Οι καλοί φράχτες κάνουν τους καλούς γείτονες

belly dotry

Ποτέ δεν άντεχα το σώμα μου

ακόμα θυμάμαι όλα αυτά τα λόγια,
λίγο πριν απ’ το δημοτικό και έπειτα
μία προς μία τις φράσεις και τα πρόσωπα,
το πώς αφράτεψα, πώς πέταξα βυζί, πως μου είναι στενές οι μπλούζες και πρέπει να αγοράζω όλη την ώρα καινούργιες

η φίλη της μάνας μου, ο γυμναστής, οι κυρίες απ’ το χωριό

όταν ήμουν 16 χρονών και ενώ είχα μπει για τα καλά στη δεύτερη φάση κατανάλωσης αλκοόλ,
έχασα 20 κιλά μέσα σε δύο μήνες με ένα ακατανόητο τρόπο και τότε είδα για πρώτη φορά τα πάντα να αλλάζουν

ένιωσα τα βλέμματα να είναι διαφορετικά
τότε κοιτάχτηκα για πρώτη φορά στον καθρέφτη και από τότε νιώθω πάντα κάτι να περισσεύει

κάθε φορά που πάω στην παραλία ρουφιέμαι ασταμάτητα μήπως και καταφέρω να μοιάζει λίγο διαφορετικό το σώμα μου
αλλά συνεχίζω να το νιώθω το βάρος

ο λόγος που επιμένω να φοράω κάποια μορφή εσωρούχου σε κάμπους και λαγκάδια, ελεύθερα κάμπινγκ και λιβάδια, σε ακτές και σε ντουβάρια δεν είναι τόσο λόγο ότι θέλω να κρύψω αυτό το κάποιου είδους πέους που διαθέτω αλλά γιατί έτσι μπορώ να κρύψω αυτό το τριχωτό εξόγκωμα που έχω για κοιλιά κάτω απ’ το λάστιχο που στηρίζει το βρακί μου

Δεν βγάζω την μπλούζα μου ποτέ, συνήθως ούτε όταν πηδιέμαι και όταν δεν είναι το πάχος τότε αρχίζω και παρατηρώ τις τρίχες που σκεπάζουν το σώμα μου και δυσχεραίνουν ακόμα περισσότερο τη σκέψη για την υλική υπόσταση μου

και μου είχαν πει ρε γαμώτο ότι όταν αρχίσω να δουλεύω
θα τα ξεπεράσω όλα αυτά
και τώρα να ψάχνομαι
αν θα πρέπει
να αποδεχτώ το σώμα μου
ή να κάνω κάτι για να το αλλάξω

πολιτικά μου είπαν
η απάντηση είναι κάπου στη μέση
πολιτικά τους είπα,
ότι η απάντηση βρίσκεται
στο τρίψιμο, στο ξέφτισμα, στο σφίξιμο,
στην συνάντηση με τους άλλους,
όσο κι αν πονάει αυτή

γιατί όταν ο διαχωρισμός δημιουργεί ατομικές περιφράξεις αυτοπροστασίας,
τα σύνορα υψώνονται σε κάθε μας βήμα
ζητώντας με παράπονο απ’ την αστική κοινωνία
λίγο περισσότερο δικαιοσύνη ή απλά λιγότερο πόνο
ο αγώνας συνεχίζεται όπως έλεγε και ο πατέρας μου
εννοώντας κάποτε και κάπου, κάτι εντελώς διαφορετικό
έχοντας την εντύπωση ότι αυτό δεν έχει καμία σχέση με τον εαυτό του,
νομίζοντας ότι ο κόσμος είχε ανάγκη την αλλαγή του

οι παράλληλες σφαίρες και ένα καθήκον που ξεψύχησε

η θεωρία των παιγνίων

OLYMPUS DIGITAL CAMERAΕίχαμε γνωριστεί παλιά και θυμόμουν μόνο το βλέμμα της σε κάποιο παλιό λεωφορείο. Εγώ ακόμα και τότε όπως πάντα, κοιτούσα κλάσματα και μετά γυρνούσα απότομα στον υπόλοιπο κόσμο του λεωφορείου φοβισμένος όπως πάντα με τα σημαινόμενα μέσα απ’ την τακτική του eye contact. Δεν έχω πολυκαταλάβει ακόμα πώς λειτουργεί η διαδικασία του “φλερτ”.

Ούτε με τα μάτια αλλά ούτε με τα λόγια. Το σύνολο των ενεργειών που αφορούν ένα συγκεκριμένο σκοπό πάντα με τρόμαζαν. Όπως και οι συναντήσεις μέσα απ’ το πρίσμα μίας και μόνο προσέγγισης που συνήθως φοράει βλέμμα κυνηγού ανεξαρτήτως σώματος.

Κάποιος κάποτε με είχε κατηγορήσει ότι ανυψώνω τις ανθρώπινες σχέσεις πάνω απ’ το έδαφος. Ίσως να είχε και δίκιο. Ένιωθα τα μαθηματικά να έχουν κατακλύσει τα πάντα. Ένιωθα τις μορφές να επικαλύπτουν τις σχέσεις.
Η κίνηση των αμαξιών μέσα απ’ το τζάμι φάνταζε αφάνταστα βουβή.
Η στρατηγική χαρασσόταν απρόσκοπτα πάνω στα σώματα μας.

Μετά άρχισα να διαβάζω, άρχισα να αναζητώ συμβουλές, ήθελα και γω να αποτελέσω μέρος του παιχνιδιού.
Ήμουν πολύ φοβισμένος για μείνω απέξω.

Οι Βρετανοί επιστήμονες λένε το μακρύ φλερτ δεν είναι παρά το τίμημα για να αυξηθεί η πιθανότητα ενός αρμονικού ταιριάσματος. Ο καθηγητής Seymour έλεγε απ’ την άλλη ότι η επιμήκυνση του φλερτ είναι ένας τρόπος για το θηλυκό να αποκτήσει περισσότερες πληροφορίες για το αρσενικό και να μειώσει τις πιθανότητες μιας λανθασμένης επιλογής.
Κοιτούσε με τα μάτια αυτού του κόσμου.
Τον αναπαρήγαγε και στη συνέχεια δέχθηκε περήφανα την αύξηση της εργασιακής του δύναμης..

Προχθές κάποιοι επονομαζόμενοι “ριζοσπάστες απ’ την Βυρηττό” κατηγόρησαν τους Βορειοαμερικανικούς συντρόφους τους ότι χρειαζόνται στρατηγική και μακροπρόθεσμη τακτική στη ζωή τους, στους αγώνες τους, στις επιθυμίες τους γιατί είναι δυτικοί και δεν έχουν νιώσει το σώμα του κόσμου να καίγεται.

Αυτό που δεν είχαν καταλάβει είναι ότι τα είχαν ήδη όλα αυτά που τους κατηγορούσαν για την έλλειψη τους. Aπλά αυτά είχαν εγκαθιδρυθεί στις σχέσεις τους. Οφείλουν πια συγκεκριμένες συνεισφορές σε αυτές.

Να τις χτίζουν, να τις αποφασίζουν, να είναι σίγουρες για αυτές,
να τις φροντίζουν να μην τις αφήνουν να διαλύονται μέσα σε μια στιγμή.
Να τις κρατάνε σαν το πιο μοναδικό φυλαχτό σε μία στολισμένη κόλαση.

Για μένα κάποιο μαγικό τρόπο έπρεπε πάντα να ξεπερνιέται αυτό το στάδιο της διαδικασίας, της απόφασης, των συγκεκριμένων σκοπών. Κάποιες φορές το κατάφερνα, αν και μερικοί ισχυρίζονταν ότι έφταιγε το ποτό. Ίσως εν τέλει έφταιγε και πάλι ότι το άγχος με εμπόδιζε να τα διαχειριστώ όλα αυτά.
Ελπίζω να μάθω κάποτε τους κανόνες του παιχνιδιού.

Δηλαδή αυτό που ίσως ήδη κάνω αλλά δεν το καταλαβαίνω.

Αν το φλερτάρω σήμερα σημαίνει ότι νιώθω πολύ καλά με τον εαυτό μου και αυτό βγαίνει στον κόσμο, τότε καιρός είναι να αρχίσουμε να συναντιόμαστε μέσα απ’ τη θλίψη.Ποιος θα μπορέσει άλλωστε να μας κατηγορήσει για άλλη μία ταυτότητα την εποχή που οι φόρμες εργασίας έχουν αντικατασταθεί από ρούχα ημέρας;

Η πρώτη παρά-θέση

sthntrapeza12

“Υπάρχει μία τεράστια βιομηχανία που μας κάνει να πιστεύουμε ότι πρέπει να αγαπάμε ο ένας τον άλλο χωρίς να υπάρχει κάποιος σημαντικός λόγος, και η οποία στη συνέχεια μας προσφέρει υποκατάστατα όλων των ειδών για μια κοινοτική ζωή που έχει εξαφανιστεί (μέσα σε ένα μίγμα απο συγκροτήματα διαμερισμάτων, καταστήματα με κερματοδόχα πλυντήρια, κινηματοθέατρα, ινστιτούτα μασάζ και δρόμους που είναι περίπου τόσο ασφαλείς όσο ένα δωμάτιο με τα τρόπαια ενός κυνηγού κεφαλών). Χριστιανικές κοινότητες, Άσραμ, “συνεδρίες ευαισθησίας”, αγορές ανταλλαγών, και δεκάδες άλλα ίχνη ψευδο-κοινότητας ανταγωνίζονται για να κερδίσουν την προσοχή και τα χρήματα μας – αλλά, όπως ακριβώς συμβαίνει με τα διάφορα μαθήματα στο σχολείο, μεταφέρουν όλα το ίδιο μήνυμα· στην περίπτωση αυτή : είναι δικό σου σφάλμα αν δεν μπορείς να συναναστραφείς με άλλους ανθρώπους, και θα σωθείς μόνο κάνεις ακριβώς αυτό που σου λέμε”

σήμερα το βράδυ υφανετ /
για ένα πάρτι χωρίς θέμα
και χωρίς λύσεις
22:00

Το γκέτο

myrs common7Δεν αντέχω να περνάω χρόνο με ζευγάρια.
Κάθε στιγμή που υπάρχει μία φωνή ή ένα υπόκωφο νεύμα απόρριψης
με πιάνει ένα επιταχυνόμενο άγχος.

Δεν ξέρω αν φταίνε οι φωνές των γονιών μου που κατέκλυζαν συχνά το σαλόνι του σπιτιού
ή ο συνεχής φόβος ότι έτσι είναι οι σχέσεις και ότι εγώ δεν θα καταφέρω να επιβιώσω
ποτέ μέσα σε αυτές.

Ίσως φταίει που πάντα νιώθω να είναι μέρος μιας ευρύτερης μάχης που με τρομάζει
γιατί συχνά ξεχνάω να μιλήσω γι όλα αυτά που με ενοχλούν.

Ίσως γιατί παρά είναι πολλά αυτά και δεν ξέρω αν οι άλλοι θα με αντέξουν.

Στο τέλος καταλήγω να ξεσπάω σαν γέρος που φωνάζει για τα τρικάκια που λερώνουν τη Ναυαρίνου.

Πληγώνομαι, απομακρύνομαι και μένω μόνος, οραματιζόμενος την επόμενη φορά που με κάποιο μαγικό τρόπο
θα υποχωρήσει μαγικά το άγχος μου και θα καταφέρω να συναντηθώ με έναν νέο άνθρωπο.

Βλέπω τους φίλους μου να σμίγουν και καμιά φορά μου λείπει η αγκαλιά τους.
Αυτή η αγκαλιά που δεν είναι εκεί για μένα.

Αυτή η έλλειψη που με κάνει να μοιάζω μνησίκακος.
Αυτή η έλλειψη που με κάνει να νιώθω τόσο υπαρκτός και τόσο μόνος.

γράμμα απ’ το μέλλον

bily
Στα κονωφόρα δέντρα
με τα δαιδαλώδη ανοίγματα
περάσαμε πολύ καιρό

Το χώμα γυάλιζε και μικρές τρύπες
σχηματίζονταν, περνούσαν σκουλήκια απο μέσα
και εμείς τα αγαπούσαμε πολύ

αυτές οι πρώιμες ατελείς μορφές ζωής
κάπως μας θύμιζαν πως ζούσαμε παλιά

πιγμένοι στην πίσσα
ανάμεσα στα εκατομμύρια αλουμινένια
πορτοπαράθυρα, να σκάβουμε με τα χέρια
για να πιαστούμε η μία με την άλλη

Πια τίποτα δε θυμάμαι απ’όλα αυτά,
μόνο αυτό το υπόκοφο βουητό
που υπήρχε πριν καταρεύσουν τα πάντα

Πια δεν έχουμε ονόματα, ξεχωρίζουμε
μονάχα απ’ την μυρωδιά και οι βιβλιόθηκες μας
δεν έχουν συστήματα ταξινόμησης,
τα κρεβάτια μας δεν υπάρχουν,
ούτε ο έρωτας είναι πια σπουδαίο
πράγμα

Το χώμα γυαλίζει απ’ τον σίδηρο
σαν χίλιοι καθρέφτες να έχουν σπάσει

Το μόνο που μου λείπει από τότε είναι εκείνο το
ατελειώτο άγχος που με έπιανε και με χτυπούσε στο πάτωμα
δίνοντας μου την ψευδαίσθηση ότι ήμουν ζωντανός

Πρεζόσπιτο

because the night 2

Πήγαινα συχνά σε αυτό το σπίτι. Τύχαινε μερικές φορές καθώς γυρνούσα μεθυσμένος να τον πετυχαίνω στο δρόμο και να αρχίζουμε να μιλάμε ασταμάτητα. Ήταν αυτή η μονόπλευρη αφήγηση απ’ την πλευρά μου, που πάντα έβρισκε ένα μικρό νεύμα συγκατάβασης ή κατανόησης.
Εμένα δεν μ’ άρεσε και πολύ αυτό που συνέβαινε αλλά αυτός μου λέγε σχεδόν πάντα, ότι συχνά εκφράζω όλα αυτά που του είναι δύσκολο να πει.
Η επικοινωνία μάλλον δεν έχει συγκεκριμένο όριο τοποθέτησης, πολλές φορές δεν έχει καν φωνή.
Εγώ απ’ την άλλη πάντα πίστευα ότι η σιωπή εκτός από εκνευριστική είναι και επικίνδυνη. Ήμουνα στρατευμένος εγώ, και έτσι πολλές φορές έχανα τις άλλες δύο διαστάσεις της όρασης.

Καθόμασταν συνήθως στην κουζίνα που ταν βαμμένη απ’ τη μέση και κάτω, σαν συνεργείο, με ένα ελαφρύ πράσινο που με έκανε να αισθανόμουν σαν να βρισκόμουν σε λιβάδι. Ερχόταν σιγά σιγά η γάτα, ανοίγαμε καμιά μπίρα, η μάλλον εγώ κυρίως, αυτός μόνο άναβε κάνα τσιγάρο για να μην φαίνεται ανέκφραστο το στόμα του. Καθόμασταν συνήθως για μισή με μία ώρα γιατί μετά καταλαβαίναμε όταν είμαστε και οι δύο πτώματα και όταν καμιά φορά και γώ ένιωθα ότι δεν μπορούσα να πάρω το σώμα μου να φύγω απ’ το πολύ αλκοόλ, του ζητούσα παραπονεμένα αν μπορούσα να κοιμηθώ εκεί. Αυτός άνοιγε την πόρτα του δωματίου, μου έδινε ένα υπερμεγεθές παντελόνι φόρμας και μου σήκωνε το πάπλωμα για να ξαπλώσω δίπλα του. Συνήθως σιγά σιγά άρχιζε να με αγγίζει και να με τρίβει. Σιγά σιγά, χωρίς βιασύνες. Πρώτα τα μικρά αγγίγματα του χεριού. Μετά λίγο η κοιλιά. Αισθανόμουν αμήχανα εκεί. Πάντα αισθάνομαι. Μετά το άγγιγμα επεκτεινόταν σε όλη τη σωματική μου επικράτεια. Εγώ δεν αντιδρούσα ακριβώς. Απλά έμενα ακίνητος και πότε πότε έκανα μια μικρή κίνηση για να δείξω ότι δεν έχω κοιμηθεί.
Δεν μπορούσα άλλωστε, αυτό θα σήμαινε ότι τον απορρίπτω.
Παρόλα αυτά κάποια στιγμή τα μάτια μου πάντα ψιλό-έκλειναν γιατί συνήθιζα το περπάτημα χεριών απάνω μου. Τότε ήταν συνήθως που συνέβαινε το μεγάλο μπαμ. Κάποιες φορές τύχαινε να ήμουνα και εντελώς κοιμισμένος. Έπεφτε ένα χέρι με φόρα πάνω στα αχαμνά μου.

Πόσο λειψό το να αναφέρεις τα κομμάτια του σώματος σου σε σχέση με τη βιολογία. Πόσο ξεπεσμένο να δυσκολεύεσαι να σημειώσεις την λέξη “πούτσος”. Όχι γιατί δεν ταιριάζει λογοτεχνικά. Απλά επειδή δεν μπορείς να την πεις.

Εκεί συνήθως άλλαζα πλευρό και έπεφτα για ύπνο. Δεν ένιωσα ποτέ την οικειότητα αυτής της κίνησης που αρπάζει κάτι. Μου αρέσει να αρπάζω.
Ναι είναι απ’ τις βασικές συνήθειες μου. Απλά μόνο μεθυσμένος μπορώ να το κάνω και χωρίς να το αποδέχομαι.

Αυτή η επίσκεψη επαναλήφθηκε αρκετές φορές και συνήθως είχε την συνηθισμένη κατάληξη. Εγώ να κοιμάμαι αποτελειωμένος, κάποια στιγμή να νιώθω ένα χέρι με πασπατεύει και να περιμένω να με ξαναπάρει ο ήχος μπας και ησυχάσω.
Κάποιο βράδυ ένιωσα πολλές τύψεις για την μη αλληλεπίδραση μου και ξυπνούσα απ’ τα όνειρα. Κάποια στιγμή τον είδα κρατώντας ένα μεγάλο ψαλίδι να είχε ανοίξει την μπαλκονόπορτα και να πετούσε κάτι απ’ το μπαλκόνι. Μόλις ξημέρωνε. Μετά γύρισε προς τα εμένα με φίλησε στο κούτελο και αποκοιμήθηκε μετά από καιρό ήρεμος.
Σηκώθηκα έβαλα το φανελάκι και βγήκα στον ήλιο. Είχα και μουστάκι εκείνη την εποχή. Φόρεσα τα γυαλιά μου.

Μπορεί να μην είχα πουλί αλλά είχα αξιοπρέπεια.
Όταν κατέβηκα τα σκαλιά και δεν ένιωθα τίποτα να κρέμεται και να ανεβοκατεβαίνει. Κατάλαβα όμως ότι δεν είχα χάσει και τίποτα σημαντικό και έτσι δεν έκατσα να το ψάξω κάτω στο πεζοδρόμιο αλλά το πήρε το μάτι μου , καθώς έφευγα, να βρίσκεται μέσα στις σκόνες και να το τσιμπολογάνε κάτι περιστέρια μαζί με κάτι πατάτες που είχαν πέσει από κάποια στο διπλανό burgeradiko.

Η δασκάλα

ain't no rest for the wicked
Κάποτε όταν έμενα σε αυτό το σπίτι με το ξύλινο τρύπιο πάτωμα με τα πολλά παράθυρα και με κανένα μπαλκόνι,
καθόμασταν στον κανάπε του τεράστιου σαλονιού με μία φίλη και αγγιζάμε με τα πρόσωπα μας σημεία του σώματος μας.
Κυρίως σε λαιμό και σε χέρια, τρίβαμε τα πρόσωπα μας.

Κάποια στιγμή και ενώ είχαμε αρχίσει να χρησιμοποιούμε προσεχτικά και μαλακά τα χείλια πάνω στο δέρμα,
αυτή κόμπασε λίγο και μετά μου είπε απότομα ότι αυτό που κάνουμε την παραβιάζει.
Εγώ ένιωσα δυο χέρια να μου στρίβουν το έντερο και άρχισα να ψελλίζω γρήγορα συγνώμη. Άρχισα να αποτραβιέμαι γρήγορα, ασφυκτυώντας στο πως κατάφερα να φτάσω σε αυτή τη κατάσταση.
Αυτή σηκώθηκε αργά, με είδε που ήμουνα σκυμμένος, έπειτα έβαλε τρανταχτά τα γέλια.

Μου είπε:
“Μόνο εσύ θα είχες αυτήν την αντίδραση. Μόνο εσύ θα μπορούσες να απομακρυνθείς τόσο γρήγορα. Μόνο εσύ θα έπαιρνες στα σοβαρά κάτι που εκφράστηκε με τέτοιο τρόπο. Είσαι χαζός.”

Μετά ξανακάθισε κοντά μου και συνέχισε:
“Όλα παραβίαση είναι. Απ’ το πιο μικρό φιλί μέχρι το πιο ακραίο φιλικό κόλλημα στον τοίχο.
Έτσι συναντιούνται οι άνθρωποι και έτσι καταργούνται τα όρια τους. Οι σχέσεις υπάρχουν εκεί που καταργούνται όλα αυτά που έχουμε αποφασίσει για τον εαυτό μας. Αυτό ονομάζεται σχέση, ακόμα και αν μετά καθόμαστε και προσκυνάμε μια υποτιθέμενη ένωση.”

Εκεί λούφαξα, μετά πήγαμε και κοιμηθήκαμε. Δεν χρειαζόταν πια να τριφτούμε.
Η σχέση μας είχε αυτοκαταργηθεί.

Ήμουν ήρεμος και κοιμήθηκα ευχαριστήμενος για κείνη τη βραδιά.

2. Γεννήθηκα το 43′.

comie shamingΟ πατέρας μου βρισκόταν σε ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης στη Γερμανία. Ήταν κομμουνιστής ή έστω φιλικά προσκείμενος. Βοήθησε το ΕΑΜ, ήταν η ετυμηγορία.

Απέδρασε το 45′ λίγο πριν από τη λήξη του πολέμου. Ήταν 39 κιλά.
Τον πήγαν στο βερολίνο μαζί με άλλους διασωθέντες και τους έβαλαν να παρελάσουν.
Ήταν γκρεμισμένα τα πάντα, 50 χρόνια αργότερα θα γινόταν η πόλη της ελευθερίας και της ασφάλειας.
Όλα τα λεφτά και όλη η ανεκτικότητα έπεφταν ασταμάτητα για πάνω από σαράντα χρόνια και απ’ τις δύο πλευρές.
Έπρεπε η υλική αντανάκλαση του ενός στον άλλο να μην θύμιζε το τέρας του πολέμου.
Αργότερα μου είπε ότι έκλαιγε, έκλαιγε ασταμάτητα όσο περπατούσε ανάμεσα στα συντρίμμια.

 

Το 1962 μπήκα στα κρυφά στο κόμμα. Δεν υπήρχε πια παρά με άλλα προσωπεία, ονόματα, αρτικόλεξα, οργανώσεις.
Είχα μέση δαχτυλίδι, μακρυά μαύρα μαλλιά και γένια. Στη χούντα δεν μου τα ξύρισαν.
Είχα βγάλει σε ένα γιατρό χαρτί ότι είχα αλλεργία στο ξυράφι.
Δικός μας ήταν.
Εκείνη την εποχή ήμουν συντηρητής κλιματιστικών. Air condition μας έλεγαν απ΄ την εταιρία να τα λέμε στους πελάτες.
Τα αγγλικά πουλούσαν παρά ότι δεν έβγαζε νόημα.
Ίσως αυτοί που μπορούσαν να τ’ αγοράσουν έχτιζαν τη διαφορά τους με τους άλλους πάνω στα διαφορετικά ονόματα των οικειακών συσκευών.

Μια μέρα με κάλεσαν στο προεδρικό Μέγαρο, οι δικτάτορες ήταν πιο ανθρώπινοι από κοντά. Τουλάχιστον όσο αφορά την εμφάνιση. Πέρασα 3 μέρες εκεί μέσα, και ήταν μοναδικές που ένιωσα ασφαλής κατά τη διάρκεια της δικτατορίας. Μου άρεσε και ντρεπόμουν γι αυτό.

Θυμόμουνα αμυδρά και από αφηγήσεις τον θείο μου τον Αλέκο στη Τασκένδη. Το Δημοκρατικό στρατό. Τα έγγραφα που μας έδωσε να κρύψουμε κάτω απ’ το ξύλινο πάτωμα μία μέρα πριν φύγει. Τις σανίδες που ξηλώσαμε κατευθείαν παρά ότι δεν είχαμε λεφτά να βάλουμε άλλες. Έτσι αναγκαστήκαμε να τις ξανα-καρφώσουμε και σκοντάφταμε όλο το χρόνο στις εσοχές τους. Ακόμα θυμάμαι τη μπρόκα που είχε τρυπήσει το παπούτσι μου αλλά την είχα γλιτώσει παρα τρίχα. Ακόμα θυμάμαι. Τη μάνα μου, τη Μαριγούλα να κλαίει πάνω απ’ τον ξυλό-φούρνο που τελικά πέθανε το 1990.
Ο πατέρας μου δύο χρόνια νωρίτερα, είχε πέσει από μια ελιά όταν την κλάδευε.
75 ήταν, δύο χρόνια μεγαλύτερος από μένα τώρα.
Φοβάμαι όλο και περισσότερο τελευταία το θάνατο.

Τρέμουν τα χέρια μου όταν οδηγώ, κάνω ότι δεν συμβαίνει τίποτα
αλλά ο γιός μου στη θέση του συνοδηγού με παρατηρεί πάντα με
ένα λυπημένο και ανήσυχο βλέμμα.

Ο πατέρας μου και το αυστηρό του βλέμμα.

Δούλευε από τα δέκα του, δέκα χρόνια μετά έκανε οικογένεια.
Δεν ξέρω τίποτα για τη συνέχεια, δεν μιλούσε πολύ μόνο όταν έπινε και τότε δεν έβγαζες και πολύ άκρη. Στρατόπεδο συγκέντρωσης, εμείς στο χωράφι να μαζεύουμε σιτάρι, εκείνο το φίδι που είχε πνίξει με τα ίδια του τα χέρια. Η Μαριγούλα να μην αντέχει να κουβαλάει άλλο τα δεμάτια και να πέφτει κάτω. Εγώ να βλέπω το μαλλιούρη, το προβατάκι μου να το σφάζουμε. Μόλις ένα χρόνο πρόλαβα να το γνωρίσω. Έκλαψα πολύ.
Λευκή Τρομοκρατία.
Δεν μας άφηναν να πάμε το Πάσχα στο γλέντι του χωριού.
Η Αμερικάνικη βοήθεια.
Το σχέδιο Marshall.
Όλοι οι λόγοι που γιορτάζαμε την 28η Οκτωβρίου.
Πρώτα οι αντάρτες την είχαν γιορτάσει πρώτοι γιατί νόμιζαν ότι αυτός ο πόλεμος θα ήταν η ευκαιρία τους. Πόσο λάθος είχαν κάνει. Οι ελπίδες συχνά τυφλώνουν. Οι επαναστατικές απ’ την άλλη συνήθως εθελοτυφλούν.
Μία γειτόνισσα μας έδινε μερικές δραχμές για να αγοράζουμε κόκκαλα να τα βράζουμε μαζί με τα λαχανικά για να νοστημίσει η σούπα μας.
Ο συμμαθητής μου που πετάγε πέτρες στα τζάμια του σπιτιού μας.
Ήμασταν κομμουνιστές και ο δάσκαλος κάθε πρωί, σε μένα και στον Κωστάκη μας έρχινε δέκα βεργιές. Ο Κωστάκης δεν μου μιλούσε ποτέ όμως. Μάλλον πίστευε ότι όσο περισσότερο κάναμε παρέα τόσο το χειρότερο και για τους δύο μας. Ίσως να είχε και δίκιο. “Με το αίμα μας και με τα όπλα μας, αλλά κυρίως με το αίμα μας” μου ψιθύριζε η μάνα μου τα λόγια του Μπελογιάννη που εξηγούσαν πόσο πατριώτες είμαστε εμείς οι κομμουνιστές. Οι πρώτοι χριστιανοί.

Η μάνα μου με έστειλε παπαδοπαίδι για να γλιτώσω. Εσύ θα σωθείς και θα προκόψεις μου λέγε.

1957, Πάσχα.
Εγώ και ο αδερφός μου ο Αλέκος βάλαμε πυρίτιδα μέσα στην κουφάλα ενός δέντρου δίπλα στην εκκλησία. Θέλαμε και εμείς επιτέλους να δείξουμε στα άλλα παιδιά ότι και εμείς με τους ίδιους τρόπους παίζαμε. Μετά πήγα στη λειτουργία. Ο παππάς με έδιωξε, έκανα μια βδομάδα να γυρίσω στο σχολείο. Ντρεπόμουν τα χέρια μου είχαν καεί και είχαν μείνει και απάνω τους τα σημάδια από την βέργα, την ιερή πια.

Όλο και περισσότερο ένιωθα ότι έπρεπε να φύγω. Δεν άντεχα τα βλέμματα στο χωριό, ένιωθα ότι με έκοβαν. Τα κρυφά γέλια, οι απότομες αλλαγές δρόμου, οι εξαναγκαστικοί χαιρετισμοί και η λύπηση στα μάτια κάποιων με έκαναν μέρα με τη μέρα να το παίρνω απόφαση.

Η πολιτική είχε υπερνικήσει τον ζωντανό οργανισμό του κοινού τόπου. Αν και νομίζω ότι ήταν κυρίως αυτός ο υπόκωφος μακρόσυρτος φόβος μην βρεθούν στη θέση μας.

Πήγα να δουλέψω με τον πατέρα μου λίγο έξω απ’ την Κόρινθο. Φτιάχναμε τις ράγες για το νέο σιδηρόδρομο. Τα μεσημέρια κάναμε ένα μικρό διάλλειμα για φαγητό . Όταν οι άλλοι γύριζαν στις δουλειά, εγώ ξάπλωνα και κοιτούσα προς τον ουρανό για λίγο ακόμα. Μόλις σε δύο βδομάδες κατάφερα να απολυθώ. Ο πατέρας και οι υπόλοιποι εργάτες με έβριζαν.

Έφυγα για την Αθήνα με τα πόδια. Οι πρώην κομμουνιστές δεν μπορούσαν να ανεχτούν τέτοιες συμπεριφορές αναμέσα τους. Δεν μπορούσαν να χάσουν τα μοναδικά τους χαρτιά για να επιβιώσουν στη μετεμφυλιακή κοινωνία.

Η αστείρευτη εργατικότητα και η δουλειά για την ανασυγκρότηση της πατρίδας ήταν τα αναγκαία οχήματα επίβιωσης.
Η δική τους ευκαιρία να ξεπλύνουν το στίγμα του κατασκόπου.
Έπρεπε λοιπόν να φύγω και πάλι.

Ο αέρας μιας αόρατης επιχείρησης

DONTIA21Το ίδιο πάρτι πάντα.
Όλοι να φλετάρουν με τον διπλανό απ’ τον οποίο φλέταραν την προηγούμενη φορά.
Πρέπει να υπολογίζεις καλά, μην τυχόν και την πέσεις χοντρά σε κάποιον που έχει ήδη ταίρι.
Οι χώροι μας έχουν φροντίδα.
Φροντίζουν στο να κρύβουν όλα αυτά που μας γρατζουνάνε.
Ο χώρος είναι σαν ένα θέατρο σκιών. Όποια σκιά μεγαλώσει περισσότερο απ’ την σκηνή, φεύγει.

Οι συμμαχίες χτίζονται. Ένα αόρατο πεδίο μάχης με ανθρώπους που φροντίζουν αλλιώς την αναπαραγωγή τους.
Ο χώρος σαν ένα τεράστιο εμπορικό κέντρο κοινωνικών σχέσεων.
Για όλα τα γούστα.
Ότι θες.

Μετά στέκονται απέναντι και πολεμάνε.
Υπερασπίζονται την ύπαρξη τους.
Η μάχη είναι σχεδόν ιποττική.
Διακατέχεται απο κανόνες και έχει αναλυτικά εργαλεία.
Όλοι μας είμαστε στρατηγοί.
Αυτό το τεράστιο χωριό.

Το θέαμα και το εμπόρευμα.
Το εμπόρευμα και το θέαμα.
Όχι σαν κατασκευές του κεφαλαίου αλλά μέσα μας.
Η κατανάλωση πλέον δεν εκφράζεται με την ανταλαγη του χρήματος.
Το θέαμα δεν βρίσκεται στις φωτεισμένες ίντσες.
Έχει σκαφτεί ένα λαγούμι μέσα μας.
Όλοι προσπαθούν να επιβιώσουν.
Μία μικρή σιωπή που χτίζει την αμηχανία μας σώνει.
Το λυπήμενο βλέμμα μιας κοπέλας που κάνανε πάρτι για χάρη της και μετά δεν της έδινε κανείς σημασία.
Γιατί για ένα ξέσπασμα ζούμε.
Για μία κραύγη.

και αυτό είναι το θέαμα.
και εκεί συναντιόμαστε στις πίστες χωρίς κοινό και δίχως σκηνή.
και εκεί το εμπόρευμα κάνει πάρτι με συγκεκριμένη αμφίεση.
Κατανάλωση εμπειριών.
Κατανάλωση ανθρώπων.
Κατανάλωση μιας εικόνας που ποτέ δεν μας δείχνει όμορφους,
αλλά πάντα συντείθεται με βάση την επιτυχία μας.
σαν πούστηδες, σαν άντρες, σαν αποτυχημένες,
σαν επαναστάτες. σαν κωλόπαιδα. σαν δημιουργούς.
σαν την έλλειψη όλων αυτών των ταυτοτήτων.

Κάπου εκεί η πολιτική να φτιάχνει ιδεολογία.
Για να υπερασπιστεί το κάθε βιώμα.
Απ’ τα γκάζια μέχρι το κάθε ανέμελο φιλί.

Κάποιες άλλες θα το έλεγαν απόλαυση όλο αυτό.
Θα μου φώναζαν δεν ξέρεις να ζεις.
Μα’ να εγώ να στέκομαι χαρούμενος και να τρέχουν τα σάλια μου πάνω στους άλλους.

Η αστική κοινωνία είναι σαν διαθήκη του καλού νοικοκύρη.
Δεν ξεχνά κανέναν, γιατί ακόμα και τα δάκρυα παράσημα είναι.

Γιατί η επιτυχία για μας δεν συντείθεται στους επαίνους κοινωνικής καταξίωσης
αλλά σε σχέση με πόσο δυνατά έχουμε ζήσει.
Εκεί έρχεται και δομείται μία νέα αξία.
Έτοιμη να αυτοκαταργηθεί.
Λέμε τώρα.

και ένα ξεχασμένο κασκόλ να είναι ότι ομορφότερο έζησα την προηγούμενη εβδομάδα.

Κύριε Κάρολε μην τους παρεξηγείς…

How To Opt For In Between Top Online Doctoral Systems study-assignment.com

How on earth do you produce a hundred content articles in the police studies? Locate one hundred completely exceptional angle that no one has at any time nevertheless of right before! It’s that very simple. Appear on, we phone a net content material author or what?

Very crucial that we have other hand to perform with our dissertation. You could consider benefit to the dissertation help from other persons. In exploring for dissertation assist, first point that you really should do is to lookup the human being and know the background if she or he has knowledgeable with dissertation composing. You can retain the services of the providers from the most effective enterprise in your city that is in service of this dissertation enhancing. For sure, you can obtain a sensible cost in city. Make use of the Online in browsing for a website that offers dissertation creating. In this way, you could also review the price ranges and information of how are they heading to enable you with your dissertation.

Ten Keys To Composing A Terrible Dissertation

  • Thesis Writing Format
  • Writing A Compare And Contrast Thesis
  • About Thesis Writing
  • Dissertation Research Proposal
  • Design Assignment

When you use a corporation to create your dissertation book it is essential to come across a enterprise that delivers tailor made composed information for your book. It must be completely exclusive. If your e-book has several article content all over the website set jointly into a reserve this could result in a lawsuit for you. It is plagiarism and incredibly unprofessional. You need to go with a firm that under no circumstances copies do the job and is incredibly qualified. Also, validate they are a ghostdissertation producing service and that you personal the articles solely following receipt and payment of the e-e-book. best dissertation writing services uk Usually operate your ebook by copyscape before you pay out the writer for the do the job.

So, how can you do that? How can you teach your head? Effectively, sit down in a tranquil area and explain to on your own that there are millions of college students who have properly written their dissertation writing service, so why can’t you? Aren’t you intelligent? Certainly, you are. Convey to you that you can create your dissertation with no stressing about the phrase rely. See, it’s the word count that gives some college students the Goosebumps. So, you need to triumph over this dread and encourage yourself that the word depend gained’t preserve you away from your degree.

Writing The Thesis Or Dissertation

  • Math Assignment Help
  • Thesis Paper Writing Service
  • Writing A Good Thesis
  • Do Assignment Meaning
  • Writing A Phd Thesis
  • Project Management Dissertation

OK – Enable’s bust a little bit of that jargon! What just are transferable competencies? Quite simply, they are matters you can do in a person place of your life which can be utilised somewhere else.

Article writing is a type of a This-Gun-For-Hire variety of work: they don’t treatment what you do with the textual content when they finish it and there’s no royalty connected to them these content articles are yours and you can use them how you like. You can even have them spinned or re-penned.Posting directories and dissertation writing providers are the spine of article advertising.

Convenient furnishings – a variable cargo spot is like an infirmary your mattress because performing so can help you to evolve your head and ft of the rest to the hunting. Handy can be located in every single sizing as very well as the far more sizeable sizes have a number of manages for every single one encounter of your your mattress.

If you are our current purchaser, we will fortunately supply you this services no cost of price for every single twenty web pages you buy. Compose to us to know your eligibility and the selection of no cost internet pages you are entitled to.