς να δείχνεις εμπιστοσύνη στους άλλους.

Εδώ δεν δουλεύουμε εθελοντικά για τα παιδάκια στην αφρική, πουλάμε/ καταναλώνουμε, καταναλώνουμε/πουλάμε ναρκωτικά και ποιοτική ηλεκτρονική μουσική για να ενισχύσουμε τον κοινωνικό ανταγωνισμό.

Μετά όμως η μοναξιά οδηγεί στα ξένα βλέμματα. Άλλωστε ο ερωτικός είναι ο πιο κοινωνικά νομιμοποιημένος τρόπος για να έρθεις σε επαφή με κάποιον.

Αλλά ξέχασα, εγώ δεν γνωρίζομαι με όλους αυτούς τους ανθρώπους.
Δεν μπορώ να τους αγγίξω, ούτε να τους μιλήσω, είμαστε σε μια πολύχρωμη γυάλα και πρέπει να προσπαθήσω να γλιτώσω. Κλείνομαι στη σκηνή και αρχίζω και γράφω μέχρι να ξεραθούν τα βλέφαρα μου και να πέσουν.

Τον τελευταίο καιρό με προβληματίζει που δεν θέλω πλέον να ξεφύγω αλλά να ζήσω.

festivals, diverse architecture, nightlife, contemporary arts and a high quality of living

berlin simpleΣε ένα εναλλακτικό καφέ στο Kreuzberg πριν από 3 εβδομάδες απέλυσαν μια σερβιτόρα. Μετά από 2 εβδομάδες από το γεγονός, μία εργατική πορεία πέρασε από εκεί και σαν μορφή διαμαρτυρίας αλλά και στοχοποίησης του μαγαζιού, γέμισε το κτίριο με κόκκινες μπογιές. Πρόσοψη, τραπεζοκαθίσματα, παράθυρα, πόρτα ακόμα και μερικοί πελάτες έγιναν κόκκινοι.

Το χρώμα έσταζε παντού αλλά την επόμενη μέρα που είχε στεγνώσει λίγο η ιδιοκτήτρια έβαλε κάποιους απ’ τους εργαζόμενους να αρχίσουν να καθαρίζουν. Τους είπε όμως να καθαρίσουν μόνο τα παράθυρα και να αφήσουν τα τραπέζια, τις καρέκλες, τους εξωτερικούς τοίχους, την πόρτα ακόμα και κάποιους θαμώνες, γεμάτα με το κόκκινο χρώμα που είχε αφήσει πίσω της η διαμαρτυρία καθώς το μαγαζί είχε μείνει για πολύ καιρό χωρίς ανανέωση και αυτό το καινούργιο χρωματάκι θα έκανε το μαγαζί πάλι να μοιάζει με σύγχρονο έργο τέχνης. Μία βδομάδα αργότερα δικαιώθηκε, το μαγαζί ξαναγέμισε και είχε ακόμα περισσότερο κόσμο από πριν. Κανείς δεν έμαθε τι απέγινε η σερβιτόρα και αυτοί που διαμαρτύρονταν για την απόλυση της. Ίσως να είχαν γίνει και αυτοί θαμώνες του μαγαζιού. Βερολίνο είσαι.

Ο πιο συνήθης λόγος φυλάκισης εδώ είναι η μη δυνατότητα καταβολής του 3ου προστίμου για το τρένο. Την πρώτη φορά που σε πιάνουν χωρίς εισιτήριο το πρόστιμο είναι 60 ευρώ. Τη δεύτερη επειδή επανέλαβες την πράξη σου, γίνεται 120. Την τρίτη επειδή είναι εμφανές ότι το κάνεις κατ’ εξακολούθηση, γίνεται 600. Πολλοί λαθρεπιβάτες κατ’ εξακολούθηση δεν έχουν να πληρώσουν τα 600 και έτσι καταλήγουν στη φυλακή. Τα 2/3 των γερμανικών φυλακών γεμίζουν με ανθρώπους που δεν είχαν να πληρώσουν εισιτήριο στα μέσα μαζικής μεταφοράς.

Κάποιος φίλος, για χρόνια αγοράφοβικός, είπε ότι το Berghain είναι το μοναδικό μέρος που μπορείς να νιώσεις πραγματικά ελεύθερος. Και εμείς που περιμέναμε σαν χαζοί τον κομμουνισμό, μείναμε με ανοιχτό το στόμα και τρέξαμε και στολιστήκαμε μήπως και μας δεχτούν.

Πρόσφατα στο Berghain ένας dj έβαλε Britney. Χωρίς remix, χωρίς καμία αλλοίωση, χωρίς καν ενισχυμένο μπάσο. Πολλοί φρίκαραν, άλλοι σοκαρίστηκαν και σε κάτι λίγους άρεσε. Έγινε θέμα και συζητιόταν για βδομάδες σε όλο το Βερολίνο. Σιγά σιγά άρχισαν να οργανώνονται διαμαρτυρίες για να μην ξαναπαίξει αυτός ο dj. Ποτέ δεν έμαθα πια ήταν η κατάληξη του απλά ίσως ήταν ο τρόπος του να εκβιάσει την είσοδο της Britney στο μέρος που τα 2/3 του κόσμου τρώνε πόρτα.

Ένας καινούργιος νόμος για την αναβάθμιση της κοινωνικής δικαιοσύνης προτάθηκε πρόσφατα από τα πιο προδευτικά κομμάτια της γερμανικού κοινοβουλίου. Από εκεί που το κάθε άδειο μπουκάλι που μάζευε κάποιος τα βράδια από πλατείες έδινε 20 λεπτά μετά την επιστροφή στο μηχάνημα, προτάθηκε για τις άστεγες η τιμή της επιστροφής του κάθε άδειου μπουκαλιού να ανέβει στα 50 cent. Έτσι και λιγότερους καθαριστές θα χρειαζόντουσαν (που να πληρώνονται υπερωρίες) και οι άστεγες λόγω της συνεχής κίνησης από πλατεία σε πλατεία, από μπουκάλι σε μπουκάλι και από βράδυ σε βράδυ δεν θα πέθαιναν απ’ το κρύο.

Στο γερμανικό μετρό επιτρέπεται να είσαι όπως θέλεις και να κάνεις ότι θέλεις αρκεί να έχεις να πληρώσεις εισιτήριο. Μια άκρως συντηρητική και ρατσιστική εργατική τάξη θα ξεπηδήσει κάτω απ’ το γερμανικό έδαφος που την έχουν πετάξει τόσα χρόνια και θα τσακίσει τα πάντα. Όταν οι θετικές διακρίσεις της αστικής κοινωνικής γέρνουν προς την μεριά των μη προνομιούχων, τότε οι προνομιακές θέσεις αλλάζουν πλευρά. Ένας άντρας απ’ την Ρωσία και ένα κορίτσι απ’ το Βιετνάμ κάθονται και σε ένα συνοικιακό queer καφέ και συζητάνε τις διαφορετικές εκφάνσεις της μοναξιάς τους.