η ανάγκη

ΞΥΛΟΚΟΠΟΣκαι όλοι έχουν την ανάγκη,
άλλοι, αυτοί οι άλλοι
μάτια μου
να έχουν την ίδια
υπαρξιακή διαχείριση με αυτούς,
όλοι
χέρια μου
χορεύω και πέφτω
πέφτω και χορεύω
κάποτε ένα πρωινό
έφυγα από ένα σπίτι στην Αγία Παρασκευή,
ήθελα μία λεμονάδα και βγήκα στο δρόμο
όταν επέστρεψα
όλα τα σπίτια ήταν ίδια
ίδιος ο αρχιτέκτονας
και δεν γύρισα ποτέ
το έντερο μου σφίγγεται
και δακρύζει
το ανθρακικό

3 εργάτες πέθαναν προχθές
ένα βίντεο
κάπου στο διαδίκτυο
έδειχνε κάτι μαντραχαλάδες
να βαράνε με σφυριά τα τζάμια
στο πάτωμα των γραφείων της εταιρίας
θα ήθελα να είμαι ένα απ’ αυτούς

κατεβαίνοντας την Εθνική Αμύνης
με έπιασαν τα κλάματα, γι αυτούς
δεν μπορούσα να σταματήσω
το φανάρι σφύριξε αδιάφορα
και ένα φορτηγατζής
με έπιασε απ το χέρι
τι χέρι
σφυρί κι ατσάλι
πλαστικό

δεν υπάρχουν άγγελοι σου λέω,
είδα με χαρά τον τελευταίο
το σπίτι
το σπίτι
το σπίτι
ποιο σπίτι ;
θέλω να χτυπήσω το ηχείο
μέσα σε κάτι χαλάσματα
μέσα στην πόλη

μία μέρα μετά

υπάρχει ένα στενό με γάτες
στο κέντρο της πόλης
τσουκνίδες έχουν στις
άκρες των πολυκατοικιών
οι γάτες έχουν πληγές
σε λαιμό και πόδια
γλείφουν η μία την άλλη
και μετά ετοιμάζονται
για τις επόμενες επιθέσεις
τους
συνεργεία καθαρισμού αποτελούμενα
από νέους χαρούμενους άντρες
περνάν από μπροστά μου

βαδίσαμε μόνοι μας
σε τόσα διαφορετικά σπίτια
γιατί ο τόπος ποτέ δεν ήταν
δικός μας,
αλλά τελικά μόνο σε μας
άνηκε γιατί εδώ ζήσαμε τον κάθε
πόνο και τις στιγμές τις κουβαλάμε
όχι για λόγους φροντίδας αλλά για
λόγους μίσους

υπάρχουν και πολλοί και πολλές
που θέτουν ζητήματα αποκλίσεων ομοιομορφίας
“Αν δεν ταιριάξεις στο μικρόκοσμο μας,
στο διάολο” φωνάζουν στις επετειακές
φιέστες τους

σήκωσα το σκέπασμα
και με κλειστά τα μάτια
περπάτησα 46 χιλιόμετρα
και άνοιξα την πόρτα του
ψυχιατρείου

μάτια μου

οι ελεύθεροι επαγγελματίες είναι φίλοι μας

ΜΙΚΟΝΟΣκάποτε κάποιος στην κουζίνα
ενός σπιτιού με καθρέφτη στο
πάτωμα μου είπε ότι στη
μεταμοντέρνα εποχή που
διανύουμε η τάξη
είναι ζήτημα επιλογής.
Ίσως έχει δίκιο σε ένα βαθμό
σκέφτηκα πετώντας του τα σάλια
μου στο πρόσωπο του.

κάποιος κάποτε,
ζώντας σε μια πρωτοκοσμική χώρα
που πεθαίνουν χιλιάδες μετανάστες
στα νερά της και άλλοι τόσοι ορθά αποτελούν το εργατικό
υποκείμενο της υπόθεσης και άλλοι τόσοι ντόπιοι δεν
μπορούν να τραφούν
και άλλοι τόσοι και τόσες
δεν αντέχουν να κάνουν βήμα απ’ την εξώπορτα τους
γιατί γιατί ,
αποφάσισε
ότι η πάλη των τάξεων έχει πεθάνει.

Ας κάνω πως τον πιστεύω. Ίσως να την βγάλω πιο εύκολα.
Ίσως και όχι γιατί το ζήτημα ανάγκης ή επιθυμίας έχει προσπελαστεί από καιρό.
Επιθυμία που δεν έχει σχέση με το τι θα ζήσουμε
αλλά με ότι ήδη έχει καταπιεί όλες τις μικρές μας στιγμές. Που δεν θα ζήσουμε.
Εκτός αν. αυτό το αν ρε γαμώτο.
αυτό το αν.

η αρχή

Δεν είμαστε στο μέλλον, ούτε στο παρόν,
ταξιδεύουμε κάπου το νεοφιλελεύθερο
μεταμοντέρνο καπιταλισμό που
ρουφάει τα πάντα.
Τα πάντα είναι παρεξηγήσιμα εδώ.

Κάποιες επιλέγουν να βάζουν βόμβες,
άλλοι να φτιάχνουν εναλλακτικά μαγαζιά,
άλλοι να κάνουν τέχνη και κοινόβια,
μερικές να μαζεύουν δεκάδες ζώα απ’ το δρόμο,
πολλοί και πολλές δημιουργούν ανεξάρτητα
έντυπα που φτάνουν απ’ την Βαλαωρίτου μέχρι
και τις καταλήψεις.

Όλα μυρίζουν υπαρξιακή διαχείριση και
πολλές φορές είναι και το μόνο που μένει.
Ή ήττα έχει πέσει βαριά πάνω σε πολλά
καμμένα πολιτικά κεφάλια. Εμείς επιλέγουμε
να την αντιμετωπίσουμε ως μία βασική παραδοχή
της εδώ ύπαρξης και ως το βασικό έναυσμα
εκκίνησης του αγώνα.
Αγώνα που τρέφεται απ’ την μνήμη,
την συλλογική που θάφτηκε,
την ταξική που φαντάζει μπανάλ,
τη μνήμη που ξέρει να αναγνωρίζει
τα σημάδια στα σώματα μας και
τα τριξίματα μες στα κεφάλια μας,
ξέροντας καλά πώς οι νησίδες
υπαρξιακής ελευθερίας ,
που αναφέραμε πρωτύτερα,
δεν είναι μόνο υλικές αλλά
τείνουν να ξεχνούν ότι η
καπιταλιστική διαχείριση
συνεχίζει να πέφτει καθημερινά
πάνω στα κεφάλια μας.
Εκτός απ τις στιγμές των δικών
μας πάρτι βεβαίως βεβαίως, που
όμως μόνο μια ανάσα μας δίνουν
για να αφήσουμε αυτό που μας
τρώει να μας κατασπαράξει.

 

3,2,1 τα φώτα στους κρατικούς εργάτες

μπατσοθθα έπρεπε να παίρνουν συνεντεύξεις
στους μπάτσους μετά τις πορείες,
όπως στους ποδοσφαιριστές
μετά απ’ τους αγώνες
να στάζουν απ’ τον ιδρώτα
και να έχουν βγάλει τα κράνη
αναψοκοκκινισμένοι
και με παλώμενες φλέβες
/πολλά κοντινά πλάνα
να πάρουν κι αυτοί τη λίγη
δημοσιότητα που δικαιούνται
σ’ αυτή τη γαμημένη κοινωνία του θεάματος
που τους αφήνει τόσο καιρό να μάχονται χωρίς
μια στάλα κάβλας και γοητείας

(να μην μπορούμε να λέμε και μεις μετά,
ότι βαράν για τρεις και εξήντα)

και για να βρουν ένα λόγο επιτέλους να μακιγιάρονται βρε αδερφέ

 

Cronaca – Sovversiva (115gr)

commie coupleΜόνο μέσα απ’ την βαθύτερη αποδοχή της θλίψης , της μη-επιτυχίας , του
πόνου , της συνολικής ήττας που απαρτίζει τις κοινωνικές σχέσεις μπορούμε να φτάσουμε σε μία πρώτη κατάσταση συγκρατημένης
χαράς.

Μόνο μέσα απ’ την επικοινωνία, το μοίρασμα αυτών
έχουμε πιθανότητες να φτάσουμε στις στιγμές δακρύβρεχτης
συναδελφωμένης έκστασης.

Μόνο μέσα απ’ το ξέβγαλμα των ρόλων, των σίγουρων βλεμμάτων
και των παροτρύνσεων ότι το έχουμε ή της κοπαδικής παρότρυνσης
ότι ” τους έχουμε” μπορούμε πραγματικά να σταθούμε δίπλα στους
άλλους.

Μόνο μέσα απ’ την κατανόηση της θέσης μας μπορούμε να αντιληφθούμε
τις απεριοριστές ανατρεπτικές δυνατότητες τις οποίες διαθέτουμε.

Η ήττα ενδέχεται να να εμπεριέχει μελλοντικές νίκες,ενώ η απλή αντιγραφή των μακινών νικών ενδέχεται να διαιωνίσει την ήττα.

Αν πρόκειται κανείς να διατηρήσει την ευαισθησία του ας είναι ο ηττημένος.

Ίσως η γιορτή να ξεκινήσει,πριν ξινίσει.

 

εκπαιδεύομενοι κινηματογραφιστές
μετά τους φώναξαν
και δεν
κατέβηκαν
οι βραχνάδες του κινήματος


το κασέ έπρεπε να μείνει
χαμηλό
να μην προδίδει
την επαγγελαματική τους φύση

διπλή η φύση του βασανιστήριου, μάτια μου

δροσιά
το κεφάλι μου καίει
τα μάτια μου κλείνουν
κατάσταση ήρεμης έντασης
βρωμάει καλοκαίρι
θυμάμαι όλες τις στιγμές του φόβου
τρεκλίζω και πέφτω
πέφτω και τρεκλίζω
σε περιμένω
μέχρι και μια μέρα πριν
ένιωθα ελεύθερα μαζί σου
όχι, όχι δεν το προδικάζω
απλά έτσι κυλάνε τα πράγματα
συνήθως παιδάκι μου

η απέχθεια φέρνει άγχος
και το άγχος ανυπαρξία

είμαι σε ένα δωμάτιο ,
γεμάτο με πίνακες που έχουν
ανθρώπους να ουρλιάζουν

το κάνουν για μένα
γιατί δεν μπορώ να κοιμηθώ
μη τυχόν και βρεθώ στην κατάσταση
να χάσω κάτι
και με βρει πάλι το μικρόβιο
το χέρι μου καίει
κάηκε και αυτό , μία βδομάδα μετά
αφού κόπηκα στο άλλο

τα τραύματα με ηρέμησαν κάπως στο
απο μέσα

αλλά είπαμε,όταν έχεις κολλήσει με την αρρώστια

πράσσινο απόχρωση.134

OLYMPUS DIGITAL CAMERAστριφογυρίζω και χολαίνομαι
πετάω και σκοτώνω
δεν έχω φτάσει ακόμα σε
οργασμό
είμαι λίγο μετά
το τέλος
και ακόμα
συνεχίζω
δίνω γράφω
δίνω γράφω

το σχολείο
οι ακίνητοι βιασμοί
που έκανα
η μάνα μου γυμνή στο μπάνιο
να με κάνει
να ντρέπομαι
ξύλα και χορτάρι
χορτάρι και ξύλα

a nthrΚάθε βράδυ αρχίζει το τρέμουλο και τα ρίγη
Πολιτιστική γραμμή νούμερο 50
Γνωρίστε τα αξιοθέατα της θεσσαλονίκης

Μόνο που εγώ τα γνώρισα και τα παραγνώρισα
Τα αξιοθέατα του χώρου,της κοινότητας,
μικρό χωριό που μας ανοίγει
άπειρες δυνατότητες στην πίστα της πόλης

twenty four hour seven, μου είπε
και ο σταματημός δύσκολος
Δεν έχω μάθει να είμαι ακίνητος
η ακινησία είναι πληγή

Κάθε εμπειρία που έχω καταχωρείται.
Πιθανή ασχολία για την διαχείρηση
του κενού χρόνου.και ο κενός χρόνος
δύσκολο προνόμιο

Εργατικές κατοικίες.Ζηλεύω
όσους ζουν σε εργατικές κατοικίες.
Το φθαρμένο δέρμα και την ανεξέλγκτη
βία.

μικρή ανάσα για αναπνοή

Οι γονείς μου θα συνεχίσουν για πάντα
να μου δίνουν χρήματα για να την βγάζω.
Μάλλον έτσι άρχισε να μου βγαίνει σιγά-
σιγά και η ψυχή.

ήρεμα ήρεμα
οι γρήγορες εισπνοές μπερδεύουν
τη λειτουργία του στομάχου
και στέλνουν οξέα για να διαλύσει
τις ανύπαρκτες τροφές
προσοχή

Χαίρομαι όταν κάποιος που μπαίνει
στο λεωφορείο χτυπά εισητήριο.
Καταλαβαίνω ότι δεν κινδυνεύω
απ’ αυτόν.

Ο έλεγχος μου όμως φυσικά συνεχίζεται,
τα μάτια μου δεν σταματάνε να ελέγχουν
τις πόρτες. Στο λεωφορείο, στο σπίτι,
στη δουλειά,κάτω απ’τα σκεπάσματα.

ουφουφο

Πηγαίνω βόλτες απ’ την Τσιμισκή για
να ελέγξω την ασφάλεια των καταστημάτων.
Όσο περισσότερους καταφέρεις να κλέψεις
τόσες μεγαλύτερες πιθανότητες έχεις να προσληφθείς.

Θα αγοράσω κάρτα απεριοριστών διαδρομών
στον ΟΑΣΘ για να μπορώ να διαβάζω.

Το σπίτι έχει τρύπες παντου,
τα τριξίματα μου έχουν στριμώξει
το κεφάλι.

Παράγγειλα ακουστικά κόκκινα,
20 ευρώ και 2.5m καλώδιο.

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 1
3 ΧΡΟΝΙΑ ΠΡΙΝ

Υπάρχουν δύο τύποι ανθρώπων,
αυτοί που δρουν με εξωτερίκευση
και αυτοί που δρουν με εσωτερίκευση.

Βαριά τα πράγματα στην εποχή του εικονικού
χωροχρόνου και οι τρόποι διαχείρησης του άγχους
πιο απαραίτητοι και απο μαύρα γυαλιά στην κυριακάτικη
βόλτα μας στην Ερμού. Εκεί που παρεμβαίνουμε σε
κάθε απεργία σάββατο βράδυ- σάββατο βράδυ.

Είμαι απ’ τους πρώτους λοιπόν και σιχαίνομαι
τους δεύτερους,ζέχνει κάπως η ύπαρξη τους
απ’το βάρος που κλείνουν μέσα τους και το κουβαλάνε
πάντα μαζί τους είτε παίζοντας ρόλους χαράς είτε γυρωφέρνοντας
το κορμί τους σε μια νεκρική ακινησία.

ΥΓ: Οι φωνές και τα χαρούμενα τσιρίγματα στην 2η περίπτωση
διαχείρησης δεν παρά η φυσική παρενέργεια ξεσπάσματος της πίεσης.

ΥΓ2 απο κάτι μήνες πριν :
το μόνο πρόβλημα στη σημερινή εποχή
είναι ότι δεν μπορούσες εσύ να με δεις πουθενά
ενώ σήμερα πάντα μπορείς να βρεις το βλέμμα του άλλο
κάπου ,το πρόβλημα ήταν οτι δεν ήξερες να με αναγνωρίσεις ανάμεσα
στις ειδήσεις, στις ιδιόχειρες προκυρήξεις και στις παρεμβατικές συμπεριφορές

Η υπηρεσία

νοσοκομείο ταξίδι
Τελευταία βλέπω βρεμμένα σκυλιά, τα μάτια τους
γυαλίζουν και στάζουν

Οι άνθρωποι τρεκλίζουν, μαζί και το σαγόνι τους
καθώς κατεβαίνουν την κατηφόρα του νοσοκομείου
Υπάρχει μια υποτυπώδη σιωπή, φωνές ακούγονται
αλλά σα να’ναι απο πολύ μακρυά ή απλά τα αυτιά
μου έχουν ξεραθεί πια.
Το ρυθμικό ροχαλητό μιας ταλαιπωρημένης γριούλας,
στο φορείο, στο διάδρομο με γεμιίζει με χαρά
Είμαι λίγο ιδρωμένος αλλά εδώ δεν ανησυχώ,
εδώ μυρίζει κάτουρο και αίμα μέσα σε σακούλες
πλαστικές και διάφανες που θα τις ξέσκιζαν άμα
τις μύριζαν τα βρεμμένα σκυλιά

ανθρώπινη σάρκα, ανθρώπινο αίμα
ακατάλληλο πλέον για μεταγγίσεις
στις τουαλέτες του νοσοκομείου

Σε όλου τους σωλήνες αποχέτευσης
κυλάει κάτι παραπάνω απο νέρο,
κάτι ζέχνει

Οι γιατροί κάνουν αστεία και ξεπλένουν
το θάνατο απο πάνω τους, όμως οι τηλεοπτικές
σειρές τους πρόλαβαν.

σήμερα είναι το πρώτο βήμα
θα μου ράψουν τα δάχτυλα
γιατί έσκασαν απο το κρύο.
μεταξύ τους για να μην ρίχνω
τις στάχτες απ’ το τσιγάρο.

οι άνθρωποι ζουν μόνοι τους
και
πεθαίνουν ανάμεσα σε αγνώστους

τυφλές μύγες

Ο βασιλιάς Σ.

Tenderloin

τίποτα δεν είναι σεξιστικό –
τα πάντα είναι σεξιστικά

gigiaga on the way

έγραφε μια πινακίδα πάνω απο το διαλυμένο σπίτι μου που επισκεφτόμουν συχνά.στο κεντρικό δωμάτιο που το τσιμέντο είχε ραγίσματα απο βαριές προβαλλόνταν τσόντες στον μεγαλύτερο τοίχο ενώ ταυτόχρονα έπαιζε ένα πολύ λυπητέρο τραγούδι. Απο τις σχισμές έτρεχαν πολύ αργά βρωμόνερα. Εγώ καθόμουν κάτω σταυροπόδι μπροστά απο το σημείο της προβολής .
Μου θύμιζα τον εαυτό μου όταν ήμουνα μικρός με ίσια μαλλιά-καπελάκι. Η σκιά μου μου φαινόταν όμορφη απο κει που με κοιτούσα. Τα νερά δεν προλάβαιναν να φτάσουν μέχρι εμένα καθώς ποτίζανε κάτι χορταράκια που είχαν φυτρώσει μπροστά στα πόδια μου . Γενικότερα, αν θυμάμαι καλά βέβαια, στα παράθυρα ήταν καρφωμένες ξύλινες τάβλες και αφήναν ελάχιστο φως να περνάει που ίσα ίσα σε βοηθούσε να δεις την σκόνη. Ήμασταν στον 8ο όροφο , ήταν κι άλλοι άνθρωποι μαζί μου αλλα δεν τους έβλεπα. Ήταν όμορφα αλλά σκέφτηκα ότι δεν θα πρέπει να το πω δυνατά.
Φοβόμουν ότι θα με ακούσουν.
Ήταν πράγματι αρκετά σεξιστικό το βίντεο.
Όχι στο πεδίο του φύλου, καθώς έπαιζε τσόντες διαφόρων προτιμήσεων που εναλλάσονταν μεταξύ τους περιπλέκοντας κάπως τα πράγματα .
Στο πεδίο κάπως των αθρώπινων σχέσεων μες στους ρόλους, μες στο θέαμα, μες στην ψυχολογική απομόνωση.
όμως μ άρεσε αυτό κάπως γιατί μου θύμιζε ότι τα πάντα έξω είναι κάπως άρρωστα και ότι βρωμικά . Τουλάχιστον μέσα μου . Αλλά δεν φταίω γω που δεν μπορώ να βρω ομορφιά ή που βρίσκω σπάνια . Ο κόσμος φταίει μου χω πει και έχω δίκιο μου φαίνεται . Μια φίλη μου είπε ότι τέτοιες σαν και μένα τις λένε δευτεροκινηματικιές και ίσως να χει δίκιο.
Αλλά να και πάλι φοβόμουν.
Τον αέρα κυρίως . Τη λογική που αναβλύζει απο τις μασχάλες το καλοκαίρι και μες στην κάψα γίνεται κάβλα.
Αμήχανία μπροστά στο σχέδιο.στο οργανώμενο παιχνίδι.
Συχνά τα τριζόνια φοβούνται τα μη συγκεκριμένα συναισθήματα και γι αυτό αντιμετώπιζουν όλες τις επαφές τους ως ερωτικές.

Ηταν 12 Μαϊού 2034, η διαδικασία απεντόμωσης της πατριαρχίας απο το πεδίο του βλέμματος στις ερωτικές ταινίες κρίνεται επιτυχημένη.

Παιδάκι μου , ηρέμησε

koritsiΌλα τα τενεκεδένια μεγάφωνα ,φτιαγμένα απο αγνά σκουπίδια και απο ανθρώπινα χέρια,έβγαλαν μια στριγγλιά : ΗΡΕΜΙΑ

ΜΑΜΑ

Mια βελούδινη ανδρική φωνή τρεμόσβηνε στην ατμόσφαιρα: “Οι ωραίοι άνθρωποι λοιπόν.

Γειά χαρά απο μας.”

 

 

 

Στη συνέχεια πετάχτηκαν φειγ βολάν με αισθητικές παροτρύνσεις απο τις στέγες των σπιτιών σε κεντρικούς δρόμους της κοινότητας. Κοινότητα μετονομάστηκε η πόλη. Το μέγεθος δεν άλλαξε.

Πετάχτηκαν με αυτόν τον τρόπο προκειμένου να τιμηθεί και να αφυπνιστεί η μνήμη της προεπαναστατικής οργάνωσης 17 Νοέμβρη που έπρατε ανάλογα με τις προκυρήξεις της στο κέντρο της Αθήνας στη διάρκεια της μακροσκελούς(εν μέσω εξετάσεων)απεργίας των εκπαιδευτικών το 1990.

Βέβαια πρέπει να σημειώσουμε κάτι, ο νέος αυτός κόσμος αποτελείται απο ιδιώτες, που ήταν ενταγμένοι τυπικά στην ευρύτερη κοινότητα του αγώνα της τότε εποχής. Απόβλητοι στην ασφάλεια των κοινωνικών υποσυνόλων. Ούτε ρουθούνι δεν έχασαν, ήταν αυτοί που έπρεπε να μείνουν για να καταγράψουν την ιστορία. Να μην χαθεί η μνήμη τότε φώναζαν. Χάθηκαν όμως όλοι όσοι αγωνίστηκαν.

Πάντα σε κάθε εποχή υπήρχαν αυτοί που κουβαλάνε παραμάσχαλα τις επαναστατικές θεωρίες όλο το βιος τους αλλά δεν θα ξόδευαν και λίγο τη ζωή τους γι αυτές. Οι ιδέες, άλλο ένα κεφάλαιο στην υπαρξιάκη ατζέντα. Οι ιδέες, να στροβιλλίζονται στον αέρα και μην έρχονται ποτέ σε επαφή με την πραγματικότητα. Ο κόσμος της πληροφορίας. Ο κόσμος της κεφαλοποίησης των ιδεών. Η αγάπη για την θεωρία. Η θεωρία για την θεωρία. Η θεωρία χωρίς επαφή με την κίνηση. Η θεωρία στο διάστημα. Το μεταμοντέρνο, ο θάνατος της καθημερινής ζωής. Ο θρίαμβος του νεοφιλελευθερισμού, ο άνθρωπος για τον άνθρωπο. Ο άνθρωπος της διαχείρησης, του όσο με παίρνει και για όσο. Ο άνθρωπος της απίστευτης βίας του να κοιτάς τον εαυτό σου,να κάνεις “δουλειά” με τον εαυτό σου. Μετά το post δεν έχει stop. Πάντα όμως σε κάθε εποχή υπήρxαν αυτοί που κουβαλάνε παραμάσχαλα τις επαναστατικές θεωρίες σε όλο το βιος τους αλλά δεν θα ξόδευαν και τη ζωή τους γι αυτές. Δυστυχώς ή ευτυχώς, αυτοί είναι που συνήθως επιβιώνουν.

“Οι ωραίοι άνθρωποι
 

δεν αγχώνονται

δεν γυρίζουν με σπασμένο πρόσωπο να σε κοιτάξουν

δεν τρέμουν κάτω απ το κρεβάτι χωρίς καν να έχει κρύο

οι ωραίοι άνθρωποι κοιμούνται , συζητάνε , κάνουν σεξ , γελάνε , ταξιδεύουν , κάνουν πάρτι

συζητάνε δεν μιλάνε

μπορούν μόνοι τους και μαζί με άλλους , μπορούν με αλκοόλ ή και χωρίς , αντέχουν τις αψιμαχίες

και στηρίζουν πάντα τα λόγια τους

ακόμα και όταν δεν τα χουν σκεφτεί

και αν κάποια στιγμή το χάσουν, τρέχουν και παραδέχονται το λάθος τους

με λίγο νάζι

προκειμένου να περάσει γρήγορα

οι ωραίοι άνθρωποι ζουν εδώ και τώρα

είναι άνθρωποι της στιγμής και έχουν φροντίσει καλά για το μέλλον

συναντιούνται με άλλους ωραίους ανθρώπους που τους μοιάζουν και κάθονται γύρω από τραπέζια

πάντα σε παραλληλόγραμμο κύκλο

εκεί οι απέναντι μιλάνε για τους απέναντι και οι άλλοι απέναντι για τους άλλους απέναντι

και όταν αλλάξει η φορά του ρολογιού , αλλάζουν και οι θέσεις

πετάνε ατάκες κοφτά και γελάνε πριν τις αφήσουν να πέσουν κάτω

κανένας ωραίος άνθρωπος δεν έπαθε ποτέ κρίση πανικού

αλλά κάποια στιγμή που αυτοί είδαν κάποιον κοντά στο πάτωμα

με σπασμένο πρόσωπο και με μαύρους κύκλους να παθαίνει κρίση πανικού

του παν αμέσως να ξεκολλήσει για το καλό του

γιατί τους χαλάει και την ωραία αύρα τους

ο κόσμος πια έχει αλλάξει και μπορούνε να ζήσουν αυτοί καλά”