holiday communism 0.3

holiday communism 0.3

Μια κοπέλα στη μέση του πάρτι χορεύει μόνη για ώρα και χαμογελάει.
Ένας τύπος πάει και τη σκουντάει.
Μετά βάζει τα γέλια.
Αυτή τρομάζει και παίρνει ένα νευριασμένο αλλά ταυτόχρονα διστακτικό ύφος και του πετάει μια απαξιωτική ατάκα. Αυτός ενώ ταυτόχρονα συνεχίζει να γελάει με τους φίλους του, γι αυτό που έκανε, στη συνέχεια πάει κοντά της χαμογελώντας και αρχίζει να της μιλάει με επεξηγηματικό και απολογητικό ύφος. Οι φίλοι του κοιτάζουν πότε γελώντας με τα μάτια και πότε με ένα χαιρέκακο μειδίαμα.
Αυτή μετά τη σύντομη στιχομυθία τους γυρνάει μπροστά της. Μετά από λίγο καταλαβαίνει ότι δεν έχει κάποιον άλλο, γυρίζει, χαμογελάει και αρχίζει και χορεύει μαζί του. Αυτός συνεχίζει να μιλάει παιχνιδιάρικα ενώ χορεύει.

Το κλίμα μεταξύ τους θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως όμορφο.
Αυτή γυρνάει μπροστά και συνεχίζει να χορεύει με μεγαλύτερη ευχαρίστηση πια.
Μετά από δυο λεπτά, γυρίζοντας για να δει τον καινούργιο της φίλο, καταλαβαίνει ότι αυτός μαζί με τους φίλους του έχει εξαφανιστεί.
Γυρίζει συχνά και γυρίζει προς τα πίσω προσπαθώντας να συνειδητοποιήσει την απουσία του.

Αυτή είναι η ιστορία της ζωής μου.

Η αποξένωση που σε κάνει ζωντανό ακόμα και αν σε επιθυμούν άγνωστοι. Στις κοινωνικές σχέσεις, τις οποίες βιώνουμε, η μοναξιά ως κομμάτι σύνδεση με τον οποιοδήποτε. Η ατυχία του να αισθάνεσαι ζωντανός μόνο όταν είσαι αποδεκτός. Μόνο όταν σε επιθυμούν ακόμα και οι χειρότεροι μαλάκες του κόσμου. Πηγαίνοντας με τα νερά τους γιατί ακριβώς δεν έχεις δικά σου να σε κινήσουν.

Holiday communism 0.2

holiday communism 0.2
Στο μεταμοντέρνο κόσμο με στοιχεία ουτοπίας και δυστοπίας που οι άνθρωποι έχουν για εργασία
μόνο την απόλυτη και εντατική διασκέδαση τους, ανάμεσα σε μουσική, ναρκωτικά και πλήθος ανθρώπων.

Εδώ δεν επιτρέπονται οι καβγάδες, ούτε η αυθαίρετη πώληση ναρκωτικών από ιδιώτες,
εδώ τα παρεκκλίνοντα πεσίματα τιμωρούνται και η ένταση στη φωνή θεωρείται κατακριτέα.
Και όλα αυτά θα μπορούσαν να σε πετάξουν έξω απ’ τον παράδεισο.

Εδώ οι γερμανικές σημαίες πάνω στα κουτάκια μπίρας καλύπτονται από ροζ σπρέι
και οι οπαδοί των εθνικών ομάδων αναγκάζονται να κλειστούν μες στα αμάξια τους για να παρακολουθήσουν τον τελικό του παγκοσμίου κυπέλλου.
Οι straight άντρες βάζουν πάνω τους πούπουλα και χρυσόσκονη
και η κάθε κοινότητα περιφρουρεί το χώρο και την ομοιομορφία της.

Ο θρίαμβος του πολιτισμού και της δεκτικότητας.
Από κάτω απ’ τις απαγορεύσεις όμως, τα φαινόμενα κοχλάζουν.

Holiday communism 0.1

 

holidays communism 0.1Ακούω ασταμάτητα φερμουάρ να ανοιγοκλείνουν. Φερμουάρ κυρίως σκηνών, αλλά και τσαντών, sleeping bag, παντελονιών.

Η ζέστη σε καίει από μέσα προς τα έξω.

Όλοι είναι χαρούμενοι και φτιαγμένοι εδώ.
Αλλάζουν stage, γνωρίζοντας ανθρώπους και μιλάνε με όλους για τα ίδια θέματα. Έχουν ανακαλύψει ένα νέο κώδικα επικοινωνία. Άγνωστοι μεταξύ αγνώστων κατασκευάζουν μία νέα φυλή, η οποί δεν είναι έτοιμη να πετάξει όπως μία άλλη* κάποτε αλλά επιζητεί τη ζωή της στο τώρα.

Δε σκέφτεται το μέλλον, ούτε το παρελθόν. Ζει στη στιγμή διαγράφοντας κάθε προγενέστερη χαρά και λύπη. Διαγράφοντας κάθε γρατζουνιά και κάθε σημάδι.

Άλλωστε όλοι αυτοί έχουν ένα κοινό, μια μυστική συμφωνία τους ενώνει όλους αυτούς. Μια υπόρρητη συλλογική απόφαση.

Η κατανάλωση ενός κοινού προϊόντος.

Και εγώ πάλι άτυχος. Που δεν πλήρωσα το προϊόν και νιώθω μόνο και χωρίς κανένα ενδιαφέρον να το καταβροχθίσω.

Γιατί λείπουν όλες και όλοι αυτοί που με γεμίζουν καθημερινά με τη θλίψη και το μοίρασμα τους. Μόνο ένας είναι απ’ αυτούς στην απέναντι σκηνή, τον παρακολουθούσα για ώρα, αλλά δυστυχώς δεν τόλμησα να τον φωνάξω γιατί είχαμε διαφορετική βάρδια και φοβόμουν μην τον ενοχλήσω. Επιπλέον ήξερα ότι αυτός είχε αυτήν ενοχλητική αρρώστια της αυτοπεποίθησης που συχνά σε κάνει να ξεχνάς να δείχνεις εμπιστοσύνη στους άλλους.

Εδώ δεν δουλεύουμε εθελοντικά για τα παιδάκια στην αφρική, πουλάμε/ καταναλώνουμε, καταναλώνουμε/πουλάμε ναρκωτικά και ποιοτική ηλεκτρονική μουσική για να ενισχύσουμε τον κοινωνικό ανταγωνισμό.

Μετά όμως η μοναξιά οδηγεί στα ξένα βλέμματα. Άλλωστε ο ερωτικός είναι ο πιο κοινωνικά νομιμοποιημένος τρόπος για να έρθεις σε επαφή με κάποιον.

Αλλά ξέχασα, εγώ δεν γνωρίζομαι με όλους αυτούς τους ανθρώπους.
Δεν μπορώ να τους αγγίξω, ούτε να τους μιλήσω, είμαστε σε μια πολύχρωμη γυάλα και πρέπει να προσπαθήσω να γλιτώσω. Κλείνομαι στη σκηνή και αρχίζω και γράφω μέχρι να ξεραθούν τα βλέφαρα μου και να πέσουν.

Τον τελευταίο καιρό με προβληματίζει που δεν θέλω πλέον να ξεφύγω αλλά να ζήσω.

festivals, diverse architecture, nightlife, contemporary arts and a high quality of living

berlin simpleΣε ένα εναλλακτικό καφέ στο Kreuzberg πριν από 3 εβδομάδες απέλυσαν μια σερβιτόρα. Μετά από 2 εβδομάδες από το γεγονός, μία εργατική πορεία πέρασε από εκεί και σαν μορφή διαμαρτυρίας αλλά και στοχοποίησης του μαγαζιού, γέμισε το κτίριο με κόκκινες μπογιές. Πρόσοψη, τραπεζοκαθίσματα, παράθυρα, πόρτα ακόμα και μερικοί πελάτες έγιναν κόκκινοι.

Το χρώμα έσταζε παντού αλλά την επόμενη μέρα που είχε στεγνώσει λίγο η ιδιοκτήτρια έβαλε κάποιους απ’ τους εργαζόμενους να αρχίσουν να καθαρίζουν. Τους είπε όμως να καθαρίσουν μόνο τα παράθυρα και να αφήσουν τα τραπέζια, τις καρέκλες, τους εξωτερικούς τοίχους, την πόρτα ακόμα και κάποιους θαμώνες, γεμάτα με το κόκκινο χρώμα που είχε αφήσει πίσω της η διαμαρτυρία καθώς το μαγαζί είχε μείνει για πολύ καιρό χωρίς ανανέωση και αυτό το καινούργιο χρωματάκι θα έκανε το μαγαζί πάλι να μοιάζει με σύγχρονο έργο τέχνης. Μία βδομάδα αργότερα δικαιώθηκε, το μαγαζί ξαναγέμισε και είχε ακόμα περισσότερο κόσμο από πριν. Κανείς δεν έμαθε τι απέγινε η σερβιτόρα και αυτοί που διαμαρτύρονταν για την απόλυση της. Ίσως να είχαν γίνει και αυτοί θαμώνες του μαγαζιού. Βερολίνο είσαι.

Ο πιο συνήθης λόγος φυλάκισης εδώ είναι η μη δυνατότητα καταβολής του 3ου προστίμου για το τρένο. Την πρώτη φορά που σε πιάνουν χωρίς εισιτήριο το πρόστιμο είναι 60 ευρώ. Τη δεύτερη επειδή επανέλαβες την πράξη σου, γίνεται 120. Την τρίτη επειδή είναι εμφανές ότι το κάνεις κατ’ εξακολούθηση, γίνεται 600. Πολλοί λαθρεπιβάτες κατ’ εξακολούθηση δεν έχουν να πληρώσουν τα 600 και έτσι καταλήγουν στη φυλακή. Τα 2/3 των γερμανικών φυλακών γεμίζουν με ανθρώπους που δεν είχαν να πληρώσουν εισιτήριο στα μέσα μαζικής μεταφοράς.

Κάποιος φίλος, για χρόνια αγοράφοβικός, είπε ότι το Berghain είναι το μοναδικό μέρος που μπορείς να νιώσεις πραγματικά ελεύθερος. Και εμείς που περιμέναμε σαν χαζοί τον κομμουνισμό, μείναμε με ανοιχτό το στόμα και τρέξαμε και στολιστήκαμε μήπως και μας δεχτούν.

Πρόσφατα στο Berghain ένας dj έβαλε Britney. Χωρίς remix, χωρίς καμία αλλοίωση, χωρίς καν ενισχυμένο μπάσο. Πολλοί φρίκαραν, άλλοι σοκαρίστηκαν και σε κάτι λίγους άρεσε. Έγινε θέμα και συζητιόταν για βδομάδες σε όλο το Βερολίνο. Σιγά σιγά άρχισαν να οργανώνονται διαμαρτυρίες για να μην ξαναπαίξει αυτός ο dj. Ποτέ δεν έμαθα πια ήταν η κατάληξη του απλά ίσως ήταν ο τρόπος του να εκβιάσει την είσοδο της Britney στο μέρος που τα 2/3 του κόσμου τρώνε πόρτα.

Ένας καινούργιος νόμος για την αναβάθμιση της κοινωνικής δικαιοσύνης προτάθηκε πρόσφατα από τα πιο προδευτικά κομμάτια της γερμανικού κοινοβουλίου. Από εκεί που το κάθε άδειο μπουκάλι που μάζευε κάποιος τα βράδια από πλατείες έδινε 20 λεπτά μετά την επιστροφή στο μηχάνημα, προτάθηκε για τις άστεγες η τιμή της επιστροφής του κάθε άδειου μπουκαλιού να ανέβει στα 50 cent. Έτσι και λιγότερους καθαριστές θα χρειαζόντουσαν (που να πληρώνονται υπερωρίες) και οι άστεγες λόγω της συνεχής κίνησης από πλατεία σε πλατεία, από μπουκάλι σε μπουκάλι και από βράδυ σε βράδυ δεν θα πέθαιναν απ’ το κρύο.

Στο γερμανικό μετρό επιτρέπεται να είσαι όπως θέλεις και να κάνεις ότι θέλεις αρκεί να έχεις να πληρώσεις εισιτήριο. Μια άκρως συντηρητική και ρατσιστική εργατική τάξη θα ξεπηδήσει κάτω απ’ το γερμανικό έδαφος που την έχουν πετάξει τόσα χρόνια και θα τσακίσει τα πάντα. Όταν οι θετικές διακρίσεις της αστικής κοινωνικής γέρνουν προς την μεριά των μη προνομιούχων, τότε οι προνομιακές θέσεις αλλάζουν πλευρά. Ένας άντρας απ’ την Ρωσία και ένα κορίτσι απ’ το Βιετνάμ κάθονται και σε ένα συνοικιακό queer καφέ και συζητάνε τις διαφορετικές εκφάνσεις της μοναξιάς τους.

Οι καλοί φράχτες κάνουν τους καλούς γείτονες

belly dotry

Ποτέ δεν άντεχα το σώμα μου

ακόμα θυμάμαι όλα αυτά τα λόγια,
λίγο πριν απ’ το δημοτικό και έπειτα
μία προς μία τις φράσεις και τα πρόσωπα,
το πώς αφράτεψα, πώς πέταξα βυζί, πως μου είναι στενές οι μπλούζες και πρέπει να αγοράζω όλη την ώρα καινούργιες

η φίλη της μάνας μου, ο γυμναστής, οι κυρίες απ’ το χωριό

όταν ήμουν 16 χρονών και ενώ είχα μπει για τα καλά στη δεύτερη φάση κατανάλωσης αλκοόλ,
έχασα 20 κιλά μέσα σε δύο μήνες με ένα ακατανόητο τρόπο και τότε είδα για πρώτη φορά τα πάντα να αλλάζουν

ένιωσα τα βλέμματα να είναι διαφορετικά
τότε κοιτάχτηκα για πρώτη φορά στον καθρέφτη και από τότε νιώθω πάντα κάτι να περισσεύει

κάθε φορά που πάω στην παραλία ρουφιέμαι ασταμάτητα μήπως και καταφέρω να μοιάζει λίγο διαφορετικό το σώμα μου
αλλά συνεχίζω να το νιώθω το βάρος

ο λόγος που επιμένω να φοράω κάποια μορφή εσωρούχου σε κάμπους και λαγκάδια, ελεύθερα κάμπινγκ και λιβάδια, σε ακτές και σε ντουβάρια δεν είναι τόσο λόγο ότι θέλω να κρύψω αυτό το κάποιου είδους πέους που διαθέτω αλλά γιατί έτσι μπορώ να κρύψω αυτό το τριχωτό εξόγκωμα που έχω για κοιλιά κάτω απ’ το λάστιχο που στηρίζει το βρακί μου

Δεν βγάζω την μπλούζα μου ποτέ, συνήθως ούτε όταν πηδιέμαι και όταν δεν είναι το πάχος τότε αρχίζω και παρατηρώ τις τρίχες που σκεπάζουν το σώμα μου και δυσχεραίνουν ακόμα περισσότερο τη σκέψη για την υλική υπόσταση μου

και μου είχαν πει ρε γαμώτο ότι όταν αρχίσω να δουλεύω
θα τα ξεπεράσω όλα αυτά
και τώρα να ψάχνομαι
αν θα πρέπει
να αποδεχτώ το σώμα μου
ή να κάνω κάτι για να το αλλάξω

πολιτικά μου είπαν
η απάντηση είναι κάπου στη μέση
πολιτικά τους είπα,
ότι η απάντηση βρίσκεται
στο τρίψιμο, στο ξέφτισμα, στο σφίξιμο,
στην συνάντηση με τους άλλους,
όσο κι αν πονάει αυτή

γιατί όταν ο διαχωρισμός δημιουργεί ατομικές περιφράξεις αυτοπροστασίας,
τα σύνορα υψώνονται σε κάθε μας βήμα
ζητώντας με παράπονο απ’ την αστική κοινωνία
λίγο περισσότερο δικαιοσύνη ή απλά λιγότερο πόνο
ο αγώνας συνεχίζεται όπως έλεγε και ο πατέρας μου
εννοώντας κάποτε και κάπου, κάτι εντελώς διαφορετικό
έχοντας την εντύπωση ότι αυτό δεν έχει καμία σχέση με τον εαυτό του,
νομίζοντας ότι ο κόσμος είχε ανάγκη την αλλαγή του

οι παράλληλες σφαίρες και ένα καθήκον που ξεψύχησε

η θεωρία των παιγνίων

OLYMPUS DIGITAL CAMERAΕίχαμε γνωριστεί παλιά και θυμόμουν μόνο το βλέμμα της σε κάποιο παλιό λεωφορείο. Εγώ ακόμα και τότε όπως πάντα, κοιτούσα κλάσματα και μετά γυρνούσα απότομα στον υπόλοιπο κόσμο του λεωφορείου φοβισμένος όπως πάντα με τα σημαινόμενα μέσα απ’ την τακτική του eye contact. Δεν έχω πολυκαταλάβει ακόμα πώς λειτουργεί η διαδικασία του “φλερτ”.

Ούτε με τα μάτια αλλά ούτε με τα λόγια. Το σύνολο των ενεργειών που αφορούν ένα συγκεκριμένο σκοπό πάντα με τρόμαζαν. Όπως και οι συναντήσεις μέσα απ’ το πρίσμα μίας και μόνο προσέγγισης που συνήθως φοράει βλέμμα κυνηγού ανεξαρτήτως σώματος.

Κάποιος κάποτε με είχε κατηγορήσει ότι ανυψώνω τις ανθρώπινες σχέσεις πάνω απ’ το έδαφος. Ίσως να είχε και δίκιο. Ένιωθα τα μαθηματικά να έχουν κατακλύσει τα πάντα. Ένιωθα τις μορφές να επικαλύπτουν τις σχέσεις.
Η κίνηση των αμαξιών μέσα απ’ το τζάμι φάνταζε αφάνταστα βουβή.
Η στρατηγική χαρασσόταν απρόσκοπτα πάνω στα σώματα μας.

Μετά άρχισα να διαβάζω, άρχισα να αναζητώ συμβουλές, ήθελα και γω να αποτελέσω μέρος του παιχνιδιού.
Ήμουν πολύ φοβισμένος για μείνω απέξω.

Οι Βρετανοί επιστήμονες λένε το μακρύ φλερτ δεν είναι παρά το τίμημα για να αυξηθεί η πιθανότητα ενός αρμονικού ταιριάσματος. Ο καθηγητής Seymour έλεγε απ’ την άλλη ότι η επιμήκυνση του φλερτ είναι ένας τρόπος για το θηλυκό να αποκτήσει περισσότερες πληροφορίες για το αρσενικό και να μειώσει τις πιθανότητες μιας λανθασμένης επιλογής.
Κοιτούσε με τα μάτια αυτού του κόσμου.
Τον αναπαρήγαγε και στη συνέχεια δέχθηκε περήφανα την αύξηση της εργασιακής του δύναμης..

Προχθές κάποιοι επονομαζόμενοι “ριζοσπάστες απ’ την Βυρηττό” κατηγόρησαν τους Βορειοαμερικανικούς συντρόφους τους ότι χρειαζόνται στρατηγική και μακροπρόθεσμη τακτική στη ζωή τους, στους αγώνες τους, στις επιθυμίες τους γιατί είναι δυτικοί και δεν έχουν νιώσει το σώμα του κόσμου να καίγεται.

Αυτό που δεν είχαν καταλάβει είναι ότι τα είχαν ήδη όλα αυτά που τους κατηγορούσαν για την έλλειψη τους. Aπλά αυτά είχαν εγκαθιδρυθεί στις σχέσεις τους. Οφείλουν πια συγκεκριμένες συνεισφορές σε αυτές.

Να τις χτίζουν, να τις αποφασίζουν, να είναι σίγουρες για αυτές,
να τις φροντίζουν να μην τις αφήνουν να διαλύονται μέσα σε μια στιγμή.
Να τις κρατάνε σαν το πιο μοναδικό φυλαχτό σε μία στολισμένη κόλαση.

Για μένα κάποιο μαγικό τρόπο έπρεπε πάντα να ξεπερνιέται αυτό το στάδιο της διαδικασίας, της απόφασης, των συγκεκριμένων σκοπών. Κάποιες φορές το κατάφερνα, αν και μερικοί ισχυρίζονταν ότι έφταιγε το ποτό. Ίσως εν τέλει έφταιγε και πάλι ότι το άγχος με εμπόδιζε να τα διαχειριστώ όλα αυτά.
Ελπίζω να μάθω κάποτε τους κανόνες του παιχνιδιού.

Δηλαδή αυτό που ίσως ήδη κάνω αλλά δεν το καταλαβαίνω.

Αν το φλερτάρω σήμερα σημαίνει ότι νιώθω πολύ καλά με τον εαυτό μου και αυτό βγαίνει στον κόσμο, τότε καιρός είναι να αρχίσουμε να συναντιόμαστε μέσα απ’ τη θλίψη.Ποιος θα μπορέσει άλλωστε να μας κατηγορήσει για άλλη μία ταυτότητα την εποχή που οι φόρμες εργασίας έχουν αντικατασταθεί από ρούχα ημέρας;

Η πρώτη παρά-θέση

sthntrapeza12

“Υπάρχει μία τεράστια βιομηχανία που μας κάνει να πιστεύουμε ότι πρέπει να αγαπάμε ο ένας τον άλλο χωρίς να υπάρχει κάποιος σημαντικός λόγος, και η οποία στη συνέχεια μας προσφέρει υποκατάστατα όλων των ειδών για μια κοινοτική ζωή που έχει εξαφανιστεί (μέσα σε ένα μίγμα απο συγκροτήματα διαμερισμάτων, καταστήματα με κερματοδόχα πλυντήρια, κινηματοθέατρα, ινστιτούτα μασάζ και δρόμους που είναι περίπου τόσο ασφαλείς όσο ένα δωμάτιο με τα τρόπαια ενός κυνηγού κεφαλών). Χριστιανικές κοινότητες, Άσραμ, “συνεδρίες ευαισθησίας”, αγορές ανταλλαγών, και δεκάδες άλλα ίχνη ψευδο-κοινότητας ανταγωνίζονται για να κερδίσουν την προσοχή και τα χρήματα μας – αλλά, όπως ακριβώς συμβαίνει με τα διάφορα μαθήματα στο σχολείο, μεταφέρουν όλα το ίδιο μήνυμα· στην περίπτωση αυτή : είναι δικό σου σφάλμα αν δεν μπορείς να συναναστραφείς με άλλους ανθρώπους, και θα σωθείς μόνο κάνεις ακριβώς αυτό που σου λέμε”

σήμερα το βράδυ υφανετ /
για ένα πάρτι χωρίς θέμα
και χωρίς λύσεις
22:00

Το γκέτο

myrs common7Δεν αντέχω να περνάω χρόνο με ζευγάρια.
Κάθε στιγμή που υπάρχει μία φωνή ή ένα υπόκωφο νεύμα απόρριψης
με πιάνει ένα επιταχυνόμενο άγχος.

Δεν ξέρω αν φταίνε οι φωνές των γονιών μου που κατέκλυζαν συχνά το σαλόνι του σπιτιού
ή ο συνεχής φόβος ότι έτσι είναι οι σχέσεις και ότι εγώ δεν θα καταφέρω να επιβιώσω
ποτέ μέσα σε αυτές.

Ίσως φταίει που πάντα νιώθω να είναι μέρος μιας ευρύτερης μάχης που με τρομάζει
γιατί συχνά ξεχνάω να μιλήσω γι όλα αυτά που με ενοχλούν.

Ίσως γιατί παρά είναι πολλά αυτά και δεν ξέρω αν οι άλλοι θα με αντέξουν.

Στο τέλος καταλήγω να ξεσπάω σαν γέρος που φωνάζει για τα τρικάκια που λερώνουν τη Ναυαρίνου.

Πληγώνομαι, απομακρύνομαι και μένω μόνος, οραματιζόμενος την επόμενη φορά που με κάποιο μαγικό τρόπο
θα υποχωρήσει μαγικά το άγχος μου και θα καταφέρω να συναντηθώ με έναν νέο άνθρωπο.

Βλέπω τους φίλους μου να σμίγουν και καμιά φορά μου λείπει η αγκαλιά τους.
Αυτή η αγκαλιά που δεν είναι εκεί για μένα.

Αυτή η έλλειψη που με κάνει να μοιάζω μνησίκακος.
Αυτή η έλλειψη που με κάνει να νιώθω τόσο υπαρκτός και τόσο μόνος.

γράμμα απ’ το μέλλον

bily
Στα κονωφόρα δέντρα
με τα δαιδαλώδη ανοίγματα
περάσαμε πολύ καιρό

Το χώμα γυάλιζε και μικρές τρύπες
σχηματίζονταν, περνούσαν σκουλήκια απο μέσα
και εμείς τα αγαπούσαμε πολύ

αυτές οι πρώιμες ατελείς μορφές ζωής
κάπως μας θύμιζαν πως ζούσαμε παλιά

πιγμένοι στην πίσσα
ανάμεσα στα εκατομμύρια αλουμινένια
πορτοπαράθυρα, να σκάβουμε με τα χέρια
για να πιαστούμε η μία με την άλλη

Πια τίποτα δε θυμάμαι απ’όλα αυτά,
μόνο αυτό το υπόκοφο βουητό
που υπήρχε πριν καταρεύσουν τα πάντα

Πια δεν έχουμε ονόματα, ξεχωρίζουμε
μονάχα απ’ την μυρωδιά και οι βιβλιόθηκες μας
δεν έχουν συστήματα ταξινόμησης,
τα κρεβάτια μας δεν υπάρχουν,
ούτε ο έρωτας είναι πια σπουδαίο
πράγμα

Το χώμα γυαλίζει απ’ τον σίδηρο
σαν χίλιοι καθρέφτες να έχουν σπάσει

Το μόνο που μου λείπει από τότε είναι εκείνο το
ατελειώτο άγχος που με έπιανε και με χτυπούσε στο πάτωμα
δίνοντας μου την ψευδαίσθηση ότι ήμουν ζωντανός

Πρεζόσπιτο

because the night 2

Πήγαινα συχνά σε αυτό το σπίτι. Τύχαινε μερικές φορές καθώς γυρνούσα μεθυσμένος να τον πετυχαίνω στο δρόμο και να αρχίζουμε να μιλάμε ασταμάτητα. Ήταν αυτή η μονόπλευρη αφήγηση απ’ την πλευρά μου, που πάντα έβρισκε ένα μικρό νεύμα συγκατάβασης ή κατανόησης.
Εμένα δεν μ’ άρεσε και πολύ αυτό που συνέβαινε αλλά αυτός μου λέγε σχεδόν πάντα, ότι συχνά εκφράζω όλα αυτά που του είναι δύσκολο να πει.
Η επικοινωνία μάλλον δεν έχει συγκεκριμένο όριο τοποθέτησης, πολλές φορές δεν έχει καν φωνή.
Εγώ απ’ την άλλη πάντα πίστευα ότι η σιωπή εκτός από εκνευριστική είναι και επικίνδυνη. Ήμουνα στρατευμένος εγώ, και έτσι πολλές φορές έχανα τις άλλες δύο διαστάσεις της όρασης.

Καθόμασταν συνήθως στην κουζίνα που ταν βαμμένη απ’ τη μέση και κάτω, σαν συνεργείο, με ένα ελαφρύ πράσινο που με έκανε να αισθανόμουν σαν να βρισκόμουν σε λιβάδι. Ερχόταν σιγά σιγά η γάτα, ανοίγαμε καμιά μπίρα, η μάλλον εγώ κυρίως, αυτός μόνο άναβε κάνα τσιγάρο για να μην φαίνεται ανέκφραστο το στόμα του. Καθόμασταν συνήθως για μισή με μία ώρα γιατί μετά καταλαβαίναμε όταν είμαστε και οι δύο πτώματα και όταν καμιά φορά και γώ ένιωθα ότι δεν μπορούσα να πάρω το σώμα μου να φύγω απ’ το πολύ αλκοόλ, του ζητούσα παραπονεμένα αν μπορούσα να κοιμηθώ εκεί. Αυτός άνοιγε την πόρτα του δωματίου, μου έδινε ένα υπερμεγεθές παντελόνι φόρμας και μου σήκωνε το πάπλωμα για να ξαπλώσω δίπλα του. Συνήθως σιγά σιγά άρχιζε να με αγγίζει και να με τρίβει. Σιγά σιγά, χωρίς βιασύνες. Πρώτα τα μικρά αγγίγματα του χεριού. Μετά λίγο η κοιλιά. Αισθανόμουν αμήχανα εκεί. Πάντα αισθάνομαι. Μετά το άγγιγμα επεκτεινόταν σε όλη τη σωματική μου επικράτεια. Εγώ δεν αντιδρούσα ακριβώς. Απλά έμενα ακίνητος και πότε πότε έκανα μια μικρή κίνηση για να δείξω ότι δεν έχω κοιμηθεί.
Δεν μπορούσα άλλωστε, αυτό θα σήμαινε ότι τον απορρίπτω.
Παρόλα αυτά κάποια στιγμή τα μάτια μου πάντα ψιλό-έκλειναν γιατί συνήθιζα το περπάτημα χεριών απάνω μου. Τότε ήταν συνήθως που συνέβαινε το μεγάλο μπαμ. Κάποιες φορές τύχαινε να ήμουνα και εντελώς κοιμισμένος. Έπεφτε ένα χέρι με φόρα πάνω στα αχαμνά μου.

Πόσο λειψό το να αναφέρεις τα κομμάτια του σώματος σου σε σχέση με τη βιολογία. Πόσο ξεπεσμένο να δυσκολεύεσαι να σημειώσεις την λέξη “πούτσος”. Όχι γιατί δεν ταιριάζει λογοτεχνικά. Απλά επειδή δεν μπορείς να την πεις.

Εκεί συνήθως άλλαζα πλευρό και έπεφτα για ύπνο. Δεν ένιωσα ποτέ την οικειότητα αυτής της κίνησης που αρπάζει κάτι. Μου αρέσει να αρπάζω.
Ναι είναι απ’ τις βασικές συνήθειες μου. Απλά μόνο μεθυσμένος μπορώ να το κάνω και χωρίς να το αποδέχομαι.

Αυτή η επίσκεψη επαναλήφθηκε αρκετές φορές και συνήθως είχε την συνηθισμένη κατάληξη. Εγώ να κοιμάμαι αποτελειωμένος, κάποια στιγμή να νιώθω ένα χέρι με πασπατεύει και να περιμένω να με ξαναπάρει ο ήχος μπας και ησυχάσω.
Κάποιο βράδυ ένιωσα πολλές τύψεις για την μη αλληλεπίδραση μου και ξυπνούσα απ’ τα όνειρα. Κάποια στιγμή τον είδα κρατώντας ένα μεγάλο ψαλίδι να είχε ανοίξει την μπαλκονόπορτα και να πετούσε κάτι απ’ το μπαλκόνι. Μόλις ξημέρωνε. Μετά γύρισε προς τα εμένα με φίλησε στο κούτελο και αποκοιμήθηκε μετά από καιρό ήρεμος.
Σηκώθηκα έβαλα το φανελάκι και βγήκα στον ήλιο. Είχα και μουστάκι εκείνη την εποχή. Φόρεσα τα γυαλιά μου.

Μπορεί να μην είχα πουλί αλλά είχα αξιοπρέπεια.
Όταν κατέβηκα τα σκαλιά και δεν ένιωθα τίποτα να κρέμεται και να ανεβοκατεβαίνει. Κατάλαβα όμως ότι δεν είχα χάσει και τίποτα σημαντικό και έτσι δεν έκατσα να το ψάξω κάτω στο πεζοδρόμιο αλλά το πήρε το μάτι μου , καθώς έφευγα, να βρίσκεται μέσα στις σκόνες και να το τσιμπολογάνε κάτι περιστέρια μαζί με κάτι πατάτες που είχαν πέσει από κάποια στο διπλανό burgeradiko.