Είσαι τυχερός, ρε μαλάκα

CLASS WITHOUT WAR “Αν συμφωνήσουμε στο ότι θέλουμε να προσπαθήσουμε να την ορίσουμε
την σχιζοφρένεια πέρα από τη συνθήκη σύνθεση της ως κάτι που ωφείλει να αντιμετωπιστεί,
θα μπορούσαμε να πούμε ότι απλά είναι μια μη αποδεκτή συμπεριφορά σε ένα συγκεκριμένο κοινωνικό χώρο και χρόνο.”

Μου λέγαν ηρέμησε, μου λέγανε είναι όλα μες στο κεφάλι σου. Μου εξηγούσαν ότι πρέπει να ψαχτώ, να τα βρώ με τον εαυτό μου βρε αδερφέ. Μου λέγανε είναι απλά τα πράγματα, να μην αγχώνομαι. Μου λέγανε να το κάνω γι τον εαυτό μου.

Μάλλον τους ενοχλούσα. Μάλλον το κεφάλι μου που γύριζε τους ενοχλούσε. Το σπασμένο βλέμμα προκαλεί δυσφορία.
Έχανα τη συγκέντρωση μου σ’ αυτό το μέρος, περισσότερο απο ότι συνήθιζα γιατί πια δεν ζούσα μόνος και δεν μπορούσα να ξεσπάσω. Γιατί μόνο σε μένα και στη μάνα μου είχα μάθει να ξεσπάω. Ήμουν μάλλον σχεδόν βέβαιος ότι κανείς απο τους δύο μας δεν επρόκειτο να μ’ αφήσει.

Τρέχω, τρέχω, τρέχω, μια μικρή απογοήτευση καταλήγουν όλα, τρέχω
Μουσεία, αρχαιολογικοί χώροι, παραλίες, μπατσίνες που στέκονται για να τις βγάλουν φωτογραφία οι τουρίστες, επισκεπτήρια σε φυλακές ανηλίκων, γιαγιάδες σε κάμπινγκ τεσσάρων αστέρων με τα σεμεδάκια πάνω στην τηλεόραση, εργάτες 6η ώρα το πρωί μαζεύουν πέτρες απ’ την παραλία και περνάνε με τους φορτωτές δίπλα απ’ τα ξαπλωμένα μας κεφάλια και ηλικιωμένοι να επισκευάζουν ασταμάτητα Ducati.

Ήρεμη ένταση και τοσοδούλα θλίψη, νεύρα αρκετά προκειμένου η ιστορία να εξελιχθεί
σε θρίλλερ σαν τότε που έκλεισαν τα φώτα στη βίλλα στη Λευκάδα και βγήκες έξω με το μαχαίρι.

Περνάει καιρός και αυτός μας ξέπλυνε.
Το ήξερα απο πριν παρόλο που δεν έκανα κάτι για να το σταματήσω.
Ο χρόνος, η απόσταση και οι μανίες είναι καλό πλυντήριο.

Mεσήλικες βαμμένες απ’ τον κώλο ως τα νύχια με στρας φορέματα
στα blue star ferries στη γραμμή ελλάδα – ιταλία, το campin period
διαρκεί απο Μαϊο εώς Σεπτέμβριο χωρίς χρέωση.

Το κίνημα μου παίρνει και μου δίνει ψυχή.
Δεν προλαβαίνω να μετρήσω τις εργατοώρες.
Δεν αντέχω να με αγγίζουν πια.

Πρώτο βράδυ μετά απο 40 μέρες που έφτασα ζωντανός στο σπίτι.
Δεν ξέρω τι να κάνω.

Οι κοπέλες μου χαμογελάνε και εγώ φοβάμαι να σταθώ.
Οι άντρες μου ανοίγουν την αγκαλιά τους και εγώ τρέχω στο ποτήρι μου.
Περπατάω, περπατάω.
Κάθε μέρα αλλάζω 99 πατρίδες.
Άκουσα για έναν νέο που τον είχε πιάσει ένας ναυτικός και τριβόταν απαλά απάνω του,
αγκομαχούσε έντονα και μετά γέμιζε την πλάτη του με κάτι αηδιαστικά υγρά.
Εκεί που ήθελε να φύγει ο μικρός, ο άλλος άνοιγε την αγκαλιά και του χαμογελούσε.
Κούρνιαζε πάνω στο στήθος του και ηρεμούσε.

Φαντασιώνομαι να είμαι ερωτευμένος.
Φαντασιώνομαι να με αγγίζει ένα σώμα και να χαμογελάω.
Θέλω να καλέσω συνέλευση για να βρώ ταίρι.

όσο μας παίρνει, όσο

844682_hip1789σσποιά αγάπη
το χέρι μου πέφτει
δεν μπορεί να κρατήσει το στυλό,
χθές το βράδυ
πριν φτάσω στο δωμάτιο μου
γέμισα ένα τεράστιο βάζο με κρασί
λευκό, γιατί είναι καλοκαίρι [ακούς εσύ ;]
έριξα και 45 παγάκια μέσα

δεν μπορώ να κοιμηθώ
ακούω τους ήχους απέξω, δεν αντέχω
πέφτω ημιλιπόθυμος για ύπνο
κάθε δεύτερη μέρα

έχω αλλάξει 45 σπίτια σ’ αυτό
το χρόνο
έχουμε 250 τετραγωνικά
4 δωμάτια, κουζίνα, μπάνιο
και ένα παλιό δωμάτιο για τατουάζ

κάποια μέρα θα βγάλω ένα στρώμα στη μέση του σπιτιού
και θα κοιμηθώ ανάλαφρος πια
όταν ξυπνήσουν οι άλλοι
θα βγουν,
θα περπατήσουν μέχρι το κέντρο
και θα αρχίσουν να με κλωτσάνε

πλέον τα κοινόβια φτιάχνονται απ’ αυτούς
που προσπαθούν να οργανώσουν τη ζωή τους
την ασφάλεια
την οικονομική τους επισφάλεια

στον εμφύλιο κάποιοι και κάποιες
δεν πήραν θέση
ήταν οι καθαροί καλοί,
οι μόνοι που δεν έχουμε τίποτα να τους προσάψουμε

ένα ζευγάρι ηλικιώμενων έφερε δύο
σακούλες με παλιά ρούχα στο δημαρχείο,
τις είχαν κρυμμένες στο πορτ παγκάζ
ενός αξιοπρεπούς αμαξιού,
πριν τις παραδώσουν, η γυναίκα
κοντοστάθηκε και τις τράβηξε
φωτογραφία

Ο βασιλιάς Σ.

Tenderloin

τίποτα δεν είναι σεξιστικό –
τα πάντα είναι σεξιστικά

gigiaga on the way

έγραφε μια πινακίδα πάνω απο το διαλυμένο σπίτι μου που επισκεφτόμουν συχνά.στο κεντρικό δωμάτιο που το τσιμέντο είχε ραγίσματα απο βαριές προβαλλόνταν τσόντες στον μεγαλύτερο τοίχο ενώ ταυτόχρονα έπαιζε ένα πολύ λυπητέρο τραγούδι. Απο τις σχισμές έτρεχαν πολύ αργά βρωμόνερα. Εγώ καθόμουν κάτω σταυροπόδι μπροστά απο το σημείο της προβολής .
Μου θύμιζα τον εαυτό μου όταν ήμουνα μικρός με ίσια μαλλιά-καπελάκι. Η σκιά μου μου φαινόταν όμορφη απο κει που με κοιτούσα. Τα νερά δεν προλάβαιναν να φτάσουν μέχρι εμένα καθώς ποτίζανε κάτι χορταράκια που είχαν φυτρώσει μπροστά στα πόδια μου . Γενικότερα, αν θυμάμαι καλά βέβαια, στα παράθυρα ήταν καρφωμένες ξύλινες τάβλες και αφήναν ελάχιστο φως να περνάει που ίσα ίσα σε βοηθούσε να δεις την σκόνη. Ήμασταν στον 8ο όροφο , ήταν κι άλλοι άνθρωποι μαζί μου αλλα δεν τους έβλεπα. Ήταν όμορφα αλλά σκέφτηκα ότι δεν θα πρέπει να το πω δυνατά.
Φοβόμουν ότι θα με ακούσουν.
Ήταν πράγματι αρκετά σεξιστικό το βίντεο.
Όχι στο πεδίο του φύλου, καθώς έπαιζε τσόντες διαφόρων προτιμήσεων που εναλλάσονταν μεταξύ τους περιπλέκοντας κάπως τα πράγματα .
Στο πεδίο κάπως των αθρώπινων σχέσεων μες στους ρόλους, μες στο θέαμα, μες στην ψυχολογική απομόνωση.
όμως μ άρεσε αυτό κάπως γιατί μου θύμιζε ότι τα πάντα έξω είναι κάπως άρρωστα και ότι βρωμικά . Τουλάχιστον μέσα μου . Αλλά δεν φταίω γω που δεν μπορώ να βρω ομορφιά ή που βρίσκω σπάνια . Ο κόσμος φταίει μου χω πει και έχω δίκιο μου φαίνεται . Μια φίλη μου είπε ότι τέτοιες σαν και μένα τις λένε δευτεροκινηματικιές και ίσως να χει δίκιο.
Αλλά να και πάλι φοβόμουν.
Τον αέρα κυρίως . Τη λογική που αναβλύζει απο τις μασχάλες το καλοκαίρι και μες στην κάψα γίνεται κάβλα.
Αμήχανία μπροστά στο σχέδιο.στο οργανώμενο παιχνίδι.
Συχνά τα τριζόνια φοβούνται τα μη συγκεκριμένα συναισθήματα και γι αυτό αντιμετώπιζουν όλες τις επαφές τους ως ερωτικές.

Ηταν 12 Μαϊού 2034, η διαδικασία απεντόμωσης της πατριαρχίας απο το πεδίο του βλέμματος στις ερωτικές ταινίες κρίνεται επιτυχημένη.